- Czego do cholery, chcesz?
- Ciebie.

Życie potrafi zmieniać się jak kameleon, zaskakując człowieka, pochłoniętego walką z własnymi demonami. Lecz jeśli tylko ma się u boku kogoś, kto przeżywa owe zmiany w tym samym tempie, nic innego tak właściwie nie ma znaczenia: oto w chaosie metamorfoz dwie osoby odnalazły nawzajem jeden element stały.

Życie potrafi zmieniać się jak kameleon, zaskakując człowieka, pochłoniętego walką z własnymi demonami. Lecz jeśli tylko ma się u boku kogoś, kto przeżywa owe zmiany w tym samym tempie, nic innego tak właściwie nie ma znaczenia: oto w chaosie metamorfoz dwie osoby odnalazły nawzajem jeden element stały.

Zostań ze mną, Becks. Śnij o mnie. Jestem twój na wieczność.

Zostań ze mną, Becks. Śnij o mnie. Jestem twój na wieczność.

-Bo uznałem, że nikt cię nie otoczy lepszą opieką ode mnie.

-Bo uznałem, że nikt cię nie otoczy lepszą opieką ode mnie.

Pomaganie uczniom w stawaniu się dobrymi ludźmi nie wydawało jej [szkolnej dyrekcji] się obowiązkiem szkoły. Dlatego napisałem tę książkę...

Pomaganie uczniom w stawaniu się dobrymi ludźmi nie wydawało jej [szkolnej dyrekcji] się obowiązkiem szkoły. Dlatego napisałem tę książkę...

Istoty Ludzkie są tak kruche, a koniec często przychodzi szybciej do kochających Światło niż do miłujących Mrok.

Istoty Ludzkie są tak kruche, a koniec często przychodzi szybciej do kochających Światło niż do miłujących Mrok.

Życie innych ludzi - myślał, idąc wolnym krokiem w kierunku domu - oceniam według własnych doświadczeń. Nie byłem szczęśliwy, a więc mówię, że nie ma, nie istnieje szczęście. Nie byłem kochany, nie byłem nikomu drogi i potrzebny, a więc mówię, że nie ma miłości, że wszyscy żyją w pustce.
Nie potrafiłem przejąć się żadną prawdą, a więc mówię, że nie istnieje nic prócz kłamstwa. To ohydne! Lecz jednocześnie, czyż uwierzy w szczęście ten, kto żył, jadł, pracował, spotykał się dzień w dzień z innymi ludźmi, a nie był szczęśliwy? Czyż nie będzie drwił z miłości ten, kto wlókł się przez kilkadziesiąt lat swego życia, cierpiał, spotykał wielu ludzi - a był sam? Swoim życiem sądzi się życie innych, o ogólnym sensie życia decyduje przecież własne - nic więcej.

Życie innych ludzi - myślał, idąc wolnym krokiem w kierunku domu - oceniam według własnych doświadczeń. Nie byłem szczęśliwy, a więc mówię, że nie ma, nie istnieje szczęście. Nie byłem kochany, nie byłem nikomu drogi i potrzebny, a więc mówię, że nie ma miłości, że wszyscy żyją w pustce.
Nie potrafiłem przejąć się żadną prawdą, a więc mówię, że nie istnieje nic prócz kła...

(...) pieniędzy chcę. Nie pracy. Ja pluję na pracę. O-tfu!

(...) pieniędzy chcę. Nie pracy. Ja pluję na pracę. O-tfu!

Musiało minąć sporo czasu, zanim pozbyłam się mentalności biedaka i zrozumiałam, że moja kondycja finansowa zależy ode mnie, nie jest dziedziczna, ani ustalona raz na zawsze. Uwierzyłam, że bogactwa wystarczy dla mnie i dla innych ludzi (...) Kiedy zmienisz swój sposób myślenia o pieniądzach, zmienią się Twoje dochody. (...) Mentalność bogacza nie oznacza, że wygrywa się kosztem innych. W tej sytuacji nie ma przegranych. To przekonanie, że pieniędzy wystarczy dla wszystkich. To swoboda finansowa. To wiara. To uważnie wydawać, oszczędzać i obdarowywać innych. Kochać to, co robisz, tak mocno, że nigdy nie czujesz się jak w pracy.

Musiało minąć sporo czasu, zanim pozbyłam się mentalności biedaka i zrozumiałam, że moja kondycja finansowa zależy ode mnie, nie jest dziedziczna, ani ustalona raz na zawsze. Uwierzyłam, że bogactwa wystarczy dla mnie i dla innych ludzi (...) Kiedy zmienisz swój sposób myślenia o pieniądzach, zmienią się Twoje dochody. (...) Mentalność bogacza nie oznacza, że wygrywa się koszte...

Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym „wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka”. Skupiona w nim „nowa potęga zwodzenia” opiera się na produkcji powodującej, że „wraz z masą przedmiotów rośnie nowe królestwo obcych bytów, którym podporządkowany jest człowiek”. Oto ostateczne stadium ekspansji, która potrzebę obróciła przeciw życiu. „ Potrzeba pieniądza jest więc prawdziwą i jedyna potrzebą, jaką wytwarza ekonomia polityczna”. Hegel scharakteryzował pieniądz jako „poruszające się w sobie samym życie tego, co martwe”. Spektakl dostosował do tego opisu całe życie społeczne.

Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym „wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka”. Skupiona w nim „nowa potęga zwodzenia” opiera się na produkcji powodującej, że „wraz z masą przedmiotów rośnie nowe królestwo obcych bytów,...