Spośród wszystkich kolorów czerwień lubiłam najbardziej.

Była kobietą silną, choć z pozoru wydawała się słaba. Kroczyła ścieżką miłości, ponieważ to jedyna droga prowadząca do mądrości. Na tej drodze tajemnice objawiają się przez Oddanie i Przebaczenie. (s.146).

Była kobietą silną, choć z pozoru wydawała się słaba. Kroczyła ścieżką miłości, ponieważ to jedyna droga prowadząca do mądrości. Na tej drodze tajemnice objawiają się przez Oddanie i Przebaczenie. (s.146).

Prawdziwa bliskość to nie jest niekończący się błogostan doświadczany we dwoje. Poznaje się ją raczej po tym, że obydwoje zawsze wobec siebie możemy być sobą - ani nie bojąc się odrzucenia przez partnera, ani nie lękając się jego emocji i oczekiwań. (Jacek Krzysztofowicz).

Prawdziwa bliskość to nie jest niekończący się błogostan doświadczany we dwoje. Poznaje się ją raczej po tym, że obydwoje zawsze wobec siebie możemy być sobą - ani nie bojąc się odrzucenia przez partnera, ani nie lękając się jego emocji i oczekiwań. (Jacek Krzysztofowicz).

Wszak dobra książka była jak przyjaciel: otwierała się przed tobą niespodziewanie, a ty ochoczo poświęcałeś jej kawałek swojego życia i zawsze żałowałeś, gdy wasza znajomość dobiegła końca.

Wszak dobra książka była jak przyjaciel: otwierała się przed tobą niespodziewanie, a ty ochoczo poświęcałeś jej kawałek swojego życia i zawsze żałowałeś, gdy wasza znajomość dobiegła końca.

Idąc środkiem korytarza w białej koszuli, uśmiechał się tajemniczo do mijanych pacjentów i ich opiekunów. Kłaniał się im. Czuł się jak Judasz, który ma świadomość misji. Nie był zdrajcą, leczy tym, który jest konieczny, aby dzieło się dokonało. Wtedy było to Zmartwychwstanie. Teraz będzie to odrodzenie gatunku ludzkiego. Oczyszczenie go. Nowy człowiek. Starannie stworzony. Bez wad. Doskonały.

Idąc środkiem korytarza w białej koszuli, uśmiechał się tajemniczo do mijanych pacjentów i ich opiekunów. Kłaniał się im. Czuł się jak Judasz, który ma świadomość misji. Nie był zdrajcą, leczy tym, który jest konieczny, aby dzieło się dokonało. Wtedy było to Zmartwychwstanie. Teraz będzie to odrodzenie gatunku ludzkiego. Oczyszczenie go. Nowy człowiek. Starannie stworzony. Bez ...

Czy nasze najgorsze czyny definiują nas, kiedy żyjemy? A może ludzie są lepsi niż najgorsze, co kiedykolwiek zrobili?

Czy nasze najgorsze czyny definiują nas, kiedy żyjemy? A może ludzie są lepsi niż najgorsze, co kiedykolwiek zrobili?

Na ogół zarówno ludzie bogaci, jak i biedni myślą w określony, całkiem inny sposób, a ich różne sposoby myślenia decydują o ich działaniach, a zatem także o ich dokonaniach.

Na ogół zarówno ludzie bogaci, jak i biedni myślą w określony, całkiem inny sposób, a ich różne sposoby myślenia decydują o ich działaniach, a zatem także o ich dokonaniach.

Za pieniądze nie kupimy zdrowia i miłości, ale dzięki nim zaopiekujemy się tymi, którzy chorują i sprawimy przyjemność tym, których kochamy.

Za pieniądze nie kupimy zdrowia i miłości, ale dzięki nim zaopiekujemy się tymi, którzy chorują i sprawimy przyjemność tym, których kochamy.

Kiedy ludzie uwierzą, że możesz dać im coś, czego nie dostaną od nikogo innego, będą stawać na głowie i wydawać góry pieniędzy, byle tylko to mieć.

Kiedy ludzie uwierzą, że możesz dać im coś, czego nie dostaną od nikogo innego, będą stawać na głowie i wydawać góry pieniędzy, byle tylko to mieć.

Zabawne, jak w gruncie rzeczy niewiele potrafią zagwarantować pieniądze. Podobnie sława, sukces, kariera, czy jakkolwiek to zwać. Zwłaszcza sukces, prawda? Latami stawiałaś go na piedestale, był siłą sprawczą większości twoich działań, a nagle przekonujesz się, jak śmiesznie mało znaczy. Gdy nie masz go z kim dzielić, deprecjonuje się i żałośnie traci na wartości, to jedno, ale wiesz co jest gorsze? To pusta karta, dodrukowany Joker, żart z ciebie samej. Masz to, czego tak desperacko pragnęłaś, odkąd tylko nauczyłaś się mówić, i co? I nic. Jedno wielkie smutne nic. Natomiast porażka… o, to zupełnie inna historia. Porażka jest jedyną stałą, jest niezachwianym filarem rzeczywistości. Boli ona tak samo bez względu na to, czy doświadczasz jej w osamotnieniu, czy w ramionach ukochanego. A ty, mała pisareczko, doświadczasz wielkiej porażki, doświadczasz katastrofy swojego życia. I och, czy to nie ukochany jest sprawcą twojego cierpienia? Spróbuj mu zapłacić, spróbuj powołać się na swoją niewątpliwą sławę, może to go powstrzyma? Nie? Nie powstrzyma? Widzisz, nie tak to działa. Jakże się pomyliłaś, pisareczko, jakże się niemożebnie pomyliłaś. A teraz powiedz… czy jesteś szczęśliwa?

Zabawne, jak w gruncie rzeczy niewiele potrafią zagwarantować pieniądze. Podobnie sława, sukces, kariera, czy jakkolwiek to zwać. Zwłaszcza sukces, prawda? Latami stawiałaś go na piedestale, był siłą sprawczą większości twoich działań, a nagle przekonujesz się, jak śmiesznie mało znaczy. Gdy nie masz go z kim dzielić, deprecjonuje się i żałośnie traci na wartości, to jedno, ale...