Tam gdzie ty

O tym, że Judi Picoult nie pisze łatwych książek wie każdy, kto choć jedną przeczytał. Ta jest wyjątkowo trudna. Walka o dziecko, walka na dosłownie każdy możliwy sposób. Trudny wybór, pomiędzy tym, co wydaje się najlepsze i prawidłowe.
Dylemat wyboru lepszej rodziny. Czy w ogóle można go dokonać?

O tym, że Judi Picoult nie pisze łatwych książek wie każdy, kto choć jedną przeczytał. Ta jest wyjątkowo trudna. Walka o dziecko, walka na dosłownie każdy możliwy sposób. Trudny wybór, pomiędzy tym, co wydaje się najlepsze i prawidłowe.
Dylemat wyboru lepszej rodziny. Czy w ogóle można go dokonać?

Właściwie książka jak od sztancy. Jak większość książek Picoult. Ale lubiłam to już z dziesięć razy, więc mogę i jedenasty. Bo chyba bym się zdziwiła, gdyby napisała coś innego.

Jest więc tak, jak być musi:
* charakterne postaci (koniecznie uwikłane w coś),
* kilka perspektyw głównych bohaterów,
* kontrowersyjny temat, który zmusza mnie do refleksji i wyboru strony,
* sprawa sądowa – skoro jest dylemat,
* zakrętas fabularny na końcu, moje „no nieee, serio?”,
i oczywiście – łzy. Moje. Lejące się na końcu.

To co, nuda i powtarzalność? Nie. Bo wsad tym razem zupełnie inny.
Delikatnie, z wyczuciem, o niespełnionym marzeniu – dziecku.

Jest więc walka o zostanie biologicznym rodzicem, związki lesbijskie i pragnienie posiadania dzieci, konserwatyzm i arogancja Kościoła i wreszcie... zamrożone zapłodnione jajo, wokół którego wszystko się kręci.

A było to tak: ona i on, małżeństwo marzące o dziecku. Lata starań, nic z tego. Miłość się kończy, oni się rozstają. On biegnie w stronę alkoholu i ortodoksyjnego Kościoła, ona znajduje miłość… u innej kobiety. I wtedy przypomina sobie o swoich zamrożonych jajeczkach. Wystarczy tylko podpis byłego męża. I tu zaczyna się jazda – sąd, emocje, społeczne zamieszanie.

No i pytania. O homoseksualizm, o prawo do rodzicielstwa, o religię i moralność. Picoult znowu każe się zastanowić, po której stronie stanąć.
Trudna sprawa – bo jak pogodzić religię i homoseksualizm?

To co, książka marzenie? Niezupełnie. Nie chce mi się nawet rozkładać na czynniki pierwsze, co nie zagrało. Ale powiem tak: jedna ze słabszych Picoult, choć i tak o niebo lepsza niż papkowate, nijakie obyczajówki, które zalewają rynek. Picoult jak Picoult – przewidywalna, ale wciąż taka, że człowiek odkłada książkę z ciężką głową i miękkim sercem

Właściwie książka jak od sztancy. Jak większość książek Picoult. Ale lubiłam to już z dziesięć razy, więc mogę i jedenasty. Bo chyba bym się zdziwiła, gdyby napisała coś innego.

Jest więc tak, jak być musi:
* charakterne postaci (koniecznie uwikłane w coś),
* kilka perspektyw głównych bohaterów,
* kontrowersyjny temat, który zmusza mnie do refleksji i wyboru strony,
*...

Po pierwszych stronach myślałam, że to książka o normalnej relacji, a jednak... rzygać się chce. I co za rozczarowanie na koniec.

Po pierwszych stronach myślałam, że to książka o normalnej relacji, a jednak... rzygać się chce. I co za rozczarowanie na koniec.

Książka porusza niezwykle trudne tematy - pragnienie posiadania dziecka, zmaganie się z problemami z niepłodnością, niepowodzenia w procedurze in vitro, związki homoseksualne. Są to tematy o których powinno się dużo mówić i pisać aby je odczarować. Bardzo poruszająca, wycisnęła ze mnie łzy. Zdecydowanie polecam!

Książka porusza niezwykle trudne tematy - pragnienie posiadania dziecka, zmaganie się z problemami z niepłodnością, niepowodzenia w procedurze in vitro, związki homoseksualne. Są to tematy o których powinno się dużo mówić i pisać aby je odczarować. Bardzo poruszająca, wycisnęła ze mnie łzy. Zdecydowanie polecam!

