Czego człowiek nie zrobi, żeby nie myśleć o swojej bezbrzeżnej głupocie.

Nie idzie w niebo kto z miłości ginie,
Bo brak tam zmierzchu, co rozkosz osłania,
A boska słodycz w niebieskiej dziedzinie
Mniej słodka ustom, niż miód całowania...

Nie płonie także w piekielnej głębinie,
Bo już się spalił płomieniem kochania,
A ból i wzgarda, w zwątpienia godzinie,
Nad szpon szatana pierś krwawiej rozrania...

Nie idzie w niebo kto z miłości ginie,
Bo brak tam zmierzchu, co rozkosz osłania,
A boska słodycz w niebieskiej dziedzinie
Mniej słodka ustom, niż miód całowania...

Nie płonie także w piekielnej głębinie,
Bo już się spalił płomieniem kochania,
A ból i wzgarda, w zwątpienia godzinie,
Nad szpon szatana pierś krwawiej rozrania...

Człowiek w młodości zupełnie inaczej odbiera życie. Moje nie było nudne, ale było trudne. Powtarzałam sobie, że muszę je wygrać. Tajemnica życia jest w człowieku. Możesz zabić własne myśli albo pielęgnować. Ale człowiek mierzy siebie miłością do siebie i ludzi.

Człowiek w młodości zupełnie inaczej odbiera życie. Moje nie było nudne, ale było trudne. Powtarzałam sobie, że muszę je wygrać. Tajemnica życia jest w człowieku. Możesz zabić własne myśli albo pielęgnować. Ale człowiek mierzy siebie miłością do siebie i ludzi.

... on ujrzał również Jego. To zwierzę, ta istota zrodzona w łóżku mogła spoglądać na Niego. To, co dla Ciebie jest duszącym i oślepiającym ogniem, dla niego jest orzeźwiającym światłem, jest samą jasnością, i przyjmuje postać człowieka. Gdybyś mógł, chciałbyś to padnięcie pacjenta na twarz w Obecności, to jego uczucie odrazy do samego siebie i całkowite poznanie swych grzechów (...) interpretować na podobieństwo Twoich własnych doznań, owego dławiącego i paraliżującego uczucia przy zetknięciu się z tym śmiertelnym wiewem idącym z samego wnętrza Nieba. Pozbądź się jednak niemądrych złudzeń. Z karą może się jeszcze spotkać, lecz kary te przyjmują oni ze skwapliwością. Wszystkie rozkosze zmysłów, serca lub intelektu, którymi mogłeś go niegdyś kusić na Ziemi, nawet rozkosze cnoty samej, mają dla niego, w porównaniu z obecną sytuacją, taką wartość, jaką miałyby na wpół zwiędłe wdzięki uróżowionej ladacznicy dla mężczyzny, który dowiaduje się, że jego prawdziwie ukochana (którą całe życie miłował, a sądził, że umarła) żyje i stoi właśnie u jego drzwi.

... on ujrzał również Jego. To zwierzę, ta istota zrodzona w łóżku mogła spoglądać na Niego. To, co dla Ciebie jest duszącym i oślepiającym ogniem, dla niego jest orzeźwiającym światłem, jest samą jasnością, i przyjmuje postać człowieka. Gdybyś mógł, chciałbyś to padnięcie pacjenta na twarz w Obecności, to jego uczucie odrazy do samego siebie i całkowite poznanie swych grzechów...

- No, ale tak poważnie - spytał pewnego dnia przy obiedzie Kitaj -
czego ty się właściwie uczysz?
Kitaj, podobnie jak wszyscy z roku, uważał, że tradycja jest
kursem historii religii, specyficzną mieszaniną antropologii
i ludowej mitologii. Nie wyprowadzała ich z błędu. Zdecydowanie
łatwiej było powielać wiarygodne kłamstwo, niż przekonywać
niedowiarków do nad wyraz skomplikowanej prawdy.
- Że nic z tego, co myślałam dotąd o świecie, nie jest prawdą -
odparła rozmarzonym głosem. - Że rzeczywistością można
manipulować. Że wszystkie żywe istoty są ze sobą powiązane
niewidzialnymi nićmi. Że cały świat jest nieledwie myślą, sennym
majakiem motyla.
- Rin?
- Tak?
- Wsadziłaś mi łokieć do kaszy.
- Och! - Zamrugała. – Przepraszam.
Chłopak odsunął miskę na bezpieczną odległość.
- Gadają o tobie, wiesz? Kadeci.
Tak? I co takiego mówią? – Zaplotła ramiona na piersi.
Zawahał się.
- Pewnie możesz się domyślić. No wiesz... Nic przyjemnego.
Czy mogła się spodziewać czegoś innego?
- Nie lubią mnie. - Wywróciła oczyma. – Wielka mi
niespodzianka.
- Nie w tym rzecz - odparł Kitaj. - Oni się ciebie boją.
- Bo zwyciężyłam w turnieju?
- Bo wpadłaś tu jak burza ze wsi, o której nikt w życiu nie słyszał,
a następnie odrzuciłaś możliwość nauki na jednym z najbardziej
prestiżowych kierunków po to, by studiować u miejscowego świra.
Nie potrafią cię rozgryźć. Nie wiedzą, co zamierzasz osiągnąć –
powiedział i przechylił głowę na bok. - W sumie... co zamierzasz
osiągnąć?.

