Uprowadzona

Moje zbyt wygórowane oczekiwania (spowodowane nadmiernym zachwytem nad książką w komentarzach) zderzyły się ze zbytnim słowotokiem i opisami miejsc, które słów nie wymagały. Pomysł fajny.

Moje zbyt wygórowane oczekiwania (spowodowane nadmiernym zachwytem nad książką w komentarzach) zderzyły się ze zbytnim słowotokiem i opisami miejsc, które słów nie wymagały. Pomysł fajny.

[12 Books Challenge 2024 - 2/12]

Pędzę jak burza, czyż nie. Na swoją obronę dodam, że ta książka jest totalnie penta-unfriendly, bo nie ma rozdziałów, a jak coś nie ma rozdziałów i ponad dwadzieścia stron, mój mózg odmawia przyjmowania tego jak normalnej książki. Naprawdę ogromny wstyd, bo ilekroć już siadałam, nie mogłam się oderwać - a to mówi wiele, zważywszy, że nie byłam specjalnie przekonana, czy lektura mi się spodoba.

Zaraz po skończeniu lektury napisałam, że tęsknię za czasami, kiedy wychodziły ryzykowne powieści w kategorii wiekowej young adult, takie zmuszające do myślenia. Nie wątpię, że nadal pewnie wychodzą, ale nie potrafię sobie wyobrazić, by "Stolen" mogło wyjść teraz bez krucjaty ze strony pisarskiej społeczności za brak bicia czytelnika po głowie morałem. Bo "Stolen", choć dosyć oczywiste w swoim przesłaniu, pozostaje subtelne.

Fabuła jest prosta: mamy szesnastoletnią Gemmę, przeciętną nastolatkę z przeciętnymi problemami, trochę zakompleksioną i mającą dosyć swojej sytuacji. I mamy Tylera, który pewnego dnia nagle ją porywa. Nie wiadomo gdzie, nie wiadomo w jakim celu - ale szybko okazuje się, że w przeciwieństwie do większości porwanych nastolatek, Gemma nie stała się ofiarą handlu żywym towarem. Christopher podejmuje już na starcie interesującą decyzję narracyjną, kiedy zarówno porywacz, jak i cała otoczka uprowadzenia, bliższe są romantycznym fantazjom na ten temat niż rzeczywistym przypadkom - tylko po to, by wciąż zderzyć je z rzeczywistością. Możemy obserwować, jak powoli opór Gemmy słabnie - i po części *chcemy*, by osłabł, ponieważ mamy tylko dwoje bohaterów, a Ty jest przecież taki biedny, dlaczego Gemma tego nie widzi?; a jednak nigdy nie znika całkowicie. Do samego końca Christopher pozwala swojej bohaterce pozostać w konflikcie z samą sobą, co naprawdę czuje, co naprawdę myśli. Nie ma też jednoznacznej odpowiedzi, czy Gemma rzeczywiście *ma* syndrom sztokholmski (godne docenienia, zwłaszcza w świetle wątpliwości jego autentyczności),czy jej empatia wobec Tylera rodzi się z innego miejsca, do którego dotarł, tygodniami uderzając w jej kompleksy i lęki.

Jak rzadko, wybór narracji w pierwszej osobie, szczególnie w formie listu, był strzałem w dziesiątkę. Jakiekolwiek wątpliwości mogłabym mieć co do tempa czy przedstawienia czegoś, Christopher otworzyła sobie sposobem narracji furtkę, gdzie można przekierować każdy problem. Nie wiem, czy to było zamierzone z jej strony, ale działa bardzo na jej korzyść.

Nie spodziewałam się, że tak mnie ta książka wciągnie; spodziewałam się raczej czegoś w nurcie tych krótkich powieści moralizatorskich, które swego czasu wydawało u nas Ossolineum. Dobrze jest się czasem mylić.

[12 Books Challenge 2024 - 2/12]

Pędzę jak burza, czyż nie. Na swoją obronę dodam, że ta książka jest totalnie penta-unfriendly, bo nie ma rozdziałów, a jak coś nie ma rozdziałów i ponad dwadzieścia stron, mój mózg odmawia przyjmowania tego jak normalnej książki. Naprawdę ogromny wstyd, bo ilekroć już siadałam, nie mogłam się oderwać - a to mówi wiele, zważywszy, że nie...

Ksiazka "Uprowadzona" mile mnie zaskoczyla.
Historia Gemmy i Tylera jest wciagajaca, nieszablonowa.
Pochlonelam ja na bezdechu, w jedno popoludnie. Nie wiedzialam czego spodziewac sie po tej lekturze, jaki bedzie miala final, dlatego przezucalam kartki z coraz wiekszym zaciekawieniem. Oplacalo sie.
Postacie glownych bohaterow, Gemmy i Tylera, ofiary i porywacza, zostaly bardzo dobrze opracowane. Autorka swietnie oddala klimat australijskiej pustyni, opisy przyrody sa magiczne. Cala historia jest realistyczna, opisy przezyc Gemmy poruszajace. Christopher ksiazce nadala charakter listu, pamietnika Gemmy. Wszystko to, jest dopelnieniem dobrej calosci.

