Małe zbrodnie małżeńskie

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Czy ogrom życia, myśli, relacji, uczuć, decyzji, dramatów, piękna może zostać ukazany jedynie dzięki zdaniom dialogu? Przy tym dialogu, który rozgrywa się jednego popołudnia lub wieczoru?
Ta książka pana Schmitt`a jest właśnie taka — niezwykłe gęsta co do treści. Zadziwiałem się, czytając ją. I samo uchwycenie momentu największego napięcia w 15letnim małżeństwie — fenomenalne! Książka jest pełna nasączonych mądrością zdań, na przykład: „Liso, każdy związek jest domem, do którego klucze znajdują się w rękach mieszkańców. Jeśli zamknie się ich od zewnątrz, dom stanie się więzieniem, a oni więźniami.” Tyleż w niej akcentów na prawdy związane z miłością, odpowiedzialnością, dylematami, które potrzebują odważnych decyzji. Jak dla mnie książka jest swoistym przekrojem przez sposoby myślenia człowieka: i kobiety, i mężczyzny. Nie ukrywam, wyznanie Lisy na temat zazdrości, która może pożerać kobietę, jest powalające. Może cytat, aby ci, co się wahają z decyzją przeczytania książeczki (w końcu to tylko 112 stron!),poczuli smak pióra Erica Emmanuela i sięgnęli po nią:
„Mam dwa mózgi. Nowoczesny i staroświecki. Nowoczesny szanuje twoją wolność, upaja się tolerancją, wykazuje zrozumienie. Staroświecki chce mieć cię na wyłączność, nie ma zamiaru się z nikim dzielić, podskakuje przy każdym niespodziewanym telefonie, wpada w popłoch na widok tajemniczego rachunku z restauracji, posępnieje, kiedy poczuje na tobie jakiś nowy zapach, drży, kiedy zaczynasz dbać o kondycję albo kupujesz nowe ubrania, nabiera podejrzeń, kiedy uśmiechasz się przez sen, czuje żądzę mordu na samą myśl, że obejmuje cię inna kobieta, że czyjeś ramiona splatają się na twojej szyi, że czyjeś uda rozchylają się pod tobą… Jest jak gad o żółtych i przenikliwych oczach, czai się we mnie, czujny, niezmordowany… Taka jestem, Gilles. I choćbyś posłał mnie na intensywne kursy, choćbyś mnie wychowywał latami, nie wyrwiesz ze mnie tego zwierzęcego, instynktownego podejścia do miłości.”
Kapitalnym jest dzięki tej książce jeszcze raz spotkać się z prawdą o tym, jak skomplikowany potrafi być człowiek. I jak ukazuje autor, nie tylko kobieta. Także Gilles ma swoje ciekawe „pazurki”, swoje podchody i sztuczki. Książka ostrzega, że w głowie każdego człowieka (nie tylko w głowie Lissy) mogą niekiedy pojawić się „termity, które niszczą konstrukcję domu twojego, naszego życia”. Uważam, że to bardzo prawdziwa, z życia wzięta książka. Może ona potrząsnąć i w pewnym sensie wzbudzić czujność w odniesieniu do życia, małżeństwa, ja dopiszę — także kapłaństwa. Może i we mnie są mechanizmy, których do tej pory nie widziałem… Może i ja mam swoją książkę „Małe zbrodnie małżeńskie”, która okazuje się nie być fikcją literacką, ale moim życiem, albo co najmniej — moim dziennikiem… Ciekawym był odkryć tą ironię autora, tak to odczytuję, że w książce „Małe zbrodnie małżeńskie” jest mowa o książce pod tym samym tytułem, a której autorem jest główny bohater. Chyba najciekawszym jest jednak pytanie: czym są tytułowe "małe zbrodnie"? Czy to są same myśli, czy już wypowiedziane kłamstwa, czy wychylone na uśmierzenie niewypowiedzianego bólu kieliszki, a może pewne podjęte i zrealizowane decyzje…? I zakończenie książki — jak mówimy w Polce: „Miodzio!”
.
Zachęcam do lektury.
.
ks. Paweł Kamola

Czy ogrom życia, myśli, relacji, uczuć, decyzji, dramatów, piękna może zostać ukazany jedynie dzięki zdaniom dialogu? Przy tym dialogu, który rozgrywa się jednego popołudnia lub wieczoru?
Ta książka pana Schmitt`a jest właśnie taka — niezwykłe gęsta co do treści. Zadziwiałem się, czytając ją. I samo uchwycenie momentu największego napięcia w 15letnim małżeństwie —...

dobrze czytane i odegrane (Beata Kawka, Mirosław Zbrojewicz)...

tym razem książka jednoznacznie skierowana do dorosłych - bez posmaku, że to jakby bardziej dla młodzieży (w przeciwieństwie do niektórych znanych książek tego autora)...

"niestety-kotlety"... nic specjalnego... ani to mądre, ani oryginalne, ani pociągające jakiegoś rodzaju urodą...

o życiu małżeńskim i jego zakrętach, w wykonaniu raczej przeciętnej pary męsko-damskiej (choć raczej trudno uznać za przeciętne zdarzenie małżeńskie, na przykład takie, jak... walnięcie jednego małżonka przez drugiego w łeb czymś ciężkim w ramach próby sprzątnięcia go z tego świata z powodu osobistej frustracji związkiem/sobą samym, itp... a następnie szpital, amnezja i wspólne roztrząsania tego co zaszło, pełne wzajemnej "ostrożności" - zmyłek, kłamstw, udawania na zmianę z wyznaniami z głębi duszy, etc... :D - oczywiście o ile o "głębszej głębi duszy" ;) w przypadku tych bohaterów może być mowa, bo wszystko to jest co nieco pomerdane i momentami, moim zdaniem, cudaczne...)

anyway, nie polecam, jeśli ktoś chce poczytać ciekawą literaturę... natomiast jako czytadło/słuchadło, nieprymitywne, choć średnio ciekawe i nieszczególnie odkrywcze - może być...

dobrze czytane i odegrane (Beata Kawka, Mirosław Zbrojewicz)...

tym razem książka jednoznacznie skierowana do dorosłych - bez posmaku, że to jakby bardziej dla młodzieży (w przeciwieństwie do niektórych znanych książek tego autora)...

