Każdy z nas ma swój własny kompas moralny, ale nie każda igła wskazuje prawdziwą północ.

Jestem szalony z miłości, nie jestem szalony, mogąc o tym mówić, rozszczepiam swój obraz: obłąkany we własnych oczach (wiem o swoim obłędzie), ledwie nierozsądny w oczach innego, któremu bardzo spokojnie opowiadam o tym szaleństwie: świadom szaleństwa, rozprawiający o nim.

Jestem szalony z miłości, nie jestem szalony, mogąc o tym mówić, rozszczepiam swój obraz: obłąkany we własnych oczach (wiem o swoim obłędzie), ledwie nierozsądny w oczach innego, któremu bardzo spokojnie opowiadam o tym szaleństwie: świadom szaleństwa, rozprawiający o nim.

Samotność zakochanego nie jest niczyją samotnością (miłość się zwierza, mówi, opowiada o sobie), jest samotnością systemową: ja jeden czynię z niej system (być może dlatego, że nieustannie godzę się z solipsyzmem mojego dyskursu). Trudny paradoks; mogę być rozumiany przez wszystkich (miłość pochodzi z książek, jej dialekt jest potoczny), ale mogę zostać wysłuchany (przyjęty „proroczo”) tylko przez podmioty, które mają, właśnie teraz, dokładnie taki sam język co ja.

Samotność zakochanego nie jest niczyją samotnością (miłość się zwierza, mówi, opowiada o sobie), jest samotnością systemową: ja jeden czynię z niej system (być może dlatego, że nieustannie godzę się z solipsyzmem mojego dyskursu). Trudny paradoks; mogę być rozumiany przez wszystkich (miłość pochodzi z książek, jej dialekt jest potoczny), ale mogę zostać wysłuchany (przyjęty „pr...

Namiętność miłosna stanowi obłęd, lecz obłęd ten dziwi, wszyscy o nim mówią i wtedy zostaje oswojony. Tajemnicza jest utrata obłędu: wracamy ale do czego?

Namiętność miłosna stanowi obłęd, lecz obłęd ten dziwi, wszyscy o nim mówią i wtedy zostaje oswojony. Tajemnicza jest utrata obłędu: wracamy ale do czego?

Nienawidząc człowieka, nienawidzimy w jego obrazie czegoś, co tkwi w nas samych.(...) Nie martwi nas to, czego w nas nie ma.

Nienawidząc człowieka, nienawidzimy w jego obrazie czegoś, co tkwi w nas samych.(...) Nie martwi nas to, czego w nas nie ma.

Lecz żeby z karykatury Homera stać się Homerem prawdziwym, z mitomana - mitotwórcą, żeby powstać z popiołów odnowionym, trzeba było na początku spalić poprzedniego siebie. Zdawało mu się, że jeśli wciąż będzie wątpił, znacznie użalać się nad sobą w swojej tęsknocie za domem, kobietą, nieustannie oglądać się za siebie, to z pewnością przegapi coś bardzo ważnego przed sobą.

Lecz żeby z karykatury Homera stać się Homerem prawdziwym, z mitomana - mitotwórcą, żeby powstać z popiołów odnowionym, trzeba było na początku spalić poprzedniego siebie. Zdawało mu się, że jeśli wciąż będzie wątpił, znacznie użalać się nad sobą w swojej tęsknocie za domem, kobietą, nieustannie oglądać się za siebie, to z pewnością przegapi coś bardzo ważnego przed sobą.

Człowiek nie został stworzony, żeby żyć wiecznie; podobnie jak podkowa. Gdyby było inaczej, Stwórca nie miałby zajęcia!

Człowiek nie został stworzony, żeby żyć wiecznie; podobnie jak podkowa. Gdyby było inaczej, Stwórca nie miałby zajęcia!

Wszystkie pieniądze są brudne. Gdyby były czyste, nikt by ich nie chciał.

Wszystkie pieniądze są brudne. Gdyby były czyste, nikt by ich nie chciał.

Pieniądze są potrzebne żeby o nich nie myśleć.

Pieniądze są potrzebne żeby o nich nie myśleć.

Gdyby miał swoje pieniądze, zbierałby na pogrzeb.

Gdyby miał swoje pieniądze, zbierałby na pogrzeb.