(...) postaci z dzieł literatury pięknej są zazwyczaj bardziej żywe i bardziej rzeczywiste niż postaci ich twórców.

Ludzie - w końcu - zawsze popadają w związki. Stają się częścią składową jakiejś pary. Hodują w sobie miłość, która w rezultacie, doskonale ich uwięzi. Potem łażą po świecie, od świata już definitywnie odcięci.

Ludzie - w końcu - zawsze popadają w związki. Stają się częścią składową jakiejś pary. Hodują w sobie miłość, która w rezultacie, doskonale ich uwięzi. Potem łażą po świecie, od świata już definitywnie odcięci.

Nagle okazało się, że po starych ranach wojennych zostały tylko maleńkie draśnięcia na ich wzajemnych relacjach. Byli dla siebie uprzejmi i oboje cieszyli się z towarzystwa kogoś znajomego, kogoś, kogo kiedyś kochali.

Nagle okazało się, że po starych ranach wojennych zostały tylko maleńkie draśnięcia na ich wzajemnych relacjach. Byli dla siebie uprzejmi i oboje cieszyli się z towarzystwa kogoś znajomego, kogoś, kogo kiedyś kochali.

Śmierć kochanej osoby to dziwna rzecz. Wszyscy wiemy, że nasz czas na tym świecie jest ograniczony i w końcu każdy skończy pod tym czy owym białym prześcieradłem, żeby się więcej nie obudzić. A jednak, gdy spotyka to kogoś, kogo znamy, zawsze jesteśmy zaskoczeni.

Śmierć kochanej osoby to dziwna rzecz. Wszyscy wiemy, że nasz czas na tym świecie jest ograniczony i w końcu każdy skończy pod tym czy owym białym prześcieradłem, żeby się więcej nie obudzić. A jednak, gdy spotyka to kogoś, kogo znamy, zawsze jesteśmy zaskoczeni.

Śmiertelne przygnębienie wyleczonego palacza. Wszystko, cokolwiek tylko robimy za życia - nawet miłośc - robimy w wagonie ekspresu pędzącego ku śmierci. Palic opium - to tak, jakby opuścic ten pociąg w pełnym biegu i zając się czymś innym niż życie, niż śmierc.

Śmiertelne przygnębienie wyleczonego palacza. Wszystko, cokolwiek tylko robimy za życia - nawet miłośc - robimy w wagonie ekspresu pędzącego ku śmierci. Palic opium - to tak, jakby opuścic ten pociąg w pełnym biegu i zając się czymś innym niż życie, niż śmierc.

To inni ludzie czynią nas bogatszymi intelektualnie, pozwalają nam rozumieć trudne życiowe sytuacje i przez swój przykład pociągają ku dobru.

To inni ludzie czynią nas bogatszymi intelektualnie, pozwalają nam rozumieć trudne życiowe sytuacje i przez swój przykład pociągają ku dobru.

Zaczytywał się w powieściach Celine'a, który uważał, że ludzie dzielą się na dwie kategorie: podglądaczy i ekshibicjonistów. Jego ,,Śmierć na kredyt" z zawartym w niej przesłaniem, że ostateczną nagrodą za życie jest zejście z tego świata, jego przerysowana rzeczywistość, operowanie groteską i tym, co groźne - wszystko to przemawiało również do Diane. Odnajdowała tu podobny swojemu bunt przeciw konwecjom.

Zaczytywał się w powieściach Celine'a, który uważał, że ludzie dzielą się na dwie kategorie: podglądaczy i ekshibicjonistów. Jego ,,Śmierć na kredyt" z zawartym w niej przesłaniem, że ostateczną nagrodą za życie jest zejście z tego świata, jego przerysowana rzeczywistość, operowanie groteską i tym, co groźne - wszystko to przemawiało również do Diane. Odnajdowała tu podobny swo...

Wiele razy podczas bezsennych nocy zastanawiała się nad tym, skąd w ludziach bierze się aż tyle zła. Potrzeba dominacji nas innymi stała się na niektórych obsesją. I pieniądze. Te najczęściej bywały przyczyną wielu człowieczych dramatów, tych małych i tych dużych. To one doprowadzały do frustracji, gniewu, a nawet śmierci drugiej osoby.

Wiele razy podczas bezsennych nocy zastanawiała się nad tym, skąd w ludziach bierze się aż tyle zła. Potrzeba dominacji nas innymi stała się na niektórych obsesją. I pieniądze. Te najczęściej bywały przyczyną wielu człowieczych dramatów, tych małych i tych dużych. To one doprowadzały do frustracji, gniewu, a nawet śmierci drugiej osoby.

Mimo że mój dom oraz moje życie zostały zbudowane na stertach brudnych pieniędzy, zawsze mogłam powiedzieć, że nie przyczyniłam się do ich namnożenia.
Do tego roku. Teraz miałam na rękach krew, a gdy spałam, wisiało nade mną poczucie winy.

Mimo że mój dom oraz moje życie zostały zbudowane na stertach brudnych pieniędzy, zawsze mogłam powiedzieć, że nie przyczyniłam się do ich namnożenia.
Do tego roku. Teraz miałam na rękach krew, a gdy spałam, wisiało nade mną poczucie winy.

Nawiasem mówiąc, Trout napisał książkę o drzewie dolarowym. Zamiast liści rosły na nim dwudziestodolarowe banknoty. Kwitło obligacjami pożyczki państwowej, a owocowało diamentami. Do drzewa ściągali ludzie, którzy zabijali się pod nim nawzajem, dostarczając w ten sposób doskonałego nawozu.

Nawiasem mówiąc, Trout napisał książkę o drzewie dolarowym. Zamiast liści rosły na nim dwudziestodolarowe banknoty. Kwitło obligacjami pożyczki państwowej, a owocowało diamentami. Do drzewa ściągali ludzie, którzy zabijali się pod nim nawzajem, dostarczając w ten sposób doskonałego nawozu.