Matka wsia­dła w samo­lot i wró­ciła do Indii. Ca­ły­mi dnia­mi boso prze­dzie­rała się przez wzgó­rza i stru­mie­nie, wspi­na­jąc się coraz wyżej i wyżej, ponad chmu­ry, póki w końcu nie do­tar­ła do ja­ski­ni w zbo­czu góry. We­szła do środ­ka i zoba­czyła bar­dzo sta­rego męż­czy­znę o si­wych wło­sach i bro­dzie, która – jak twier­dziła – się­gała aż do ziemi. Był pogrą­żony w głę­bo­kiej medy­ta­cji.

Przy­pa­try­wał się jej przez chwi­lę, po czym ge­stem zachę­cił ją, by za­da­ła pyta­nie.

– Jaki jest cel na­sze­go życia? – zapy­tała. – Dla­czego tu jeste­śmy?

Męż­czy­zna sie­dział w mil­cze­niu, przez nie­mal dwa­dzie­ścia minut kon­tem­plu­jąc z za­mknię­tymi ocza­mi. De­brze wyda­wało się, że upły­nęły całe go­dzi­ny. W końcu otwo­rzył oczy i spoj­rzał pro­sto na nią.

Za­mar­ła i wstrzy­mała od­dech.

– Nikt tego nie wie – powie­dział.

Byłem przerażony, ale myślałem przede wszystkim o zarodku, który złożyłem w płaskim brzuchu tej dziewczyny, która spoglądała na mnie płonącymi oczyma.

Byłem przerażony, ale myślałem przede wszystkim o zarodku, który złożyłem w płaskim brzuchu tej dziewczyny, która spoglądała na mnie płonącymi oczyma.

Być może wielkie uczucie nie wkracza w nasze życie w blasku glorii jak rycerz na koniu; być może wkrada się cichutko jak stary przyjaciel; być może rozwija się w pozornej monotonii, by nagły błysk olśnienia ujawnił rytm i ukrytą muzykę. Być może miłość rozwija się naturalnie z pięknej przyjaźni, jak herbaciana róża z zielonego pąka.

Być może wielkie uczucie nie wkracza w nasze życie w blasku glorii jak rycerz na koniu; być może wkrada się cichutko jak stary przyjaciel; być może rozwija się w pozornej monotonii, by nagły błysk olśnienia ujawnił rytm i ukrytą muzykę. Być może miłość rozwija się naturalnie z pięknej przyjaźni, jak herbaciana róża z zielonego pąka.

Kocham cię i to mnie zabija.

Kocham cię i to mnie zabija.

Czasem ludzie znikają nam dosłownie sprzed oczu. Czasem odnajdują cię nagle, nawet, jeżeli szukali cię przez całe życie. Czasem, kiedy przestajemy uważać, tracimy z oczu samych siebie.

Czasem ludzie znikają nam dosłownie sprzed oczu. Czasem odnajdują cię nagle, nawet, jeżeli szukali cię przez całe życie. Czasem, kiedy przestajemy uważać, tracimy z oczu samych siebie.

- Czasami naprawdę zastanawiam się, jak to jest być tobą.
- W porządku - odparła. - Ja zastanawiam się, jak to jest być kimkolwiek innym.

- Czasami naprawdę zastanawiam się, jak to jest być tobą.
- W porządku - odparła. - Ja zastanawiam się, jak to jest być kimkolwiek innym.

Ludzie garną się ku sobie, ponieważ wzajemnie siebie się obawiają.

Ludzie garną się ku sobie, ponieważ wzajemnie siebie się obawiają.

(...) pieniądze kto ma, idzie na komedię, a kto ich nie ma, w domu ma tragedię.

(...) pieniądze kto ma, idzie na komedię, a kto ich nie ma, w domu ma tragedię.

Jeśli chcesz dowieść sprawiedliwości i być może odzyskać swoje pieniądze, musisz uderzyć w silniejszego.

Jeśli chcesz dowieść sprawiedliwości i być może odzyskać swoje pieniądze, musisz uderzyć w silniejszego.

Problemem nie jest zarabianie pieniędzy samo w sobie - uskarżał się. - Problemem jest zarabiać je, robiąc coś, czemu warto poświęcić życie.

Problemem nie jest zarabianie pieniędzy samo w sobie - uskarżał się. - Problemem jest zarabiać je, robiąc coś, czemu warto poświęcić życie.