– Mmm – mruczy, gdy tabletki zaczynają działać. – Dziękuję, że mnie uratowałeś.
Jej słowa, które niczym nóż przeszywają moje wnętrzności, sprawiają, że mam ochotę na nią nawrzeszczeć. Wykrzyczeć jej w twarz, że jestem pieprzonym potworem i że zamienię jej życie w istne piekło.

- Co za potwór! - westchnął, oglądając się za nią. - Wygląda jak cała poezja tego świata, a mózg ma jak statystyka. Kocham ją, jak kocha się dżunglę, a ona odpowiada jak ogródek warzywny.

- Co za potwór! - westchnął, oglądając się za nią. - Wygląda jak cała poezja tego świata, a mózg ma jak statystyka. Kocham ją, jak kocha się dżunglę, a ona odpowiada jak ogródek warzywny.

Weźcie przeto wszystkie rozkosze ziemi, przetopcie je w jedną i pospieszcie z nią całą do jednego człowieka, będzie ona niczym wobec upojenia, o którym mówię. Spełnienie jest zatem nagłością: coś się skupia, spada na mnie i mnie poraża. Co mnie tak wypełnia? Całość? Nie. Coś, co wychodząc od całości, poza nią wykracza: całość bez reszty, suma bez wyjątku, miejsce bez czegoś na boku („moja dusza nie tylko jest wypełniona, lecz i przepełniona”). Wypełniam (jestem wypełniony), zbieram, ale nie dochodzę do skraju, za którym zaczyna się brak; wytwarzam nadmiar, i to w tym nadmiarze nadchodzi spełnienie (nadmiar jest w porządku Imaginarium: kiedy już nie znajduję się w nadmiarze, odczuwam frustrację; dla mnie tyle ile trzeba oznacza nie dość): poznaję wreszcie stan, w którym „rozkosz przekracza możliwości jakie przewidywało pragnienie”. Cud: pozostawiając poza sobą wszelką „satysfakcję”, ani syty, ani pijany, przekraczam granice nasycenia, i zamiast znaleźć niesmak, mdłości czy nawet upojenie odkrywam…Zgodność. Nieumiarkowanie doprowadziło mnie do miary; przylegam do Obrazu, nasze miary są te same: odpowiedniość, dokładność, muzyka: skończyłem z nie dość. Wówczas przeżywam ostateczne wniebowzięcie Imaginarium, jego tryumf.

Weźcie przeto wszystkie rozkosze ziemi, przetopcie je w jedną i pospieszcie z nią całą do jednego człowieka, będzie ona niczym wobec upojenia, o którym mówię. Spełnienie jest zatem nagłością: coś się skupia, spada na mnie i mnie poraża. Co mnie tak wypełnia? Całość? Nie. Coś, co wychodząc od całości, poza nią wykracza: całość bez reszty, suma bez wyjątku, miejsce bez czegoś na ...

Rozpacz i miłość są zrośnięte, jedno nie występuje bez drugiego.

Rozpacz i miłość są zrośnięte, jedno nie występuje bez drugiego.

Człowiek podleje na starość.

Człowiek podleje na starość.

Lecz żeby z karykatury Homera stać się Homerem prawdziwym, z mitomana - mitotwórcą, żeby powstać z popiołów odnowionym, trzeba było na początku spalić poprzedniego siebie. Zdawało mu się, że jeśli wciąż będzie wątpił, znacznie użalać się nad sobą w swojej tęsknocie za domem, kobietą, nieustannie oglądać się za siebie, to z pewnością przegapi coś bardzo ważnego przed sobą.

Lecz żeby z karykatury Homera stać się Homerem prawdziwym, z mitomana - mitotwórcą, żeby powstać z popiołów odnowionym, trzeba było na początku spalić poprzedniego siebie. Zdawało mu się, że jeśli wciąż będzie wątpił, znacznie użalać się nad sobą w swojej tęsknocie za domem, kobietą, nieustannie oglądać się za siebie, to z pewnością przegapi coś bardzo ważnego przed sobą.

Okrucieństwo i strach drzemią w każdym, i to nie tak głęboko, jak cie się zdaje. Trzeba je tylko z siebie wydobyć.

Okrucieństwo i strach drzemią w każdym, i to nie tak głęboko, jak cie się zdaje. Trzeba je tylko z siebie wydobyć.

Niejednemu pieniądze lekko przychodzą, ale mało kto lekko się z nimi rozstaje.

Niejednemu pieniądze lekko przychodzą, ale mało kto lekko się z nimi rozstaje.

Posłuchaj Ezza! Nie roztrząsajmy kwalifikacji moralnych tego Anglika, ale to przecież cudowny przykład ilustrujący moje teorie. On ma miliony w bankowych schowkach, a ja płótno w kieszeni. Mimo to nie możesz, nie ośmielisz się twierdzić, że jest on mędrszy, dzielniejszy, energiczniejszy niż ja. Nie jest wcale mądry: oczy ma jak niebieskie emaliowane guziki. Nie jest energiczny: snuje się od fotela do fotela jak paralityk. To poczciwy, sumienny stary osioł, a pieniądze ma po prostu dlatego, że zbiera je jak maniak znaczki pocztowe. Ty, Ezza, masz umysł za tęgi do interesów. Nie zajedziesz daleko. Trzeba być mądrym, żeby robić pieniądze. Zgoda! Ale najpierw trzeba być wystarczająco głupim, żeby pieniędzy pragnąć.

Posłuchaj Ezza! Nie roztrząsajmy kwalifikacji moralnych tego Anglika, ale to przecież cudowny przykład ilustrujący moje teorie. On ma miliony w bankowych schowkach, a ja płótno w kieszeni. Mimo to nie możesz, nie ośmielisz się twierdzić, że jest on mędrszy, dzielniejszy, energiczniejszy niż ja. Nie jest wcale mądry: oczy ma jak niebieskie emaliowane guziki. Nie jest energiczny:...

Gdyby miał swoje pieniądze, zbierałby na pogrzeb.

Gdyby miał swoje pieniądze, zbierałby na pogrzeb.