Pamiętasz te moje nauki, te odwieczne prawdy, którym hołdowałem? Honor, uczciwość, prostolinijność, jasny umysł, otwarte serce, potępienie fałszu, oszustwa, nieuczciwości? Mieliśmy - pamiętasz? - krocząc w ciemnościach tego świata oświetlać sobie drogę wyłącznie blaskiem nie gasnącego płomienia prawdy...

(...) wie, co to dobro, a co zło.
A jak człowiek to wie, to jeszcze wszystko jest dla niego możliwe. Nawet prawdziwa miłość. Bo miłość jest najważniejsza.

(...) wie, co to dobro, a co zło.
A jak człowiek to wie, to jeszcze wszystko jest dla niego możliwe. Nawet prawdziwa miłość. Bo miłość jest najważniejsza.

- Wszystko ma swoje granice, Kordian. Nawet miłość.
- Mylisz się. - odparł bez wahania, i to nie tylko dlatego, że chciał ją przekonać. - Ona nie zna barier, reguł czy ograniczeń. Owszem, czasem umysł je widzi, ale serce nigdy.

- Wszystko ma swoje granice, Kordian. Nawet miłość.
- Mylisz się. - odparł bez wahania, i to nie tylko dlatego, że chciał ją przekonać. - Ona nie zna barier, reguł czy ograniczeń. Owszem, czasem umysł je widzi, ale serce nigdy.

Are people so unhappy when they love?
Yes, Christine, when they love and are not sure of being loved.

Are people so unhappy when they love?
Yes, Christine, when they love and are not sure of being loved.

Dopiero teraz zaczynam widzieć, jak niewiele zostało drzew, liści, cienia, chłodu, deszczu; czegoś, co jeszcze kilkanaście lat temu było zwykłe, co było prawie wszędzie, i o co w ogóle nie dbałem; było raczej kolejną rzeczą do zadeptania, zgwałcenia, rozdarcia na kawałki. A teraz już tego nie ma. Teraz są tylko puste, suche place, betonowe wylewki, gigantyczne krematoria, pastelowe umieralnie, martwe zakłady, przerdzewiałe rury i nałożony na to wszystko plastikowy futerał z ładnym napisem. A jak coś żyje, to jest chore, skrzywdzone, spuchnięte od toksyn.

Teraz to widzę, a przedtem tego nie widziałem, bo byłem człowiekiem, myślałem jak człowiek i czułem jak człowiek. Widziałem tylko to, co było dookoła mnie. Chciałem zabić każdego, kto tylko wszedł mi w drogę; tak na dobrą sprawę, chciałem po prostu zabić wszystkich.

Teraz przestaję być człowiekiem i przestaję być Gruzem. Staję się małpą. Już nie jestem zły ani dobry. Gdy zapada noc, a na niebie widać gwiazdy, wraz z nimi przychodzi spokojna prawda o wszystkim, co istnieje. Człapię sobie pod tą prawdą, z grzechami na grzbiecie, odganiając się od głodnych, ospałych much.

Z cech człowieka, mam w sobie jeszcze troskę, troskę o Alfę i Nahlę.

Dopiero teraz zaczynam widzieć, jak niewiele zostało drzew, liści, cienia, chłodu, deszczu; czegoś, co jeszcze kilkanaście lat temu było zwykłe, co było prawie wszędzie, i o co w ogóle nie dbałem; było raczej kolejną rzeczą do zadeptania, zgwałcenia, rozdarcia na kawałki. A teraz już tego nie ma. Teraz są tylko puste, suche place, betonowe wylewki, gigantyczne krematoria, paste...

Problem nie w tym, że jest nas za dużo - problem w tym, że wielu żyje, jakby ich była garstka.

Problem nie w tym, że jest nas za dużo - problem w tym, że wielu żyje, jakby ich była garstka.

- Nie ma ludzi niewinnych, rabbi, istnieją tylko winni i podejrzani.

- Nie ma ludzi niewinnych, rabbi, istnieją tylko winni i podejrzani.

Mechanizm demonstracyjnej konsumpcji jest następujący: kupuje się jakaś rzecz, której tak naprawdę wcale się nie potrzebuje, za pieniądze, których tak naprawdę się nie ma, żeby zrobić wrażenie na ludziach, których tak naprawdę się nie lubi. A najwspanialsze jest to, że każdemu nigdy dość niepotrzebnych rzeczy! Prawdopodobnie nie ma czegoś takiego jak inteligencja gromady, ale za to z całą pewnością istnieje gromadna głupota!

Mechanizm demonstracyjnej konsumpcji jest następujący: kupuje się jakaś rzecz, której tak naprawdę wcale się nie potrzebuje, za pieniądze, których tak naprawdę się nie ma, żeby zrobić wrażenie na ludziach, których tak naprawdę się nie lubi. A najwspanialsze jest to, że każdemu nigdy dość niepotrzebnych rzeczy! Prawdopodobnie nie ma czegoś takiego jak inteligencja gromady, ale z...

Boimy się wszyscy i bez wyjątku. Lęk wypełnia nasze życie jak powietrze, zagęszcza je, poruszamy się po nim, pływamy w nim, brodzimy w nim po kolana. Pracując, boimy się, że stracimy pracę. Tracąc pracę, boimy się, że nie znajdziemy następnej. Nie mając pieniędzy boimy się, że nie będziemy ich mieli już nigdy, trzymając forsę w ręku boimy się, że zaraz ktoś nam ją gwizdnie. Wchodząc w miłość, boimy się, że ją stracimy, trwając w niej boimy się, że to nie to, albo że nic w życiu już nas innego nie spotka. Nie mając miłości boimy się, że nigdy jej już nie znajdziemy. Wychowując dzieci boimy się, że coś im się stanie, że wpadną w złe towarzystwo, że to, co próbujemy im przekazać, do nich nie dociera. Boimy się wahań kursów, boimy się krachów na giełdzie, zmian klimatycznych, końca ropy, boimy się tego, że znów wygra PO, znów wygra PiS, a Michał Wiśniewski wciąż będzie nagrywał nowe piosenki. Boimy się Rusków i Unii Europejskiej. Boimy się barbarzyńskich hord narodowców i wyuzdanych hord pedałów. Boimy się tęczy, tej stojącej i tej płonącej.

Boimy się wszyscy i bez wyjątku. Lęk wypełnia nasze życie jak powietrze, zagęszcza je, poruszamy się po nim, pływamy w nim, brodzimy w nim po kolana. Pracując, boimy się, że stracimy pracę. Tracąc pracę, boimy się, że nie znajdziemy następnej. Nie mając pieniędzy boimy się, że nie będziemy ich mieli już nigdy, trzymając forsę w ręku boimy się, że zaraz ktoś nam ją gwizdnie. Wch...

Tak naprawdę rachunki mówią więcej o naszych priorytetach niż cokolwiek innego.

Tak naprawdę rachunki mówią więcej o naszych priorytetach niż cokolwiek innego.