Nikt nie wyjdzie stąd żywy. Historia Jima Morrisona

Moja ocena – 8,5/10

Kolejna muzyczna biografia, tym razem Jima Morrisona – legendarnego lidera grupy The Doors, członka tzw. Klubu 27. Niesamowicie ekscentryczna postać, magnetyczna osobowość, zwariowana rockandrollowa dusza, niestroniąca od używek wszelkiego rodzaju. Ta książka to podróż przez szaloną krainę wraz z Królem Jaszczurem.

Podczas lektury tej pozycji miejscami człowiek sam czuje się jak na tzw. haju – nie wiadomo, co nas czeka na kolejnej stronie, bo szaleństw w życiu Jima Morrisona nie brakowało. Książka obfituje w wiele zakulisowych smaczków, czytelnik na pewno nie zazna nudy. Napisana jest co prawda dosyć chaotycznie, ale ten styl dobrze komponuje się ze stylem życia lidera The Doors, który stał się symbolem swoich czasów.

Król Jaszczur był skomplikowaną i złożoną postacią – miłośnikiem literatury i filozofii, a teksty jego piosenek do dziś są analizowane przez fanów jego twórczości. Prowadził niezwykle bujne życie, a to, jak i dlaczego umarł, w zasadzie do dziś pozostaje zagadką, wokół której narosło wiele teorii.

To pozycja, którą koniecznie powinien przeczytać każdy fan muzycznych biografii. Mnie na tyle zainteresowała postać Jima Morrisona, że z pewnością sięgnę po kolejne książki opisujące jego historię oraz dzieje zespołu The Doors.
Zapraszam na mój bookstagram https://www.instagram.com/libroholic87/

Moja ocena – 8,5/10

Kolejna muzyczna biografia, tym razem Jima Morrisona – legendarnego lidera grupy The Doors, członka tzw. Klubu 27. Niesamowicie ekscentryczna postać, magnetyczna osobowość, zwariowana rockandrollowa dusza, niestroniąca od używek wszelkiego rodzaju. Ta książka to podróż przez szaloną krainę wraz z Królem Jaszczurem.

Podczas lektury tej pozycji miejscami...

fascynująca, jedna z najlepszych biografii jakie czytałam, elektryzująca jak sam Jim, prosiłam w duchu by ta książka nie miała końca, wracam do niej z utęsknieniem serca.

fascynująca, jedna z najlepszych biografii jakie czytałam, elektryzująca jak sam Jim, prosiłam w duchu by ta książka nie miała końca, wracam do niej z utęsknieniem serca.

Zdecydowanie inaczej spojrzę na Jima i Doors

Zdecydowanie inaczej spojrzę na Jima i Doors

poczatek spoko reszta nudna

poczatek spoko reszta nudna

To kolejna książka, do której przeczytania zachęcił mnie film. Val Kilmer przeszedł tutaj samego siebie. Lektura mnie zaskoczyła, gdyż była bardzo interesująca, a nie spodziewałem się po niej, zbyt wiele. Mniejsza z narkotykami, ale zafascynowała mnie ta mania czytania u Jima. Rozkładał Nietzschego na czynniki pierwsze, na plażowym piasku, wśród ognisk i zaufanych przyjaciół. Mnie szczególnie kręci kawałek "The End" Doorsów, a wykorzystał go najlepiej Martin Scorsese w filmie "Kto puka do moich drzwi?" z Harveyem Keitelem, jako odtwórcą głównej roli. To erotyczna scena, z damami do towarzystwa. Mocno polecam.

To kolejna książka, do której przeczytania zachęcił mnie film. Val Kilmer przeszedł tutaj samego siebie. Lektura mnie zaskoczyła, gdyż była bardzo interesująca, a nie spodziewałem się po niej, zbyt wiele. Mniejsza z narkotykami, ale zafascynowała mnie ta mania czytania u Jima. Rozkładał Nietzschego na czynniki pierwsze, na plażowym piasku, wśród ognisk i zaufanych...

Jedna z ważniejszych dla mojego rozwoju (xD) książek, która mocno popchnęła mnie w zainteresowanie literaturą bo przede wszystkim dotyczyła człowieka i zespołu zanurzonego w literaturze.

Niemniej po latach czyta się ją strasznie. Źle napisana lub źle przetłumaczona laurka zbierająca ciekawostki i anegdoty. No jakieś tam pojęcie o życiu Morrisona się ma, ale na pewno dałoby się lepiej.

Jedna z ważniejszych dla mojego rozwoju (xD) książek, która mocno popchnęła mnie w zainteresowanie literaturą bo przede wszystkim dotyczyła człowieka i zespołu zanurzonego w literaturze.

