Za ob­ję­cia­mi, któ­rych nigdy nie ma się dość. Za­pa­chem. Gło­sem nie­stru­dze­nie nu­cą­cym ko­ły­san­ki, póki ostat­nie myśli nie od­pły­ną i opad­ną po­wie­ki. Czu­łym do­ty­kiem, który prze­ga­nia po­two­ry i kosz­ma­ry nocy. Za śmie­chem, za łzami dumy i smut­ku, za dzie­siąt­ka­mi tych naj­drob­niej­szych mo­men­tów, nie­po­zor­nych okru­chów, które na za­wsze spa­ja­ją matkę z dziec­kiem. I to wła­śnie ta tę­sk­no­ta wy­pa­la­ła teraz w duszy Ody ranę więk­szą niż stare że­la­zo.

Być może wielkie uczucie nie wkracza w nasze życie w blasku glorii jak rycerz na koniu; być może wkrada się cichutko jak stary przyjaciel; być może rozwija się w pozornej monotonii, by nagły błysk olśnienia ujawnił rytm i ukrytą muzykę. Być może miłość rozwija się naturalnie z pięknej przyjaźni, jak herbaciana róża z zielonego pąka.

Być może wielkie uczucie nie wkracza w nasze życie w blasku glorii jak rycerz na koniu; być może wkrada się cichutko jak stary przyjaciel; być może rozwija się w pozornej monotonii, by nagły błysk olśnienia ujawnił rytm i ukrytą muzykę. Być może miłość rozwija się naturalnie z pięknej przyjaźni, jak herbaciana róża z zielonego pąka.

Pocałowała mnie mocniej, dysząc ciężko; ukąsiła mnie w dolną wargę. Do diabła, to było niesamowite.

Pocałowała mnie mocniej, dysząc ciężko; ukąsiła mnie w dolną wargę. Do diabła, to było niesamowite.

Jeśli ktoś stawia warunki, to nie miłość.

Jeśli ktoś stawia warunki, to nie miłość.

Przytłaczający szczyt techniki w służbie prymitywnych emocji. Nic się nie liczy prócz chwili obecnej; człowiek przerzucany jest od sceny do sceny, a ich idealna precyzja w połączeniu z natłokiem szczegółów i brakiem przerw nie pozwala sformułować żadnej myśli.

Przytłaczający szczyt techniki w służbie prymitywnych emocji. Nic się nie liczy prócz chwili obecnej; człowiek przerzucany jest od sceny do sceny, a ich idealna precyzja w połączeniu z natłokiem szczegółów i brakiem przerw nie pozwala sformułować żadnej myśli.

W końcu kto jest odważniejszy? Człowiek, który woli umrzeć, niż być uznawany za tchórza, czy człowiek, który żyje, stawiając czoło temu, kim naprawdę jest?

W końcu kto jest odważniejszy? Człowiek, który woli umrzeć, niż być uznawany za tchórza, czy człowiek, który żyje, stawiając czoło temu, kim naprawdę jest?

Bo choćby człowiek w nic nie wierzył, zdarzają się w życiu chwile, kiedy wyznaje się tę wiarę, której świątynia stoi najbliżej.

Bo choćby człowiek w nic nie wierzył, zdarzają się w życiu chwile, kiedy wyznaje się tę wiarę, której świątynia stoi najbliżej.

Myślę, że nie istnieje nic, nawet zbrodnia, co stanowiłoby większe przeciwieństwo poezji, filozofii, ba - życia samego aniżeli owa ustawiczna pogoń za zyskiem.

Myślę, że nie istnieje nic, nawet zbrodnia, co stanowiłoby większe przeciwieństwo poezji, filozofii, ba - życia samego aniżeli owa ustawiczna pogoń za zyskiem.

Dziewczyny? Nie interesuj się dziewczynami. One są złe, nie widziałeś tego? Jak nie widziałeś, to musi ci to powiedzieć twoja kochana mama. One są złe. Chca cię tylko skrzywdzić, chcą ci zadać ból, będą chciały cię okraść z pieniędzy w zamian za ten straszny seks! Zapamiętaj, że seks też jest zły. Od niego lęgną się robaki w mózgu.

Dziewczyny? Nie interesuj się dziewczynami. One są złe, nie widziałeś tego? Jak nie widziałeś, to musi ci to powiedzieć twoja kochana mama. One są złe. Chca cię tylko skrzywdzić, chcą ci zadać ból, będą chciały cię okraść z pieniędzy w zamian za ten straszny seks! Zapamiętaj, że seks też jest zły. Od niego lęgną się robaki w mózgu.

(...) pieniędzy chcę. Nie pracy. Ja pluję na pracę. O-tfu!

(...) pieniędzy chcę. Nie pracy. Ja pluję na pracę. O-tfu!