[...]
In sheer lassitude her mind turned from these alternatives of horror, and sank back into the blank fact that he was gone.

- A jeśli zostałabym w domu i już do pana nie wróciła?
- Nie zrobiłaby pani tego!
- Skąd pan to może wiedzieć? Przecież nikt panu nie powiedział, jak zazwyczaj traktuję nagich mężczyzn, których spotykam w krzakach.

- A jeśli zostałabym w domu i już do pana nie wróciła?
- Nie zrobiłaby pani tego!
- Skąd pan to może wiedzieć? Przecież nikt panu nie powiedział, jak zazwyczaj traktuję nagich mężczyzn, których spotykam w krzakach.

[...] nie ma miłości bez zazdrości.

[...] nie ma miłości bez zazdrości.

-Słuchaj a powiem ci coś, co kiedyś powiedział mi akri. Mamy trzy rodzaje
rodziny. Tę, w której się rodzimy, tych, którzy rodzą się z nas i tych, których
wpuszczamy do swojego serca. Wpuściłam cie do swojego serca, więc Simi jest
twoją rodziną i cię nie odda. Jeśli jesteś teraz smutny, więc myślę, że twoja
rodzina jest ciągle w twoim sercu i zabierają tyle miejsca, że nie ma miejsca na
nikogo innego.
- Nie mogę ich oddać.
- I nie powinieneś. Nigdy. Nikt nigdy nie powinien zapominać tych, których
kocha. Ale to jak z QVC… gdy tylko zapełnię swój pokój zbyt wieloma rzeczami,
akri buduje mi kolejny pokój. Jakoś zawsze jest przestrzeń na więcej.
Ludzie, którzy tam żyją, oni nie odejdą. Musisz po prostu zrobić miejsce na
kolejną osobę, potem kolejną i kolejną i kolejną i kolejną.

-Słuchaj a powiem ci coś, co kiedyś powiedział mi akri. Mamy trzy rodzaje
rodziny. Tę, w której się rodzimy, tych, którzy rodzą się z nas i tych, których
wpuszczamy do swojego serca. Wpuściłam cie do swojego serca, więc Simi jest
twoją rodziną i cię nie odda. Jeśli jesteś teraz smutny, więc myślę, że twoja
rodzina jest ciągle w twoim sercu i zabierają ty...

Zapomniała o bagażach, autach i zapędzonych ludziach, którzy tak dużo wiedzą, a tak mało kojarzą.

Zapomniała o bagażach, autach i zapędzonych ludziach, którzy tak dużo wiedzą, a tak mało kojarzą.

Jedyną terra incognita pozostała dusza ludzka.

Jedyną terra incognita pozostała dusza ludzka.

. . . to rodzaj wewnętrznej potrzeby. Nie jestem w stanie się jej sprzeciwi ć. Posiadam te umiejętności, te dary, i nie mogę nie robić z nich użytku. Nie mógłbym, na przykład, siedzieć tutaj bezczynnie, mając świadomość, że gdzieś są ludzie, którzy potrzebują pomocy dokładnie takiej, jakiej ja mogę im udzielić. Musiałbym pośpieszyć im na ratunek.

. . . to rodzaj wewnętrznej potrzeby. Nie jestem w stanie się jej sprzeciwi ć. Posiadam te umiejętności, te dary, i nie mogę nie robić z nich użytku. Nie mógłbym, na przykład, siedzieć tutaj bezczynnie, mając świadomość, że gdzieś są ludzie, którzy potrzebują pomocy dokładnie takiej, jakiej ja mogę im udzielić. Musiałbym pośpieszyć im na ratunek.

- Robi pan to dla pieniędzy? - zapytał
- Tak.
- Hm... - Palcem przesunął okulary wyżej na nosie. - Czyli kocha pan pieniądze, panie Dresden?
Sięgnąłem po leżącą na brzegu tacy serwetkę i wytarłem usta.
- Kiedyś myślałem, że kocham. Ale teraz zrozumiałem, że to tylko uzależnienie.

- Robi pan to dla pieniędzy? - zapytał
- Tak.
- Hm... - Palcem przesunął okulary wyżej na nosie. - Czyli kocha pan pieniądze, panie Dresden?
Sięgnąłem po leżącą na brzegu tacy serwetkę i wytarłem usta.
- Kiedyś myślałem, że kocham. Ale teraz zrozumiałem, że to tylko uzależnienie.

Latanie jest piękne. nie macie o tym pojęcia, bo jesteście niewolnikami, więźniami swoich czasów ograniczonych do pieniędzy i władzy.

Latanie jest piękne. nie macie o tym pojęcia, bo jesteście niewolnikami, więźniami swoich czasów ograniczonych do pieniędzy i władzy.

Sprawdzili zaplecze, szafki i szuflady. Wszędzie leżały pieniądze. Banknoty i monety, bezużyteczne śmieci. To dla nich ludzie kiedyś zabijali się nawzajem. To dla nich poświęcali wszystko, co mieli najlepszego. A teraz leżą niepotrzebne na ulicy. Dosłownie wszędzie. Żeby chociaż nadawały się do palenia.

Sprawdzili zaplecze, szafki i szuflady. Wszędzie leżały pieniądze. Banknoty i monety, bezużyteczne śmieci. To dla nich ludzie kiedyś zabijali się nawzajem. To dla nich poświęcali wszystko, co mieli najlepszego. A teraz leżą niepotrzebne na ulicy. Dosłownie wszędzie. Żeby chociaż nadawały się do palenia.