Niemniej po latach czyta się ją strasznie. Źle napisana lub źle przetłumaczona laurka zbierająca ciekawostki i anegdoty. No jakieś tam pojęcie o życiu Morrisona się ma, ale na pewno dałoby...

Dodałam. Wzięło mnie na wspomnienia, jakoś od czapy... The Doors się słuchało i odrabiało zadania domowe z ulubionego zespołu, czytając co się da.

Dodałam. Wzięło mnie na wspomnienia, jakoś od czapy... The Doors się słuchało i odrabiało zadania domowe z ulubionego zespołu, czytając co się da.

Świetna książka dla fanów Jima i The Doors do, których piszący ten tekst zdecydowanie się zalicza. Osobiście zetknąłem się z muzyką The Doors pod koniec lat 80 i od tej pory się z nią nie rozstaje. Jim z jednej strony był geniuszem, a z drugiej zwykłym człowiekiem popełniającym błędy jak każdy z nas. Nie pozwał na gwiazdę jakich wielu znanych pozostał sobą do końca.

Świetna książka dla fanów Jima i The Doors do, których piszący ten tekst zdecydowanie się zalicza. Osobiście zetknąłem się z muzyką The Doors pod koniec lat 80 i od tej pory się z nią nie rozstaje. Jim z jednej strony był geniuszem, a z drugiej zwykłym człowiekiem popełniającym błędy jak każdy z nas. Nie pozwał na gwiazdę jakich wielu znanych pozostał sobą do końca.

Doskonały obraz życia Morrisona i powstania zespołu. Jim ukazany w wielu swoich obliczach sprawia wrażenie tajemniczego i z chęcią przeczytam jego wiersze... Ciężko określić go paroma słowami. Wzbudza podziw a jednocześnie niepokój. Oprócz skłonności do nałogów i miłości do muzyki w niczym nie przypominał gwiazdy sceny rockowej.
Obszerny opis koncertów i okoliczności powstawania utworów ale też wiele prywaty. Polecam.

Doskonały obraz życia Morrisona i powstania zespołu. Jim ukazany w wielu swoich obliczach sprawia wrażenie tajemniczego i z chęcią przeczytam jego wiersze... Ciężko określić go paroma słowami. Wzbudza podziw a jednocześnie niepokój. Oprócz skłonności do nałogów i miłości do muzyki w niczym nie przypominał gwiazdy sceny rockowej.
Obszerny opis koncertów i okoliczności...

Różne są drogi zapoznania się z twórczością "The Doors", czy Morrisonsem. Jedni, tak jak ja, poprzez czytanie recenzji innych zespołów, gdzie były wzmianki, że ten i tamten zespół sprawił, że ktoś zaczął grać na gitarze. Drudzy poprzez "Need for Speed: Underground 2", a inni z kolei za pośrednictwem audycji w radiu. W zasadzie długo by wymieniać sposoby. Jakby zasięgnąć wiedzy kim był Jim, to wyjdzie blady i pusty opis: piosenkarz, poeta, etc. Hopkins swoim stylem pisania, opisuje i nakreśla znaczenie, każdego wydarzenia w życiu Jima, czy chodzi o kobiety, brania narkotyków i właściwie alkoholizm. Nie ocenia go, nawet za koncert w Miami w 1969 roku. Zdawałoby się fajne życie. Jednak z czasem bycie dla Jima symbolem seksu, głosem kontrkultury w latach 60 i "wyskokowe życie", sprawiało, że coraz bardziej pogrążał się w depresji, szukał innych rozwiązań. Stąd też wyjazd do Francji i wcześniejsze pożegnania się z ulubionymi kobietami i członkami zespołów. Czy to przez narkotyki (Klub 27),alkohol? Niezbyt wiadomo, gdyż jedyne informacje pochodzą od "stałej" partnerki Jima, która prowadziła podobny styl życia. Hopkins na końcu, nie wprost, daje znać, że mogło to być samobójstwo, z racji wcześniejszych fascynacji tym czynem.

Różne są drogi zapoznania się z twórczością "The Doors", czy Morrisonsem. Jedni, tak jak ja, poprzez czytanie recenzji innych zespołów, gdzie były wzmianki, że ten i tamten zespół sprawił, że ktoś zaczął grać na gitarze. Drudzy poprzez "Need for Speed: Underground 2", a inni z kolei za pośrednictwem audycji w radiu. W zasadzie długo by wymieniać sposoby. Jakby zasięgnąć...