- No, ale tak poważnie - spytał pewnego dnia przy obiedzie Kitaj -
czego ty się właściwie uczysz?
Kitaj, podobnie jak wszyscy z roku, uważał, że tradycja jest
kursem historii religii, specyficzną mieszaniną antropologii
i ludowej mitologii. Nie wyprowadzała ich z błędu. Zdecydowanie
łatwiej było powielać wiarygodne kłamstwo, niż przekonywać
n...

Bliskość śmierci skłania człowieka do zmiany priorytetów.

Bliskość śmierci skłania człowieka do zmiany priorytetów.

Pomiędzy szpalerem skazańców jechało dwóch jeźdźców. Obaj mieli na sobie kosztowne kolczugi misternie plecione z tysięcy stalowych kółeczek. Narzucili na nie tuniki i jedwabne płaszcze, na których jeden miał wyszytego lwa wspartego o cedr – rodowy herb Skalarów – a drugi gryfa Akritasów. Rozmawiali, ignorując wbitych na pal, jakby to były przydrożne drzewa, a nie cierpiący katusze ludzie.

Pomiędzy szpalerem skazańców jechało dwóch jeźdźców. Obaj mieli na sobie kosztowne kolczugi misternie plecione z tysięcy stalowych kółeczek. Narzucili na nie tuniki i jedwabne płaszcze, na których jeden miał wyszytego lwa wspartego o cedr – rodowy herb Skalarów – a drugi gryfa Akritasów. Rozmawiali, ignorując wbitych na pal, jakby to były przydrożne drzewa, a nie cierpiący katu...

Resztę dnia spędziłem w dziwnym stanie umysłu, wymyślając życiowy biznesplan i bawiąc się tym, dokąd doprowadziły mnie moje pomysły. Wahały się od kolejnych podróży po wielkie korporacje, ale wszystkie wywodziły się z głównego celu biznesowego, jaki postawiłem przed sobą jeszcze na uniwersytecie: dostawać pieniądze za to, kim się jest, a nie za to, co robię. Według mnie tylko tak mogłem czerpać prawdziwą wartość z poświęcanego czasu i wysiłku.

Resztę dnia spędziłem w dziwnym stanie umysłu, wymyślając życiowy biznesplan i bawiąc się tym, dokąd doprowadziły mnie moje pomysły. Wahały się od kolejnych podróży po wielkie korporacje, ale wszystkie wywodziły się z głównego celu biznesowego, jaki postawiłem przed sobą jeszcze na uniwersytecie: dostawać pieniądze za to, kim się jest, a nie za to, co robię. Według mnie tylko t...

Łzy napływają mi do oczu, gdy zdaję sobie sprawę, jak wielkim bankrutem życiowym jestem. Mimo okrągłej sumki na koncie, mimo pięciocyfrowej miesięcznej pensji, mimo luksusu, w którym żyję. Pieniądze nie dają szczęścia, dlaczego tak wielu z nas wciąż tego nie rozumie?

Łzy napływają mi do oczu, gdy zdaję sobie sprawę, jak wielkim bankrutem życiowym jestem. Mimo okrągłej sumki na koncie, mimo pięciocyfrowej miesięcznej pensji, mimo luksusu, w którym żyję. Pieniądze nie dają szczęścia, dlaczego tak wielu z nas wciąż tego nie rozumie?

Panu Jamesowi Laceyowi zamieszkałemu (...), zostawiłam pięć tysięcy funtów w charakterze wynagrodzenia za świadczone mi usługi, aczkolwiek ich jakość pozostawiała wiele do życzenia.

Panu Jamesowi Laceyowi zamieszkałemu (...), zostawiłam pięć tysięcy funtów w charakterze wynagrodzenia za świadczone mi usługi, aczkolwiek ich jakość pozostawiała wiele do życzenia.