A teraz… teraz to sobie myślę, że najważniejsze, żeby człowiek miał w życiu kogoś takiego, przy kim nie musi otwierać ust, jeżeli nie chce.

- [...] najważniejsze, żeby człowiek miał w życiu kogoś takiego, przy kim nie musi otwierać ust, jeżeli nie chce. Kogoś takiego, komu nawet nie musi niczego tłumaczyć, bo ten ktoś po prostu wie. Rozumie. I niczemu się nie dziwi. [...] Nie ma takiego nieszczęścia, z którego nie dałoby się wygrzebać we dwoje, skarbeńku. Tylko musi trafić swój na swego. Swój na swego.

Wszystko, co ujarzmiamy, prędzej czy później próbuje wyrwać się spod naszej kontroli...

- Odżinko, kupimy szobje konszole?- dobiegło go jeszcze, gdy wreszcie ruszyli.
- Bazylku, przecież my nawet nie mamy telewizora.
- To mosze choczasz pada?
- A na co ci pad bez konsoli?
- No fjesz. Do szymulaczji.
- Symulacji czego?
- No... no pszeczesz, że konszoli!

-Pogódż sze ż tym. Ja jesztem czortem, a ty jesztesz podatny na me mroczne fpłyfy. To szilnejsze ot czebje.
-W sensie, że jestem takim twoim...no, tym tam... przydupasem?
-Pszytupasz. Pszytupasz...-powtórzył Bazyl, delektując się słowem szeleszczącym mu w ustach.-Tak.Podoba mi sze to szłofo, trafnje ottaje szkomplikofany charakter naszych sztoszunków.

- [...] Przyświeca im najbardziej ludzkie z uczuć.
- Strach?
- Miłosierdzie. Sęk w tym, wiło, że ludzkie miłosierdzie, gdy nie ma żadnego przewodnika, może zaślepić równie łatwo co gniew. I wtedy pragnienie czystego, nieskalanego dobra przeistacza się w paniczną ucieczkę przed cierpieniem. Nawet matka, gdy próbuje uchronić młode przed wszelkim cierpieniem tego świata, bez względu na cenę, potrafi wyrządzić mu większą krzywdę, niż byłby zdolny wyrządzić świat. Nie z głupoty, podłości czy strachu, choć tak chciałoby się myśleć, choć tak byłoby łatwiej. Czyni tak z miłosierdzia. Nie pozwala mu biec. Nie pozwala mu walczyć. Nie pozwala mu płakać. Nie pozwala mu...
- [...] Żyć.

... kiedyś mi się wydawało, że bez dzieci nie ma rodziny. Nie ma sensu! A teraz… teraz to sobie myślę, że najważniejsze, żeby człowiek miał w życiu kogoś takiego, przy kim nie musi otwierać ust, jeżeli nie chce. Kogoś takiego, komu nawet nie musi niczego tłumaczyć, bo ten ktoś po prostu wie. Rozumie. I niczemu się nie dziwi. – Pomarszczona dłoń pani Kusej raz jeszcze zacisnęła się czule na dłoni Ody. – Nie ma takiego nieszczęścia, z którego nie dałoby się wygrzebać we dwoje, skarbeńku. Tylko musi trafić swój na swego. Swój na swego.

Instynkt i skromne doświadczenie podpowiadały mu zgodnym głosem, że nic tak nie buduje poczucia bliskości jak wspólne spożywanie wysoko przetworzonej żywności.

A takje... takje... no fjesz... sze on jom bardżo, a ona jego ne bardżo, ale potem on pożnaje innom i ta pjerfsza dosztaje szpażmóf ż fraszenja, i otkryfa, że to była miłoszcz i że treasz fszysztko f piż... żnaczy, że fszysztko sztraczone i fszyszczy umszemy, a potem sze okażuje, sze ta inna to jeszt szosztra kużynki prababki czotecznej sztryjka ot sztrony szonszada ż parteru i tak naprafde to jego nicz ż njom ne łonczy, a po drodże szom momenty i fszyszczy żyjom krótko i neszczenszlifje, sza hajsz babky balujoncz...?

Ludzie chętnie uciekają w przesądy, by w ich cieniu ukryć się przed prawdą jak przed słońcem w upał. Prawda ich pali, bo nie pasuje do ich wizji świata, a przede wszystkim wizji samych siebie. Oczywiście, wizji pięknej, spójnej i obiektywnej (...) Przyczyn osobistych klęsk i niepowodzeń szukają wszędzie wokół, zamiast stawić czoło własnej głupocie czy nieudacznictwu. To nie ja, ja sobie niezasłużyłem. To świat. To los!

Bardziej niż zwykle przypominał wtedy Michałce wczesnego Freddiego Mercur'ego-jeszcze bez wąsów ,za to z włochatą klatą w pełnej krasie, tylko skompresowanego mniej więcej tak do metra dwudziestu. Michałko z trudem uwolnił się od wizji małego czorta pląsającego we frywolnym fartuszku, z odkurzaczem w łapce i pieśnią na paszczy. Tyle że w przeciwieństwie do oryginału śpiewał I Want to Break Free z wyraźnym szkockim akcentem, co dodatkowo potęgowało efekt grozy.

