Ale faza! Życie pod napięciem

Bardzo przydatna przy przygotowaniu się do spowiedzi, pomaga zrozumieć przyczyny niektórych naszych grzechów, napisana lekkim językiem takim można powiedzieć gawędziarskim stylem. Lektura obowiązkowa przed rachunkiem sumienia. Książka ta pokazała mi też, że spowiedź to nie musi być klepanie regułek, tylko całkiem fajna rozmowa o tym co mnie męczy, dręczy, gdzie popełniłam błąd, gdzie upadłam. Dużo mi dała, otworzyła mi oczy na ten tak trudny sakrament.

Stwierdzam, że skala gwiazdkowa nie wyrazi wartości tej książki :D. Czyta się bardzo szybko, nie można się oderwać. Autor porusza w niej wiele ważnych i naprawdę dotyczących współczesnego człowieka tematów. Czasami myślimy sobie: 'To mnie nie dotyczy...'. Może chcesz czytelniku, żeby Ciebie to nie dotyczyło, jednak nieraz bywa inaczej. Nie jest to poradnik jak żyć lekko, łatwo i przyjemnie, lecz jak żyć pięknie i wartościowo. Trudna sztuka, dobrze o tym wiem. Jednak ta książka dała wiele impulsów do tego, aby zastanowić się nad swoim życiem-zrobić przystanek i przemyśleć sprawy na pewno nie łatwe. Zrozumiałam na nowo, że nie warto od nich uciekać, bo... inaczej prędzej czy później one nas zniszczą-taki czarny kudłaty z rogami-nazwijmy go po imieniu-szatan-będzie za wszelką cenę próbował nas przekonać, że dana decyzja, wybór jest dobra, lecz w rzeczywistości naprawdę jest inaczej. P.S. Książkę skończyłam czytać dziś, więc opinia świeża jak ciepłe bułeczki-jednak za jakiś czas o tej książce będę uważała tak samo. Podsumowując: Więcej takich książek-to trzeba przeczytać!

Książka przestawia 4 punkty widzenia - czterech muzyków rockowych odnośnie nawróceń. Wszystko kręci się wokół kościoła w Warszawie na ul. Długiej a dokładniej wokół Ruchu Odnowy w Duchu Świętym działającego w tej świątyni. Tak mnie to zaciekawiło, że aż udałem się tam na mszę w niedzielę. Bardzo spokojnie i miło było, ale ani słowa o tym ruchu, ani jednej wzmianki. Próbuję dalej ale wszystko to jakieś ukryte i tajemnicze. Czyżby tylko dla wtajemniczonych?

Książka napisana bardzo luźnym stylem, dlatego czyta się ją tak, jakbyśmy byli u ks. Pawlukiewicza na herbatce. Hm... jest to nieduża pozycja, która treścią wcale nie zaskakuje, a jednak co nieco z niej zaczerpnęłam. Bardzo pozytywnie zaskoczył mnie i niezwykle dotknął, wzruszył rozdzialik o Bożym miłosierdziu, w tak dobitny sposób, jeszcze o nim nie słyszałam, ani nie czytałam. Polecam!

''KTO WAS SŁUCHA, MNIE SŁUCHA, AKTO WAMI GARDZI , MNĄ GARDZI '' (Łk 10 , 16 ) Uważam że warta przeczytania otwiera oczy na pewnie spojrzenie jak to wygląda od środka . Myśle ze ten kto obraża i atakuje drugiego człowieka ma coś na sumieniu . Każdy człowiek popełnia błędy i myśle że nie warto wszystkich księży wsadzać do jednego worka , znam wielu dobrych księży o których nie słyszać w tv czy necie robią swoje pomagają . A ZŁO zawsze lubi się rzucać w oczy szkoda że nie jest tak z dobrem . polecam tą książke .

Doskonała książka! Pięknie ujęta treść, same konkrety pisane prostym językiem. Dodatkowo przydatne cytaty na marginesach i genialne zdjęcia. (Bardzo dobrze się trzyma w ręku, jest bardzo wygodna, o ile można tak o książce powiedzieć :P ) Lektura obowiązkowa!

Książka ta to zbiór e-maili od Boga, a każdy z nich skierowany jest konkretnie do osoby czytającej. Traktują one o sprawach codziennych, przytrafiających się każdemu z nas. Listy opierają się na miłości Boga do ludzi, miłości nieograniczonej. Książki nie trzeba czytać od deski o deski. Wręcz przeciwnie, chodzi o to by przeczytać jeden wybrany i głębiej się nad nim zastanowić. O to chodzi w tej książce, o refleksje. Każdy email może pomoc czytelnikowi zrozumieć dany aspekt życia. E-maile te pocieszają i motywują do działania.