Książka byłaby spoko, gdyby nie wstęp i zakończenie.

Jeśli chodzi o początek, to był on nudny, trwał długo i trudno było się wciągnąć. Naprawdę ciekawe wydarzenia zaczęły się w okolicach 200 strony, a to już połowa powieści.

*** SPOJLER ***
Odniosłam wrażenie, że w trakcie ostatnich kilku stron autorka chciała zwieńczyć książkę happy endem. Problem polegał na tym, że przy tak zarysowanej fabule i tyłu postaciach pobocznych nie mogło być szczęśliwego zakończenia.
1. Reid. Autorka nawet nie wymienia go w epilogu, a to jest człowiek, który niczym niezawiniwszy stracił wszystko. Brata, żonę, dziecko... To był naprawdę dobry facet. Opiekuńczy, kochający, troskliwy. Nie zasługiwał na taki los.
2. Liddy. Jakim cudem rozwód w świetle wyznawanych przez nią wartości w ogóle wchodził w grę? Nawet gdyby tak się stało, to związała się z człowiekiem, który nic nie miał - tak samo jak ona, w dodatku alkoholikiem. Nie wyobrażam sobie, żeby społeczność ewangelicka była przychylna ich związkowi. Upadek z takiego piedestału boli. No i nie zapominajmy, że odebrano jej nadzieję na posiadanie dziecka.
3. Max. Myślę o tym, jak paskudnie musi się teraz czuć. Chrzani wszystko czego dotknie. Skrzywdził Zoe, a jeszcze bardziej własnego brata. Nadużywa alkoholu i jest na dnie. Co może zaoferować swojej nowej żonie? Ani dziecka, ani życia na poziomie (żadnym, bo w momencie gdy kończy się książka nie mają nawet gdzie mieszkać),ani przynależności do grupy kościelnej.
4. Lucy. Nastolatka na skraju załamania nerwowego z problemami empcjonalnymi. Najpierw wykorzystana przez swojego ojczyma, a potem porzucona przez jedyne osobę, której pozwoliła się zbliżyć. Zoe miała już mieć swoje dziecko. Nie interesował jej los podopiecznej, przez którą miała problemy z prawem.

Kto był zatem wygranym? Zoe, Vanessa i być może Data. To za mało na ogólny happy end.

Żeby nie było, że tylko narzekam. Naprawdę dużo rzeczy podobało mi się w trakcie lektury.
1. Fantastycznie rozbudowane postacie. Wszystkie z krwi i kości, dzięki czemu łatwo było się z nimi utożsamiać.
2. Przemiana Maxa. Jestem zdecydowanie bardziej liberalna, niż konserwatywna, ale historia mężczyzny była tak realistycznie poprowadzona, że trudno było odmówić słuszności jego argumentów. Rzadko mi się to zdarza, a jednak uwierzyłam w jego nawrócenie.
3. Wątek sądowy jak zwykle prima sort. Idealnie pokazuje, jak łatwo można zniszczyć komuś życie w imię... no właśnie, w imię czego?

*** KONIEC SPOJLERÓW ***

Książka byłaby spoko, gdyby nie wstęp i zakończenie.

Jeśli chodzi o początek, to był on nudny, trwał długo i trudno było się wciągnąć. Naprawdę ciekawe wydarzenia zaczęły się w okolicach 200 strony, a to już połowa powieści.

*** SPOJLER ***
Odniosłam wrażenie, że w trakcie ostatnich kilku stron autorka chciała zwieńczyć książkę happy endem. Problem polegał na tym, że przy...

Co mogę powiedzieć o tej historii? Wciągnęła mnie od samego początku. Do tego wszystkiego nie spodziewałam się, że można wpaść na taki pomysł, aby do książki dołączyć płytę z muzyką. Mnie to urzekło, przyjemnie się ich słuchało. Książka jest dość przewidywalna, można było dość szybko przewidzieć zakończenie, ale nie przeszkodziło to w czerpaniu przyjemności z jej czytania. Polecam, mi się podobało.

Co mogę powiedzieć o tej historii? Wciągnęła mnie od samego początku. Do tego wszystkiego nie spodziewałam się, że można wpaść na taki pomysł, aby do książki dołączyć płytę z muzyką. Mnie to urzekło, przyjemnie się ich słuchało. Książka jest dość przewidywalna, można było dość szybko przewidzieć zakończenie, ale nie przeszkodziło to w czerpaniu przyjemności z jej czytania....