Okladka ksiazki jest odstraszajaca, tytul rowniez nie zapowiada niczego nadzwyczajnego, ale zapewniam, ze warto siegnac po te ksiazke!

Ksiazka "Uprowadzona" mile mnie zaskoczyla.
Historia Gemmy i Tylera jest wciagajaca, nieszablonowa.
Pochlonelam ja na bezdechu, w jedno popoludnie. Nie wiedzialam czego spodziewac sie po tej lekturze, jaki bedzie miala final, dlatego przezucalam kartki z coraz wiekszym zaciekawieniem. Oplacalo sie.
Postacie glownych bohaterow, Gemmy i Tylera, ofiary i porywacza, zostaly...

Bardzo wciągająca książka. Zakończenie jest zupełnie inne niż się spodziewałam i to lubię. Momentami wzruszająca :)

Bardzo wciągająca książka. Zakończenie jest zupełnie inne niż się spodziewałam i to lubię. Momentami wzruszająca :)

„Uprowadzona” to historia, którą przeczytałam jako część mojego mini projektu dotyczącego syndromu sztokholmskiego, ponieważ jest to książka bardzo często podawana w kontekście tego zjawiska psychologicznego.

Gemma to 16-letnia dziewczyna, która zostaje porwana przez starszego o kilka lat Tylera i wywieziona na Autralijską pustynię, pośrodku niczego. Dziewczyna próbuje walczyć, uciekać i zrozumieć dlaczego mężczyzna wydaje się ją znać.

Książka jest pisana z punktu widzenia Gemmy jako swojego rodzaju pamiętnik z przeszłości. Mamy szybkie porwanie z lotniska z udziałem narkotyków i totalny szok, kiedy dziewczyna budzi się w prostym, drewnianym domu. Ucieczka wydaje się mega trudna, kiedy w pobliżu nie ma niczego oprócz rozległej pustyni. Generalnie całość, zarówno zachowania Tylera, jego historia, którą powoli przedstawia, zdecydowanie jest ciekawa i pozwala poznać jego osobę. Z kolei Gemma zachowuje się racjonalnie i odpowiednio do sytuacji. Czytało się mega szybko, bo chciałam wiedzieć, gdzie prowadzi ta historia, ale niestety nagle wskoczyliśmy w zakończenie, które mnie zdecydowanie nie usatysfakcjonowało. W głowie inaczej poprowadziłam sobie tę historię. Niemniej jednak mimo okropnej okładki, nie jest to zła książka i myślę, że mogę ją polecić jeśli kiedyś wpadnie Wam w ręce.

https://angeliconpoint.blogspot.com/

„Uprowadzona” to historia, którą przeczytałam jako część mojego mini projektu dotyczącego syndromu sztokholmskiego, ponieważ jest to książka bardzo często podawana w kontekście tego zjawiska psychologicznego.

Gemma to 16-letnia dziewczyna, która zostaje porwana przez starszego o kilka lat Tylera i wywieziona na Autralijską pustynię, pośrodku niczego. Dziewczyna próbuje...

Książka napisana bardzo obrazowo. Byłam w stanie sobie wszystko wyobrazić. Nie do końca takiego zakończenia się spodziewałam, ale to dużo lepiej. Wciągająca i mocna historia :)

Książka napisana bardzo obrazowo. Byłam w stanie sobie wszystko wyobrazić. Nie do końca takiego zakończenia się spodziewałam, ale to dużo lepiej. Wciągająca i mocna historia :)

czytałam tą książkę gdy zaczynałam swoją przygodę czytelniczą i bardzo mnie wciągnęła. Gorąco polecam ;D
idealna na nudę

czytałam tą książkę gdy zaczynałam swoją przygodę czytelniczą i bardzo mnie wciągnęła. Gorąco polecam ;D
idealna na nudę

Juz dawno tak nie utonelam w czytaniu. Ksiazka dosc emocjonalna, totalnie zapomnialam o calym swiecie czytajac ja. Mysle, ze wyprobuje inne ksiazki tej autorki jak opadna emocje po tej.

Juz dawno tak nie utonelam w czytaniu. Ksiazka dosc emocjonalna, totalnie zapomnialam o calym swiecie czytajac ja. Mysle, ze wyprobuje inne ksiazki tej autorki jak opadna emocje po tej.

"Uprowadzona" opowiada historię Gemmy i Tylera. To co spotkało Gemmę mogło przydarzyć się każdej dziewczynie. Przystojniak, który na lotnisku proponuje ci kawę, a po chwili nie wiesz co się dzieje i gdzie się znajdujesz. Zdajesz się jedynie na łaskę porywacza. Odkrywasz inny świat, krajobraz, przyrodę która cię otacza, zaczynasz czuć się inaczej. Czy przetrwasz i wrócisz do swojego życia? A co będzie jak już wrócisz i nie odnajdziesz się w rzeczywistości?