"niestety-kotlety"... nic specjalnego... ani to mądre, ani oryginalne, ani pociągające jakiegoś rodzaju urodą...

o życiu małżeńskim i...

Sztuka niby lekka, ale inteligenta, pełna trafnych spostrzeżeń na temat kobiet i mężczyzn, oraz związków z długim stażem - każdy kto w takim jest lub był wie o czym mówię i na pewno poczuje się przynajmniej raz czy dwa znajomo. Pełna zwrotów akcji, dobrze zagrana zapewne gwarantuje satysfakcjonujący czas spędzony w teatrze.

Sztuka niby lekka, ale inteligenta, pełna trafnych spostrzeżeń na temat kobiet i mężczyzn, oraz związków z długim stażem - każdy kto w takim jest lub był wie o czym mówię i na pewno poczuje się przynajmniej raz czy dwa znajomo. Pełna zwrotów akcji, dobrze zagrana zapewne gwarantuje satysfakcjonujący czas spędzony w teatrze.

Schmitt jest mistrzem krótkich form, ale ta książka nie do końca przypadła mi do gustu - jakby prosiła się o dłuższą i głębszą formę.

Pomysł fabularny ciekawy - oto małżeństwo z 15-letnim stażem wraca do domu po kilkudniowym pobycie męża w szpitalu. Facet spadł ze schodów i tak feralnie uderzył się w głowę, że dostał amnezji. Żona musiała więc uczyć go wszystkiego na nowo - łącznie z poznawaniem jego własnej tożsamości. Sęk jednak w tym, że nie tylko ona znacznie rozmijała się z prawdą, chcąc stworzyć go niejako od nowa, według własnych upodobań. On także nie do końca mówił prawdę co do swojej amnezji. A wkrótce okaże się, że jego wypadek też nie do końca wypadkiem był...

Dająca do myślenia opowieść, jak to zawsze u tego autora. Jednak czegoś mi w niej zabrakło...

Schmitt jest mistrzem krótkich form, ale ta książka nie do końca przypadła mi do gustu - jakby prosiła się o dłuższą i głębszą formę.

Pomysł fabularny ciekawy - oto małżeństwo z 15-letnim stażem wraca do domu po kilkudniowym pobycie męża w szpitalu. Facet spadł ze schodów i tak feralnie uderzył się w głowę, że dostał amnezji. Żona musiała więc uczyć go wszystkiego na nowo...

Odsluchalam w formie słuchowiska na audiotece. Czułam się trochę jakbym była w teatrze. Ciekawa interpretacja aktorów. Sama fabuła przewrotna, pełna zwrotów akcji. Mimo krótkiej formy jest niebanalną historią związku, wielowarstwowa.

Odsluchalam w formie słuchowiska na audiotece. Czułam się trochę jakbym była w teatrze. Ciekawa interpretacja aktorów. Sama fabuła przewrotna, pełna zwrotów akcji. Mimo krótkiej formy jest niebanalną historią związku, wielowarstwowa.

Miłość i nienawiść, bliskość i zdrada – wszystko splata się w tej misternie utkanej historii, gdzie napięcie rośnie z każdą stroną. Wydaje się, że to zwykła rozmowa między długoletnimi partnerami, ale szybko okazuje się, że nic nie jest oczywiste. Związek, który trwa już 15 lat, zmienia się w pułapkę, a każde słowo i gest mogą być częścią gry o władzę.

To zaledwie 98 stron, ale autorowi udało się stworzyć rewelacyjnie skonstruowany dramat pełen przeciwieństw. Zwroty akcji nie pozwalają oderwać się od lektury, a narastająca dramaturgia sprawia, że czytelnik coraz mocniej zastanawia się: o co tu właściwie chodzi? Kiedy dochodzi do wniosku, że nie można ufać nawet najbliższej osobie, napięcie osiąga szczyt. To literacki majstersztyk, który pokazuje, jak cienka jest granica między miłością a nienawiścią.

Miłość i nienawiść, bliskość i zdrada – wszystko splata się w tej misternie utkanej historii, gdzie napięcie rośnie z każdą stroną. Wydaje się, że to zwykła rozmowa między długoletnimi partnerami, ale szybko okazuje się, że nic nie jest oczywiste. Związek, który trwa już 15 lat, zmienia się w pułapkę, a każde słowo i gest mogą być częścią gry o władzę.

To zaledwie 98...

Tyle zwrotów akcji w tak krótkiej książce!

Tyle zwrotów akcji w tak krótkiej książce!

Zaskakująca, dużo zwrotów akcji. Ukazuje ból i emocje, które towarzyszą milości i/bądź namiętności. Zawiera dużo mądrości o związkach.

Zaskakująca, dużo zwrotów akcji. Ukazuje ból i emocje, które towarzyszą milości i/bądź namiętności. Zawiera dużo mądrości o związkach.

Krótka, przystępna, wiele zwrotów akcji. Przeczytana na raz, dosłownie książka przystawka. To nie pierwsze zderzenie ze Schmittem, za każdym razem bywa udane.

Krótka, przystępna, wiele zwrotów akcji. Przeczytana na raz, dosłownie książka przystawka. To nie pierwsze zderzenie ze Schmittem, za każdym razem bywa udane.