Bo bardzo łatwo można się zniechęcić, kiedy nikt nie docenia naszych umiejętności i wysiłków.

O miłości nie należy mówić ani pisać, trzeba ją przeżywać. Tylko to ma sens.

O miłości nie należy mówić ani pisać, trzeba ją przeżywać. Tylko to ma sens.

- Rose! – zawołał, cofając się o krok. – Co robisz?
- A jak myślisz?
Przysunęłam się bliżej. Potrzeba dotykania i całowania go
zawładnęła mną bez reszty.
- Jesteś pijana? – spytał, wystawiając rękę w
ostrzegawczym geście.
- Niestety nie. – Nagle ogarnęła mnie niepewność. –
Sądziłam, że chcesz… Nie podobam ci się?

- Rose! – zawołał, cofając się o krok. – Co robisz?
- A jak myślisz?
Przysunęłam się bliżej. Potrzeba dotykania i całowania go
zawładnęła mną bez reszty.
- Jesteś pijana? – spytał, wystawiając rękę w
ostrzegawczym geście.
- Niestety nie. – Nagle ogarnęła mnie niepewność. –
Sądziłam, że chcesz… Nie podobam ci się?

Ludzie - w końcu - zawsze popadają w związki. Stają się częścią składową jakiejś pary. Hodują w sobie miłość, która w rezultacie, doskonale ich uwięzi. Potem łażą po świecie, od świata już definitywnie odcięci.

Ludzie - w końcu - zawsze popadają w związki. Stają się częścią składową jakiejś pary. Hodują w sobie miłość, która w rezultacie, doskonale ich uwięzi. Potem łażą po świecie, od świata już definitywnie odcięci.

>>Wiem, że mieszkasz we mnie. Widzę Cię w sobie - przejawiasz się we mnie tym wszystkim, czemu mogę zaufać - rytmom, przypływom i odpływom, pulsowaniu i zanikaniu. Należę do słońca i księżyca, bowiem należę do Ciebie, należę do świata roślin i zwierząt, bowiem należę do Ciebie. Kiedy księżyc co miesiąc porusza we mnie krew, wiem, że jestem Twoja, że zaprosiłeś mnie do swego stołu, by skosztować smaku życia. Kiedy każdej jesieni moje ciało okrągleje i przybiera, staje się jak dzika gęś, jak sarna, których ciało więcej wie o naturze świata niż najmądrzejszy z ludzi. Obdarzasz mnie wielką siłą, żeby przetrwać noc<<.

>>Wiem, że mieszkasz we mnie. Widzę Cię w sobie - przejawiasz się we mnie tym wszystkim, czemu mogę zaufać - rytmom, przypływom i odpływom, pulsowaniu i zanikaniu. Należę do słońca i księżyca, bowiem należę do Ciebie, należę do świata roślin i zwierząt, bowiem należę do Ciebie. Kiedy księżyc co miesiąc porusza we mnie krew, wiem, że jestem Twoja, że zaprosiłeś mnie do swego sto...

Życie, które - gdybym wciąż jeszcze był człowiekiem posiadającym dumę, honor, ambicję itepe - wydawałoby się dnem poniżenia, to życie przyjmuje teraz z radością, jak kaleka witający upragnioną śmierc. Jest to, podobne jak śmierc, rzeczywistośc negatywna - coś w rodzaju nieba, tyle że bez bólu i strachu towarzyszących śmierci.

Życie, które - gdybym wciąż jeszcze był człowiekiem posiadającym dumę, honor, ambicję itepe - wydawałoby się dnem poniżenia, to życie przyjmuje teraz z radością, jak kaleka witający upragnioną śmierc. Jest to, podobne jak śmierc, rzeczywistośc negatywna - coś w rodzaju nieba, tyle że bez bólu i strachu towarzyszących śmierci.

- To tak, jak oglądanie fresku. - Jest ruch, ale zamrożony. Lubię patrzeć na to, jak długo ludzie są to w stanie wytrzymać. Kiedy są już na granicy, otwieram zawór.

- To tak, jak oglądanie fresku. - Jest ruch, ale zamrożony. Lubię patrzeć na to, jak długo ludzie są to w stanie wytrzymać. Kiedy są już na granicy, otwieram zawór.

Trzy lata później honor kosztował piątaka za bluzkę i dychę od kiecki, ale cóż, ludzie się zmieniają.

Trzy lata później honor kosztował piątaka za bluzkę i dychę od kiecki, ale cóż, ludzie się zmieniają.

Każdy marzy o bogactwie, ale kiedy w końcu staje się ono czymś osiągalnym, człowiek pojmuje, że tego, co najcenniejsze, nie można kupić.

Każdy marzy o bogactwie, ale kiedy w końcu staje się ono czymś osiągalnym, człowiek pojmuje, że tego, co najcenniejsze, nie można kupić.

Pieniądze, luksusy, modne stroje, przyjemności: takie były cztery kamienie węgielne, na których wznosiła się jej egzystencja.

Pieniądze, luksusy, modne stroje, przyjemności: takie były cztery kamienie węgielne, na których wznosiła się jej egzystencja.