Postać Autora jest dobrze znana w medialnym świecie a jego wyraziste poglądy już wiele razy wywoływały liczne komentarze i kontrowersje, choć, co uczciwie trzeba przyznać, są nad wyraz zgodne i jednoznaczne z nauczaniem Kościoła, z którym się w pełni utożsamia, i który jako osoba świecka, doktor filozofii, broni, mimo, że jego ortodoksja wzbudza sprzeciw nawet wśród hierarchów. Jest też postacią, która wzbudza fale hejtu na portalach internetowych właśnie za swoją nieprzejednaną i bezkompromisową postawę, co oczywiście u jednych wywołuje irytację, złość, a u innych szacunek i uznanie za takie świadectwo wiary. Gdyby więc za powyższy temat wziął się ktoś inny moglibyśmy doszukiwać się różnych intencji powstania książki o tak mocno krytycznie brzmiącym tytule, kiedy jednak jej Autorem jest człowiek, którego poglądy i postawę znamy i wiemy jak bardzo szczerze i autentycznie wierzy w to, co mówi, i tak też postępuje, warto się nad poniższą lekturą chwilę zastanowić. Nie pisze jej bowiem ani wróg Kościoła ani złośliwy krytyk, ale ktoś dla kogo wiara i Kościół to codzienna treść życia i jest w nim zanurzony głęboko. Chce nam pokazać, że obowiązkiem prawdziwie wierzącego katolika jest troska o Kościół i o to, co się w nim dzieje, bo każdy katolik jest integralną częścią Kościoła i to ma być jego Kościół, i jeśli zauważa rzeczy, które wymagają poprawy i zmiany, to ma o nich głośno mówić , nie zamiatać pod dywan i nie chować głowy w piasek. Jednocześnie na tym też polega dojrzała wiara, że nikt nie powinien oburzać się i udawać świętego, widząc, że coś złego dzieje się w Kościele, nawet jeśli dotyka to pasterzy Kościoła. Kościół jest żywą tkanką, to nie jest tak, że wszystko, co ma w nim miejsce jest tylko złe, byłoby to duże uproszczenie a przede wszystkim wielka niesprawiedliwość w takim zaprezentowaniu tego, czym on jest. Nie oznacza to, że mamy bezkrytycznie patrzeć na dziejące się w nim zło, bo ono jest wynikiem ludzkiego działania. To, do czego zachęca Autor to umiejętność właściwego i prawidłowego rozłożenia akcentów. Media goniące za sensacją bardzo szybko przestają troszczyć się o prezentacje problemu w całościowym ujęciu i często przyjmują określony punkt widzenia a nawet dopuszczają się manipulacji, by udowodnić tezę, która będzie im odpowiadała. W ten sposób skrzywdzono już wiele osób w imię dobra, zapominając, że wszelkie dogmatyczne zachowania są zawsze bardzo niebezpieczne i szkodliwe, i że porządek miłości zakłada miłosierdzie przed sprawiedliwością. I choć Autor jednoznacznie sytuuje się często po stronie tych, dla których czarne jest czarne a białe białe, to nie można mu odmówić, ze dążąc do takiej wyrazistości szuka prawdy a nie sensacji i waży racje, by jak najbardziej obiektywnie ocenić daną sytuację czy zjawisko. Nie staje się reprezentantem jednej ze stron, mimo, że z jedną się utożsamia, bo wie, że Kościół to ludzie, a ci często są grzeszni i błądzą i popełniają wiele wykroczeń, które nie znajdują żadnego usprawiedliwienia. Jednocześnie też wie, że łatwo jest wszystkich wrzucić do jednego worka i zaszufladkować, by obronić wygodną dla kogoś tezę próbującą całościowo dla jakichś ideologicznych celów ocenić czy podważyć wiarygodność Kościoła. To, co jest niewątpliwą zasługą Autora, to odważne i nie skrępowane podejście do wielu trudnych problemów i wyzwań w Kościele, o których sam Kościół mówi szeptem, w lęku by nie zwrócić na siebie uwagi a krytyczne media wyciągają na światło dzienne, traktując to jako okazje do ataku na wszystko, co z Kościołem jest związane. Naraża się więc i hierarchom i owym mediom, a jednak w imię prawdy i dobra chce pokazać jak jest naprawdę. Próbuje pokazać nam inne, nowe spojrzenie na Kościół, który musi przestać myśleć o sobie jako o twierdzy, którą wszyscy atakują kiedy piszą krytycznie, podczas gdy ta krytyka wypływa ze szczerej troski i serca, bo widząc zło nie można milczeć i przymykać na nie oko. Podjęte przez Autora zadanie ani w diagnozie ani w opisie grzesznych zjawisk Kościoła na pewno nie usatysfakcjonuje wszystkich, ale próbę trzeba docenić, bo książka napisana przez gorliwego i praktykującego katolika o grzechach Kościoła jest inaczej mimo wszystko odebrana niż gdyby jej autorem był dziennikarz TVN. A ta nowa jakość jest szansą na zmiany służące samemu Kościołowi a nie szukaniem taniej sensacji, i oto przede wszystkim Autorowi chodziło. W prawdzie i prawdziwie, dla dobra, a nie dla zysku i ukrytych celów, bo dzięki temu skorzystają na tym wszyscy.

