Venka ucieleśniała archetyp sinegardzkiej piękności; bladolica i smukła niczym wierzbowa gałązka. Stojąc obok tej dziewczyny, Rin poczuła się szorstka i nieokrzesana. Uświadomiła sobie, że koleżanki wpatrują się w nią z wyczekiwaniem.
– Runin – przedstawiła się. – Mówcie mi Rin.
– Runin... – Sinegardzki akcent Venki zniekształcił brzmienie imienia. Zmełła obie sylaby jak niedogotowany kawałek mięsa. – Co to w ogóle za imię?
– Z południa – odparła Rin. – Pochodzę z Prowincji Koguta.
– A, to dlatego masz taką ciemną skórę. – Venka wydęła usta. – Brązowa jak krowie placki.
– Bo ja czasami wychodzę na słońce. To przyjemne. – Nozdrza Rin zagrały. – Powinnaś kiedyś spróbować.

(...) A gdy nasze wargi się zetknęły, wiedziałem, że gdybym nawet dożył setki i zwiedził wszystkie kraje świata, nic nie da się porównać z tą jedną chwilą, gdy po raz pierwszy pocałowałem dziewczynę moich marzeń, i byłem pewny, że moja miłość będzie trwała wiecznie.

(...) A gdy nasze wargi się zetknęły, wiedziałem, że gdybym nawet dożył setki i zwiedził wszystkie kraje świata, nic nie da się porównać z tą jedną chwilą, gdy po raz pierwszy pocałowałem dziewczynę moich marzeń, i byłem pewny, że moja miłość będzie trwała wiecznie.

Odwieczna wiara zakochanych i poetów w potęgę miłości, która jest trwalsza niż śmierć, owo ścigające nas przez wieki "finis vitae sed non amoris" jest kłamstwem. Ale to kłamstwo jest tylko daremne, nie śmieszne. Być natomiast zegarem odmierzającym upływ czasu, na przemian roztrzaskiwanym i składanym od nowa, w którego mechanizmie, gdy konstruktor pchnie tryby, zaczyna wraz z ich pierwszym ruchem iść rozpacz i miłość, wiedzieć, że jest się repeterem męki, tym głębszej, im staje się przez wielość powtórzeń komiczniejsza? Powtarzać istnienie ludzkie, dobrze, ale powtarzać je tak, jak pijak powtarza oklepaną melodię, wrzucając coraz nowe miedziaki w głąb grającej szafy?

Odwieczna wiara zakochanych i poetów w potęgę miłości, która jest trwalsza niż śmierć, owo ścigające nas przez wieki "finis vitae sed non amoris" jest kłamstwem. Ale to kłamstwo jest tylko daremne, nie śmieszne. Być natomiast zegarem odmierzającym upływ czasu, na przemian roztrzaskiwanym i składanym od nowa, w którego mechanizmie, gdy konstruktor pchnie tryby, zaczyna wraz z ic...

Wiara polega na tym, by dostrzegać to, co pozornie niewidzialne. Nie musisz zobaczyć miłości, by mieć pewność, że ona istnieje.

Wiara polega na tym, by dostrzegać to, co pozornie niewidzialne. Nie musisz zobaczyć miłości, by mieć pewność, że ona istnieje.

Wydaje mi się, że wielu ludzi nie jest ani dobrych, ani złych, ale cóż, po prostu bardzo głupich...

Wydaje mi się, że wielu ludzi nie jest ani dobrych, ani złych, ale cóż, po prostu bardzo głupich...

Bo miłość jest jak drzewo: sama z siebie rośnie, głęboko zapuszcza korzenie w całą istotę człowieka i nieraz, na ruinie serca dalej się zieleni.

Bo miłość jest jak drzewo: sama z siebie rośnie, głęboko zapuszcza korzenie w całą istotę człowieka i nieraz, na ruinie serca dalej się zieleni.

Czasami zna się człowiek, ale w innym kontekście, więc się go nie poznaje.

Czasami zna się człowiek, ale w innym kontekście, więc się go nie poznaje.

Pieniądze padają na umysł.

Pieniądze padają na umysł.

Jeśli sądzicie, że trudno rozmawiać o pieniądzach, kiedy jesteście w sobie zakochani, spróbujcie porozmawiać o nich później, kiedy będziecie niepocieszeni i rozgniewani, a wasza miłość zdąży wygasnąć.

Jeśli sądzicie, że trudno rozmawiać o pieniądzach, kiedy jesteście w sobie zakochani, spróbujcie porozmawiać o nich później, kiedy będziecie niepocieszeni i rozgniewani, a wasza miłość zdąży wygasnąć.

Największym błędem w naszej branży jest próba przekonania kogoś do czegoś, w co nie wierzy. To marnotrawstwo czasu i zasobów. Znacznie skuteczniejsze jest zidentyfikowanie tego, w co dana grupa już wierzy lub czego się obawia, a następnie dostarczenie jej niekończącego się strumienia „dowodów”, które tę wiarę potwierdzają.

Największym błędem w naszej branży jest próba przekonania kogoś do czegoś, w co nie wierzy. To marnotrawstwo czasu i zasobów. Znacznie skuteczniejsze jest zidentyfikowanie tego, w co dana grupa już wierzy lub czego się obawia, a następnie dostarczenie jej niekończącego się strumienia „dowodów”, które tę wiarę potwierdzają.