Być może najbardziej podstawową emocją, która motywuje zachowanie kooperacyjne, jest poczucie przynależności – poczucie bycia lubianym i społecznej bliskości. Poczucie przynależności powstaje nie tylko z relacji rodzinnych, ale również z długookresowych więzi w parach (miłości) i przyjaźni. Zwierzęta, które żyją w dużej bliskości, mogą zrobić więcej, niż jedynie tolerować obecność innych – mogą rzeczywiście cieszyć się z kontaktu społecznego. Przeciwieństwo również jest prawdą. Obszerne badania potwierdzają fakt, że zwierzęta społeczne, które pozostają w izolacji, czy to w ogrodach zoologicznych, czy w laboratoriach badawczych, popadają w depresję i odczuwają stres.

Gdy miłość puka do twoich drzwi, wszystko ulega nagłemu przewartościowaniu. Zaczynasz widzieć, słyszeć i czuć, a przedtem odnosisz wrażenie, że dotąd tylko byłeś, ale nie można tego nazwać prawdziwym życiem.

Gdy miłość puka do twoich drzwi, wszystko ulega nagłemu przewartościowaniu. Zaczynasz widzieć, słyszeć i czuć, a przedtem odnosisz wrażenie, że dotąd tylko byłeś, ale nie można tego nazwać prawdziwym życiem.

-Powiedzmy, że nigdy jeszcze nie byłaś zakochana...
-Może nie miałam na to jeszcze czasu... Po czym się to poznaje? [...]
-To dobre jak kawior, mocne jak wódka, gorące jak słońce i błękitne jak niebo...

-Powiedzmy, że nigdy jeszcze nie byłaś zakochana...
-Może nie miałam na to jeszcze czasu... Po czym się to poznaje? [...]
-To dobre jak kawior, mocne jak wódka, gorące jak słońce i błękitne jak niebo...

Życie nie jest za krótkie. Jest za długie, by trwonić je na brak miłości, brak śmiechu i brak decyzji.

Życie nie jest za krótkie. Jest za długie, by trwonić je na brak miłości, brak śmiechu i brak decyzji.

Ptak w klatce czuje się doskonale na wiosnę, że na coś mógłby się przydać, czuje, że miałby coś do zrobienia, ale nie może tego zrobić - co to jest? Nie pamięta, jego myśli są niejasne i powiada sobie: "Inne ptaki lepią gniazda, mają małe i wychowują je". I wówczas bije głową o pręty klatki. Ale klatka jest klatką i ptak szaleje z bólu.
"Oto próźniak" mówi inny ptak przelatując. To coś w rodzaju rentiera. Tymczasem więzień żyje, nie umiera, na zewnątrz nie widać nic z tego, co się dzieje w jego wnętrzu, jest zdrowy, a nawet cieszy się promieniem słońca. Ale nadchodzi pora odlotu. Napad melancholii - dzieci, które się nim opiekują, mówią: on ma przecież wszystko, czego mu potrzeba - ale on patrzy na niebo ciężkie, chmurne i czuje w sobie bunt przeciw swemu losowi. "Jestem w klatce, jestem w klatce, nie brak mi niczego, głupcy! Mam wszystko, czego mi potrzeba! Och, łaski, wolności, móc być ptakiem jak wszystkie ptaki!"
Pewien rodzaj próżniaka-człowieka przypomina pewien rodzaj próżniaka-ptaka.
Ludzie często nie mogą nic zrobić, są więźniami w jakiejś strasznej, strasznej, najstraszniejszej klatce.

Ptak w klatce czuje się doskonale na wiosnę, że na coś mógłby się przydać, czuje, że miałby coś do zrobienia, ale nie może tego zrobić - co to jest? Nie pamięta, jego myśli są niejasne i powiada sobie: "Inne ptaki lepią gniazda, mają małe i wychowują je". I wówczas bije głową o pręty klatki. Ale klatka jest klatką i ptak szaleje z bólu.
"Oto próźniak" mówi inny ptak przel...

Przyszłość znajduje się w umyśle człowieka. Ziemi nie zniszczyła energia atomowa. Zniszczył ja sposób myślenia. s.181.

Przyszłość znajduje się w umyśle człowieka. Ziemi nie zniszczyła energia atomowa. Zniszczył ja sposób myślenia. s.181.

Podobnie jak zamróz ścinający plony, jak siekący je grad, jak piorun, który je poraża, są może potrzebne niwom. tak samo, być może, potrzeba krwi i łez, aby świat mógł iść naprzód.

Podobnie jak zamróz ścinający plony, jak siekący je grad, jak piorun, który je poraża, są może potrzebne niwom. tak samo, być może, potrzeba krwi i łez, aby świat mógł iść naprzód.

(...) pieniądze, ciuchy i fryzury z nikogo nie czynią damy. Nawet nie pochodzenie. Damą się jest... od środka.

(...) pieniądze, ciuchy i fryzury z nikogo nie czynią damy. Nawet nie pochodzenie. Damą się jest... od środka.

Kto ma pieniądze, ten ma władzę. Do tego powiedzenia André dodawał drugą część – kto ma pieniądze, ten ma prawo po swojej stronie.

Kto ma pieniądze, ten ma władzę. Do tego powiedzenia André dodawał drugą część – kto ma pieniądze, ten ma prawo po swojej stronie.

Pieniądze, pieniądze, pieniądze. Oto ciągła potrzeba życia. Pieniądzę i miłość do Rity.

Pieniądze, pieniądze, pieniądze. Oto ciągła potrzeba życia. Pieniądzę i miłość do Rity.