"Twoje ciało stworzone do życia" to drugi tom z dwóch, jakby dopełnienie treści pierwszego pod tytułem "Twoje ciało stworzone do miłości"; również czytam wydanie drugie z 1996 roku. Mam takie same odczucia jak z lektury pierwszego tomu, więc z tego samego powodu zawyżam ocenę do 7 gwiazdek; oto link do mojej opinii: https://lubimyczytac.pl/ksiazka/twoje-cialo-stworzone-do-milosci/opinia/73136804 Znajduję bardzo ciekawy przypis: "Pod koniec ubiegłego stulecia w Austrii narodziły się bliźnięta: ładny, inteligentny chłopczyk i "mongołowata" dziewczynka. Po trzydziestu latach matka bliźniąt została sparaliżowana. Przez pięć lat "nienormalna dziewczynka" opiekowała się nią z wielkim poświęceniem, podczas gdy "chłopczyk" robił karierę w świecie. Dziś imię tej dziewczynki zostało zapomniane, za to o chłopcu słyszeli wszyscy – był nim Adolf Hitler. Gdyby było to dzisiaj, dziewczynkę pewnie by uśmiercono..."

Tematyka książki dla mnie była ciekawa. Można się paru rzeczy dowiedzieć nawet. Jednak jak dla mnie minusem książki jest to, że była zbyt naukowym, teologicznym językiem napisana. Chyba (a raczej na pewno) ostatnimi czasy czytałam głównie książki przystępnym językiem a nie wyszukanym.

Po lekturze zdałem sobie sprawę, że krótka nie znaczy wcale szybka. Są bowiem książki do czytania i są takie do myślenia, albo bardziej do przemyślenia. Ta jest tą ostatnią. Dotyka rzeczywistości, która jednocześnie chcę aby została ze mną na dłużej. Choć autor podobnie jak Lewis posłużył się tym samym zabiegiem literackim wykreował coś bardzo namacalnego co dotyka mnie jako jednostki, ale również nas jako społeczeństwa. Opisywane w książce sytuacje można różnie interpretować, w zależności od wyznawanego przez siebie światopoglądu. Niemniej nie można przejść obojętnie wobec tego co one ze sobą niosą i jak destrukcyjny wpływ na nas mają. Książka dla umysłu i dla serca.

Człowiek fanatyk przesadza i pokazuje swoją nadwrażliwość na wszystko co może być "związane" szatanem, na początku chciałem odrzucić ale po przeczytaniu parunastu stron stwierdziłem że mogę poznać podstawy satanizmu i w sumie dużo się dowiedziałem, nie polecam ludzią którzy już coś wiedzą i chcą lgnąć w ten temat dalej, ale ludzi którzy chcą się chodź troche dowiedzieć polecam jak najbardziej