Fakt, płanetnik nie był jednym z tych mężczyzn, którzy na widok plamy na koszuli wpadają w panikę i gubią się w drodze do pralki niczym Odyseusz na kursie do Itaki.

Oso­bi­ście od­rzu­ca mnie myśl o uper­so­ni­fi­ko­wa­nej sile wyż­szej, która wedle wła­sne­go wi­dzi­mi­się roz­sta­wia nas jak piony na sza­chow­ni­cy, a my nie dość, że nie mamy żad­ne­go wpły­wu na to, jaki ruch wy­ko­na­my w swo­jej turze, to jesz­cze mu­si­my co roku wy­pra­wiać kin­der­bal jej pier­wo­rod­ne­mu, żeby mu nie było przy­kro.

Otóż nie, pani Gieniu, nie mam chorej tarczycy. Nie mam też okresu, menopauzy ani innej huśtawki hormonów, jak przyjęło się zakładać, ilekroć kobieta się o coś złości, choć to przecież nieładnie. Mam po prostu dość.

A przy tym ludzie lubią myśleć o sobie, że są kimś lepszym niż w rzeczywistości. Widzieć siebie przez różowe okulary. Owszem, czasem narzekają na swoje niedostatki, ale robią to wyłącznie w nadziei, że ktoś natychmiast zaprzeczy i będą mogli dalej żyć w błogiej ułudzie. Nie potrafią znieść dysonansu, muszą wybrać stronę i wierzyć, że wybrali tę dobrą.

- I mjało paszcze i żemby, i było takje... takje... takje f piżdu!
- BAZYLU!!! - zakrzyknęli zgodnie i wiła, i płanetnik. i lekarz zresztą taż, chociaż sam nie wiedział dlaczego.
- Ne? Ne f piżdu?... No że ogromne było takje. I czałe czarne, ż łapami i że szponami, i ż rogami, i długmimi i żakrentaszofymi, o, takimi, fjuuu, fjuuu...

Czekałam. Wierz mi, czekałam długo i cierpliwie aż w końcu ludzie w swym zadufaniu uznali, że są bezpieczni. Że już nic im nie grozi w ich nowoczesnym, higienicznym, starannie uporządkowanym świecie. Na pewno nie ze strony zapomnianej od dawien dawna Zarazy. Wiesz co? Nie tylko uchulili mi drzwi, wręcz zaprosili mnie do środka. Nie musiałam nawet pukać. Nowy przesąd, który sami wyhodowali na pożywce ze złudzeń, niewiedzy i strachu przesłonił im prawdę, która chroniła ich przede mną tak długo i tak skutecznie. I oto jestem.

So­bot­ni po­ra­nek bez na­le­śni­ków z dże­mem w jego oczach ucho­dził za pro­fa­na­cję week­en­du i wstęp do mo­ral­ne­go upad­ku ludz­ko­ści. Nie­ludz­ko­ści też.

Po­ma­łu, nie­po­strze­że­nie sta­wał się dla niej tym ro­dza­jem przy­ja­cie­la, który nic nie powie, za to pod­czas hu­ra­ga­nu stu­le­cia prze­je­dzie sto ki­lo­me­trów do naj­bliż­szej cu­kier­ni i z po­wro­tem, bo cho­ciaż sam unika cukru, to wie, że w każdy drugi czwar­tek mie­sią­ca lu­bisz zjeść pącz­ka z różą do po­po­łu­dnio­wej kawy.

I że pą­czek hisz­pań­ski to nie pą­czek.

Mil­cze­li zatem, swo­bod­nie i nie­wy­mu­sze­nie, bez wy­rzu­tów su­mie­nia, że wy­pa­da­ło­by coś po­wie­dzieć, zanim zrobi się na­praw­dę nie­zręcz­nie, i są­cząc go­rą­cą kawę, pa­trzy­li na zie­lo­ny las. Jak dwoje cał­kiem zwy­czaj­nych ludzi.

Mały czort od­wró­cił głowę i spoj­rzał na wiłę ze scep­ty­cy­zmem, pod­kre­ślo­nym przez blask la­tar­ki, który oświe­tlał jego pysk od bród­ki stro­ny.

Bez wzglę­du na po­ło­że­nie geo­gra­ficz­ne ob­cho­dy naj­waż­niej­szych świąt za­wsze ozna­cza­ją je­dze­nie. Je­dze­nie wy­pa­da naj­pierw przy­go­to­wać, co nie­odmien­nie skut­ku­je wzmo­żo­ną czę­sto­tli­wo­ścią wy­stę­po­wa­nia ob­ra­żeń, ze szcze­gól­ną nad­re­pre­zen­ta­cją opa­rzeń, ran cię­tych, tłu­czo­nych oraz, o dziwo, po­strza­ło­wych. Do­pie­ro gdy od­po­wied­nie ry­tu­ały są już od­pra­wio­ne, bó­stwa ob­ła­ska­wio­ne, a krew­cy krew­ni znów poza za­się­giem broni pal­nej, przy­cho­dzi pora na pro­za­icz­ną nie­straw­ność.

