ESTRAGON: Hmm. Ciekawe, im dalej jem, tym mniej mi smakuje.
VLADIMIR: Ze mną jest odwrotnie.
ESTRAGON: To znaczy?
VLADIMIR: W miarę jedzenia przyzwyczajam się do świństwa.
ESTRAGON: To ma być odwrotnie?
VLADIMIR: Kwestia gustu.
ESTRAGON: Charakteru.
VLADIMIR: Nie ma na to rady.
ESTRAGON: Nie przeskoczy się tego.
VLADIMIR: Jest się takim, jakim się jest.
ESTRAGON: Nie przełamie się tego.
VLADIMIR: Rdzeń jest niezmienny.
ESTRAGON: Nic się nie da zrobić. Chcesz dokończyć?

Komu potrzebne wino, kiedy można upijać się miłością.

Komu potrzebne wino, kiedy można upijać się miłością.

(...) ważne jest, aby w życiu często zdarzało się święto. Może miłość powinna być takim czymś wyjątkowym - im piękniej, mądrzej ją celebrujemy, tym lepiej. Może też dlatego jest w naszym życiu świętem, że nie da się jej oswoić, ujarzmić, uregulować, że często nas zaskakuje i rzadko nam powszednieje.

(...) ważne jest, aby w życiu często zdarzało się święto. Może miłość powinna być takim czymś wyjątkowym - im piękniej, mądrzej ją celebrujemy, tym lepiej. Może też dlatego jest w naszym życiu świętem, że nie da się jej oswoić, ujarzmić, uregulować, że często nas zaskakuje i rzadko nam powszednieje.

Miłość, przyjacielu, To dym, co z parą westchnień się unosi; To żar, co w oku szczęśliwego płonie; Morze łez w którym nieszczęśliwy tonie. Czymże jest więcej? Istnym amalgamem, Żółcią trawiącą i zbawczym balsamem" w tłum. Józefa Paszkowskiego

Miłość, przyjacielu, To dym, co z parą westchnień się unosi; To żar, co w oku szczęśliwego płonie; Morze łez w którym nieszczęśliwy tonie. Czymże jest więcej? Istnym amalgamem, Żółcią trawiącą i zbawczym balsamem" w tłum. Józefa Paszkowskiego

Rozejrzał się za Fridą i ujrzał, że leży na ulicy. Była zupełnie naga - przy zderzeniu podmuch zdarł z niej ubranie. Wyglądała fantastycznie, wręcz karnawałowo, albowiem całe jej ciało pokrywał złoty proszek malarza.
- Miren a la pequena bailarina! - krzyknął jakiś człowiek. ,,Patrzcie na tę małą tancerkę!". Pewnie uznał, że ma przed sobą tancerkę albo cyrkówkę o wiotkim, zgrabnym ciele, odzianą w czerwień i złoto.

Rozejrzał się za Fridą i ujrzał, że leży na ulicy. Była zupełnie naga - przy zderzeniu podmuch zdarł z niej ubranie. Wyglądała fantastycznie, wręcz karnawałowo, albowiem całe jej ciało pokrywał złoty proszek malarza.
- Miren a la pequena bailarina! - krzyknął jakiś człowiek. ,,Patrzcie na tę małą tancerkę!". Pewnie uznał, że ma przed sobą tancerkę albo cyrkówkę o wiotkim...

- Jaki sens ma szaleństwo? - zapytał król Dawid Boga, wybrawszy się incognito na wycieczkę po mieście, gdzie wśród tłumów na targu ujrzał obłąkanego. - Kiedy człowiek zdziera z siebie odzienie, a dzieci się z niego śmieją - czy to jest piękne w twoich oczach?

- Jaki sens ma szaleństwo? - zapytał król Dawid Boga, wybrawszy się incognito na wycieczkę po mieście, gdzie wśród tłumów na targu ujrzał obłąkanego. - Kiedy człowiek zdziera z siebie odzienie, a dzieci się z niego śmieją - czy to jest piękne w twoich oczach?

Gdyby znalazł się człowiek dostatecznie śmiały, by powiedziec wszystko, co sądzi o tym świecie, nie pozostawiono by mu pod nogami ani piędzi ziemi. Kiedy pojawia się człowiek, świat go przytłacza i łamie mu kark. Zbyt wiele przegniłych filarów stoi wciąż nietkniętych, za dużo jest ropiejącego człowieczeństwa, by człowiek mógł rozkwitnąc. Nadbudowa jest kłamstwem, a baza opiera się na potężnym, przyprawiającym o drżenie strachu. Jeżeli w interwałach wieków naprawdę pojawi się człowiek pełen głodu i desperacji, człowiek gotów przewrócic świat do góry nogami, by stworzyc nową rasę, miłośc, która niesie światu, zamieni się w żółc, a on sam - w bicz Boży.

Gdyby znalazł się człowiek dostatecznie śmiały, by powiedziec wszystko, co sądzi o tym świecie, nie pozostawiono by mu pod nogami ani piędzi ziemi. Kiedy pojawia się człowiek, świat go przytłacza i łamie mu kark. Zbyt wiele przegniłych filarów stoi wciąż nietkniętych, za dużo jest ropiejącego człowieczeństwa, by człowiek mógł rozkwitnąc. Nadbudowa jest kłamstwem, a baza opiera ...

Wszyscy uwielbiają udawać. Zwłaszcza bogaci. A zresztą łatwo jest być tym, kogo ludzie chcą: dać im coś, na co mogą się gapić, kiwać głową i uśmiechać się, mówić im, że są piękni. To trzy kroki do pieniędzy.

Wszyscy uwielbiają udawać. Zwłaszcza bogaci. A zresztą łatwo jest być tym, kogo ludzie chcą: dać im coś, na co mogą się gapić, kiwać głową i uśmiechać się, mówić im, że są piękni. To trzy kroki do pieniędzy.

Człowiek ucieka zatem od dzielenia się swoim szczęściem i miłością z własną żoną i dziećmi, bo nie posiada on tych zasobów sam w sobie. Ucieka zatem od dbanie o siebie i rodzinę, ponieważ nie dbano o niego i nie nauczono go tego w dzieciństwie. Ucieka od obowiązkowości i odpowiedzialności poprzez opiekę i dawania bezpieczeństwa tak finansowego jak i fizycznego, swoim najbliższym członkom rodu krwi, ponieważ nie zaznał takich wzorców w swoim rodzie.

Człowiek ucieka zatem od dzielenia się swoim szczęściem i miłością z własną żoną i dziećmi, bo nie posiada on tych zasobów sam w sobie. Ucieka zatem od dbanie o siebie i rodzinę, ponieważ nie dbano o niego i nie nauczono go tego w dzieciństwie. Ucieka od obowiązkowości i odpowiedzialności poprzez opiekę i dawania bezpieczeństwa tak finansowego jak i fizycznego, swoim najbliższy...

(...) pieniędzy chcę. Nie pracy. Ja pluję na pracę. O-tfu!

(...) pieniędzy chcę. Nie pracy. Ja pluję na pracę. O-tfu!