'Czterdzieści opowiadań na pustyni' to jedna z kilkunastu pozycji, tworzących serię 'Krótkie opowiadania dla ducha'. I jak sama nazwa wskazuje, powyższa książka zawiera czterdzieści bardzo krótkich historii oraz refleksji. Wszystkie te małe opowiadania tworzą swoiste 'pigułki mądrości', których zadaniem nie tylko jest wprawienie czytelnika w zadumę, ale przede wszystkim przekazanie wielu uniwersalnych prawd, które warto wdrażać we własnym życiu. Mimo swego religijnego wydźwięku, treść zawarta w tej książeczce jest na tyle wielowymiarowa, iż każdy czytelnik zyska na jej przeczytaniu. Zawartość każdego opowiadania, to oprócz historii głównej, małe podsumowanie bądź refleksja wyjaśniająca treść opowieści. I tutaj właśnie znajduję minus 'Czterdziestu…'. Albowiem, nie każde podsumowanie czy refleksja są w pełni kompatybilne z opowiadaniem. Czasami tworzą wręcz nową historię. Czasami również się zdarza, że owa część wyjaśniająca zamiast usystematyzować wiedzę, wprowadza mały mętlik. Na szczęście jednak należy to do rzadkości nijeżeli stanowi to normę, także powyższa pozycja jak najbardziej zasługuje na daną jej ocenę. 'Czterdzieści opowiadań na pustyni' to lektura refleksyjna, zatem nie należy czytać jej 'naraz'. Jedna historia dziennie w zupełności wystarczy.

Książka bardzo pouczająca, niosąca z sobą głęboką mądrość, nadzieję i pokorę. Przypomniała mi o tym, co w życiu ważne, i nie chodzi tylko o kwestię wiary, ile o moralność ludzkiego żywota. Bardzo przypadła mi do gustu. Czy w moim zyciu jest miejsce dla Boga? Czy mnie kocha, widzi, toleruje...? Czego ode mnie oczekuje; kim jestem w Jego planie? Te, i wiele innych pytań nasuwa się po lekturze tej pozycji. Na pewno będę do niej wracał i pozostanie na długo w mojej biblioteczce.

Głównym tematem książki jest modlitwa. Nie jest obszerna, ale bardzo treściwa i wypełniona podpowiedziami i radami jak się lepiej modlić. Jeżeli nie widzisz sensu w „klepaniu pacierzy” to jest to tytuł dla Ciebie. Osobiście wiele skorzystałem po lekturze tej pozycji i na pewno będę do niej jeszcze zaglądał w celu zdobycia inspiracji. Tytuł godny polecenia.

Ks. Rafał radykalnie zmienił mój stosunek do tego, co w moim mózgu kryło się pod hasłem "Woodstock". Jest to piękne świadectwo o tym, że Bóg jest w każdym człowieku, i każdy ma taką samą godność i wartość, mimo tego że jeden jest księdzem, a drugi rockmanem z nałogami. Kochać trzeba wszystkich tak samo! I nie bać się wychodzić do ludzi, zwłaszcza zagubionych, bo pod przykrywką kolczyków, tatuaży i irokezów, kryją się historie ludzi, którzy zostali skrzywdzeni, którym do tej pory nie pokazano, co to miłość, którzy często nie z własnej winy są tymi, kim są. Każdy może się zmienić, dlatego warto podchodzić do takich ludzi, i nie oceniać ich po wyglądzie, bo można się grubo pomylić... Oto co wyniosłem z tej książki. Polecam wszystkim, zwłaszcza ewangelizatorom!

Bruno Ferrero to autor krótkich opowiadań dla młodych i starszych. Te krótkie opowiadania wprowadzają człowieka w refleksje. W czas przemyślenia. Pokazują nam sens życia codziennego, jak i sens życia w Bogu. To kilka zdań, krótkich, prostych. Jednak jest w nich coś, co nas zatrzymuje. Co mówi nam byśmy się nie zastanowili o czym myślał autor, ale jak to odnosi się do mnie, do mojego życia. Nie życia jakiegoś tam człowieka, tylko mnie samego. To ja mam się nad sobą zastanowić. Często szukamy sensu w naszym życiu, poprawnej drogi, którą powinniśmy dążyć. Dlatego znajdźmy czas na przeczytanie i rozmyślanie na temat krótkich opowiadań i weźmy je głęboko do naszych serc. Polecam tą małą, cieniutką książeczkę. To tylko kilka opowiadań, a zmienić mogą nasze pogląd. Możemy spojrzeć na wszystko z innej strony. Samemu nam trudno jest dojść do czegoś, ale jeśli ktoś nam ukaże może dla kogoś błahe opowiadanie, jednak to one pomoże nam znaleźć sens we wszystkim. " Pewien uczony miał w swoim studio ogromny zegar ścienny, który wybijał uroczyście godziny, bardzo powoli, ale również bardzo głośno. - To panu nie przeszkadza? - spytał student. - Nie - odpowiedział uczony - dlatego, że ciągle muszę zadawać sobie pytanie, co zrobiłem przez minioną godzinę. *A ty, co zrobiłeś z godziną, która właśnie upłynęła?*