Za ob­ję­cia­mi, któ­rych nigdy nie ma się dość. Za­pa­chem. Gło­sem nie­stru­dze­nie nu­cą­cym ko­ły­san­ki, póki ostat­nie myśli nie od­pły­ną i opad­ną po­wie­ki. Czu­łym do­ty­kiem, który prze­ga­nia po­two­ry i kosz­ma­ry nocy. Za śmie­chem, za łzami dumy i smut­ku, za dzie­siąt­ka­mi tych naj­drob­niej­szych mo­men­tów, nie­po­zor­nych okru­chów, które na za­wsze spa­ja­ją matkę z dziec­kiem. I to wła­śnie ta tę­sk­no­ta wy­pa­la­ła teraz w duszy Ody ranę więk­szą niż stare że­la­zo.

Nie ma ta­kie­go nie­szczę­ścia, z któ­re­go nie da­ło­by się wy­grze­bać we dwoje, skar­beń­ku. Tylko musi tra­fić swój na swego. Swój na swego.

Nie zno­si­ła kła­mać. Ot, ko­lej­ne komp­li­ka­cje po wy­cho­wa­niu: kła­mią wy­łącz­nie lu­dzie tchórz­li­wi i słabi, tak za­wsze po­wta­rzał jej oj­ciec. A ona za­wsze była tą silną. Tą od­waż­ną.

Flo­ryst­ka w kwia­ciar­ni przez kwa­drans z roz­pa­czy łkała w pacz­kę rafii, po tym jak klient za­żą­dał kom­po­zy­cji świą­tecz­nej z wi­kli­ny, mchu is­landz­kie­go i juty, me­tro­wej cho­in­ki z eko­lo­gicz­ne­go sian­ka na pla­strze drew­na brzo­zo­we­go, ale bez kor­ni­ków, chyba że z wol­ne­go wy­bie­gu, oraz świec z wosku psz­cze­le­go od psz­czół z chowu bez­klat­ko­we­go, a wszyst­ko to miała mu za­pa­ko­wać w złotą or­gan­zę w gwiazd­ki, ko­niecz­nie an­ty­aler­gicz­ną, bez­za­pa­cho­wą i wolną od GMO.

Na dobę przed go­dzi­ną zero nikt już nie bawił się w ce­re­gie­le. Pot i łzy ro­si­ły kle­pi­sko na sto­iskach z ży­wy­mi cho­in­ka­mi, gdzie to­czy­ły się nie­ustan­ne bitwy o ostat­nie drzew­ka. Skle­po­we półki pu­sto­sza­ły przy akom­pa­nia­men­cie po­pi­ski­wań ter­mi­na­li płat­ni­czych i bo­le­snych po­ję­ki­wań, które wy­ry­wa­ły się raz po raz z coraz to in­nych gar­deł.

Sprze­daw­czy­ni ze skle­pu ze sło­dy­cza­mi tym­cza­sem tłu­ma­czy­ła się gęsto z za­war­to­ści mleka w mlecz­nej cze­ko­la­dzie, a w za­baw­ko­wym na rogu roz­gry­wa­ły się sceny gor­szą­ce, z udzia­łem do­ro­słych i ostat­nie­go pu­deł­ka księż­nicz­ko­wych kloc­ków, różowo-brokatowego obiek­tu po­żą­da­nia każ­dej sied­mio­lat­ki w pro­mie­niu stu ki­lo­me­trów.

Lu­dzie mi­ja­li się w dzi­kim pę­dzie, ob­ju­cze­ni, za­go­nie­ni i ze­stre­so­wa­ni nad­cho­dzą­cym cza­sem ra­do­ści i po­ko­ju na ziemi.

(...) lu­dzie lubią my­śleć o sobie, że są kimś lep­szym niż w rze­czy­wi­sto­ści. Wi­dzieć sie­bie przez ró­żo­we oku­la­ry. Ow­szem, cza­sem na­rze­ka­ją na swoje nie­do­stat­ki, ale robią to wy­łącz­nie w na­dziei, że ktoś na­tych­miast za­prze­czy i będą mogli dalej żyć w bło­giej ułu­dzie. Nie po­tra­fią znieść dy­so­nan­su, muszą wy­brać stro­nę i wie­rzyć, że wy­bra­li tę dobrą. Więc idą w za­par­te. Nie, ja nie je­stem gruby, ja nie przy­wią­zu­ję wagi do cie­le­sno­ści. Nie, ja nie je­stem mięk­ki, ja cią­gle szu­kam swo­jej drogi. Nie, ja nie je­stem nie­do­uczo­ny, ja myślę al­ter­na­tyw­nie. I tak dalej, i tak dalej… Szu­ka­ją wy­mó­wek i pre­tek­stów, za­miast spoj­rzeć w lu­stro i po­go­dzić się z tym, co widzą. Na nowo ukon­sty­tu­ować sie­bie.