Kolejna przeczytana przeze mnie książka tej pisarki. Dostrzegam pewien rys charakterystyczny jej powieści, a mianowicie każdy rozdział jest narracją prowadzoną przez innego bohatera, bardzo często występuje też motyw rozprawy sądowej. Postacie są pogłębione psychologicznie. Główne tematy to tym razem: związki homoseksualne, przekonania światopoglądowe i religijne, rola muzyki w naszym życiu.
Bardzo polecam!

Kolejna przeczytana przeze mnie książka tej pisarki. Dostrzegam pewien rys charakterystyczny jej powieści, a mianowicie każdy rozdział jest narracją prowadzoną przez innego bohatera, bardzo często występuje też motyw rozprawy sądowej. Postacie są pogłębione psychologicznie. Główne tematy to tym razem: związki homoseksualne, przekonania światopoglądowe i religijne, rola...

Niestety nie jest to dobrze napisana książka. Bardzo technicznie, nieemocjonalnie, odstręczająco. Od pierwszej kartki wszystko brzmi jak przepis na stuprocentową katastrofę. Rozumiem trudną tematykę, co niestety nie usprawiedliwia takiego sposobu przedstawienia sprawy. Nie znoszę głównych bohaterów ani postaci drugoplanowych, wszyscy są sztuczni, przejaskrawieni. Ponieważ działają mi na nerwy nie kibicuję żadnemu z nich. Ich problemy, chociaż istotne, w zasadzie mnie nie obchodzą, wywołują raczej spory niesmak. Nie za bardzo wiem, co autorka próbowała tym realizmem i szczegółami przekazać. Zniechęcić kobiety do in vitro? Ukazać fanatyzm religijny, ludzkie obsesje? Jestem osobą tolerancyjną, popieram zarówno małżeństwa jednopłciowe jak i prawo do adopcji przez takie pary dzieci, tylko, że forma przekazu jest dla mnie kompletnie niestrawna. Bardzo nieprzyjemnie się tę powieść czyta, zdecydowanie mnie taki sposób pisania odrzuca. Jest deprymująco, denerwująco, męcząco. Od pewnych opisów robiło mi się wręcz niedobrze. Chyba nie mam dosyć odporności psychicznej do takich lektur, więc w połowie rozdziału pisanego z punktu widzenia Maxa dałam sobie spokój. Przeczytałam jednak streszczenie. Może i zamysł był dobry, wykonanie jednak pozostawia wiele do życzenia

Niestety nie jest to dobrze napisana książka. Bardzo technicznie, nieemocjonalnie, odstręczająco. Od pierwszej kartki wszystko brzmi jak przepis na stuprocentową katastrofę. Rozumiem trudną tematykę, co niestety nie usprawiedliwia takiego sposobu przedstawienia sprawy. Nie znoszę głównych bohaterów ani postaci drugoplanowych, wszyscy są sztuczni, przejaskrawieni. Ponieważ...

Bardzo się męczyłam przez większość książki i nawet rozważałam porzucenie jej. Dobrze że dotarłam do końca bo tradycyjny proces sądowy okazał się wart czekania. Późno ale okazało się że warto było czekać. Jednak cała książka bez zachwytu.

Bardzo się męczyłam przez większość książki i nawet rozważałam porzucenie jej. Dobrze że dotarłam do końca bo tradycyjny proces sądowy okazał się wart czekania. Późno ale okazało się że warto było czekać. Jednak cała książka bez zachwytu.

Stara dobra Jodi tym razem mnie nie zawiodła, było wszystko, co u niej być powinno: kontrowersyjny temat, rozprawa sądowa, nagonka dziennikarzy i ckliwe zakończenie... Trochę przesadziła jeśli chodzi o pojawienie się pewnego wątku romansowego pod koniec, ale ogólnie bawiłam się świetnie.

Stara dobra Jodi tym razem mnie nie zawiodła, było wszystko, co u niej być powinno: kontrowersyjny temat, rozprawa sądowa, nagonka dziennikarzy i ckliwe zakończenie... Trochę przesadziła jeśli chodzi o pojawienie się pewnego wątku romansowego pod koniec, ale ogólnie bawiłam się świetnie.