Książki nie ocenia się po okładce. Tak jest w tym przypadku, okładka nie zachwyca. Za to historia w niej zawarta to już zupełnie coś innego. Cała historia jest prowadzona z perspektywy Gemmy w formie pamiętnika. Czyta się bardzo szybko i z ogromnym zaciekawienie. Emocje i uczucia które towarzyszą w trakcie czytania, to prawdziwa mieszanka wybuchowa. Postać Gemmy jak i Taylera bardzo ciekawie wykreowana. Poznajemy dlaczego mężczyzna tak postąpił, oraz jego przeszłość, która nie była kolorowa. Powiem szczerze, że mimo tego polubiłam Taylera jak i Gemmę. Zakończenie jakie stworzyła autorka z jednej strony nie mogłam się z nim pogodzić, a z drugiej strony, chyba tak musiało być (rzadko płaczę na książkach, jednak ta złamała moje serducho). Nie jest to banalna ani typowa powieść, musicie sami sięgnąć i się przekonać. Ja absolutnie nie żałuję, że przeczytałam tę historię. Polecam.

"Uprowadzona" opowiada historię Gemmy i Tylera. To co spotkało Gemmę mogło przydarzyć się każdej dziewczynie. Przystojniak, który na lotnisku proponuje ci kawę, a po chwili nie wiesz co się dzieje i gdzie się znajdujesz. Zdajesz się jedynie na łaskę porywacza. Odkrywasz inny świat, krajobraz, przyrodę która cię otacza, zaczynasz czuć się inaczej. Czy przetrwasz i wrócisz do...

Zazwyczaj sięgając po książkę z wątkiem porwania, mamy w głowie prosty schemat - dziewczyna uwięziona w ciemnej piwnicy, bita i gwałcona. Lucy Christopher udało się ten schemat przełamać, za co jestem bardzo wdzięczna autorce, bo moim zdaniem to korzystny zabieg,który uczynił tę powieść uniwersalną...

Gemma nigdy nie spodziewałaby się jak jedna chwila zmieni całe jej życie. Wydawać by się mogło,że nie ma bezpieczniejszego miejsca od lotniska – pełnego ludzi, ochrony i kamer. A jednak to z lotniska, nieznajomy mężczyzna uprowadza szesnastolatkę. W wyobrażeniach dziewczyny wszystkie porwania kończą się w zamkniętych pomieszczeniach, a ofiary są przywiązywane i krzywdzone. Uwięzione w domu, do którego prędzej czy później ktoś dotrze. Tymczasem dla niej porywacz przygotował zupełnie inny scenariusz – wywozi ją do.. nikąd. Dzicz. Kompletne odludzie. Zero cywilizacji. I pozory sielankowego życia. Jakie są prawdziwe zamiary porywacza? Czy Gemma zdoła uciec?


Po pierwsze, jestem bardzo pozytywnie zaskoczona fabułą. Z jednej strony czytelnik czuje,że dzieje się coś strasznego, w końcu chodzi o porwanie, z drugiej przeżycia dziewczyny mieszają się z pięknymi krajobrazami, wyjętymi rodem z powieści przygodowej o dwójce rozbitków usiłujących odnaleźć się na bezludnej wyspie. Tę jednak coś wyróżnia. Jest to tajemnicze pustkowie, które porywacz skrupulatnie przygotował do ,, szczęśliwego" życia... Sam ten kontrast intryguje i nieco przeraża. Z niecierpliwością czytałam, by się dowiedzieć, co spotka Gemmę i czy ucieknie. Relacja jaka nawiązuje się między bohaterami jest nietypowa, oni sami wydają się w niej gubić. Natomiast momentami wydawała mi się nieco przerysowana i dziwaczna. Niektóre dialogi są ciut kiczowate i wydają się dłużyć, a opisy przyrody momentami przypominają długaśne sienkiewiczowskie litanie. Bardzo podobał mi się zarys psychologiczny porywacza,bo nie był on potraktowany ogólnikowo, został ciekawie rozwinięty. Drugim zaskakującym elementem,który przypadł mi do gustu jest nietypowa narracja – Gemma kieruje tę opowieść do swojego porywacza.

Jako młodzieżówka na pewno wyłamuje się ze schematu. Mimo kilku mankamentów, polecam nastoletnim czytelnikom, bo myślę,że to tej grupie wiekowej najbardziej przypadnie do gustu – mnie miło się czytało, ale odniosłam wrażenie,że kilka lat temu spodobałaby mi się bardziej ( ale nie dyskryminuje młodzieżówek)....

Zazwyczaj sięgając po książkę z wątkiem porwania, mamy w głowie prosty schemat - dziewczyna uwięziona w ciemnej piwnicy, bita i gwałcona. Lucy Christopher udało się ten schemat przełamać, za co jestem bardzo wdzięczna autorce, bo moim zdaniem to korzystny zabieg,który uczynił tę powieść uniwersalną...

Gemma nigdy nie spodziewałaby się jak jedna chwila zmieni całe jej...