Zazwyczaj bardziej cenimy to, co przychodzi z zewnątrz, zapominając o tym, co mamy pod ręką. Czasem sami musimy stać się dla siebie obcy. Dopiero wtedy ukryte w duszy światło rzuca blask na rzeczy, których wcześniej nie dostrzegaliśmy.

I know that girl. She will never ask yoy for love again, she will die frst. But I Christophine I beg you. She love you so much. She thirsty for you. Wait, and perhaps you can loveher again. A little, like she say. A little. Like you can love.

I know that girl. She will never ask yoy for love again, she will die frst. But I Christophine I beg you. She love you so much. She thirsty for you. Wait, and perhaps you can loveher again. A little, like she say. A little. Like you can love.

Tego lata żył w stanie, którego dotąd nie znał - czyjejś miłości dla siebie. Zdumiewający stan ducha! Można by go określić jako poczucie nieustającego błogostanu, gdyż siła jego zawierała się w trwałości, w tym, że trwał tygodniami, miesiącami i nie przestał istnieć nawet wtedy, gdy wszystko już się skończyło.

Tego lata żył w stanie, którego dotąd nie znał - czyjejś miłości dla siebie. Zdumiewający stan ducha! Można by go określić jako poczucie nieustającego błogostanu, gdyż siła jego zawierała się w trwałości, w tym, że trwał tygodniami, miesiącami i nie przestał istnieć nawet wtedy, gdy wszystko już się skończyło.

... miłosne cierpienia mają więcej wspólnego z urażoną dumą niż z poczuciem straty...

... miłosne cierpienia mają więcej wspólnego z urażoną dumą niż z poczuciem straty...

Jak niewiele ludzie wiedzą o potędze subtelnego pochlebstwa!

Jak niewiele ludzie wiedzą o potędze subtelnego pochlebstwa!

Ujrzałem, jak rozlano moją własną krew, a błotnista droga była nią splamiona, jeśli dobrze pamiętam, na całej swej długości, chyba od samego początku. Człowiek zostaje wyrzucony w świat jak mała brudna mumia; drogi śliskie są od krwi i nikt nie wie, dlaczego tak musi byc. Każdy podąża własną ścieżką i chocby ziemia wydawała tyle owoców, że aż gniłyby od nadmiaru, nie byłoby czasu ich zbierac; każdy pędzi do światełka ,,wyjście" i panuje taka panika, tak się wszyscy śpieszą, by uciec, że słabi i bezradni zostają wdeptani w błoto i nikt nie słyszy ich wołania.

Ujrzałem, jak rozlano moją własną krew, a błotnista droga była nią splamiona, jeśli dobrze pamiętam, na całej swej długości, chyba od samego początku. Człowiek zostaje wyrzucony w świat jak mała brudna mumia; drogi śliskie są od krwi i nikt nie wie, dlaczego tak musi byc. Każdy podąża własną ścieżką i chocby ziemia wydawała tyle owoców, że aż gniłyby od nadmiaru, nie byłoby cza...

Krótko mówiąc, byli to więźniowie nowoczesnego systemu niewolnictwa i niemal słyszałem, jak podzwaniają ich kajdany. Właściwie każdy był skrępowany łańcuchem, najcięższym łańcuchem, jaki kiedykolwiek zniewolił człowieka- nazywa się do łańcuszkiem od zegarka.

Krótko mówiąc, byli to więźniowie nowoczesnego systemu niewolnictwa i niemal słyszałem, jak podzwaniają ich kajdany. Właściwie każdy był skrępowany łańcuchem, najcięższym łańcuchem, jaki kiedykolwiek zniewolił człowieka- nazywa się do łańcuszkiem od zegarka.

Pie­nią­dze czy­ni­ły z ludzi głup­ców, od­bie­ra­ły rozum i spra­wia­ły, że wszystko sta­wa­ło się żałośnie łatwe. Jak wiele warte jest życie pozbawione wy­zwań i trud­no­ści?

Pie­nią­dze czy­ni­ły z ludzi głup­ców, od­bie­ra­ły rozum i spra­wia­ły, że wszystko sta­wa­ło się żałośnie łatwe. Jak wiele warte jest życie pozbawione wy­zwań i trud­no­ści?

Pieniądz jest jak każdy inny wirus: przeżarłszy duszę, w której zagościł, odchodzi w poszukiwaniu świeżej krwi.

Pieniądz jest jak każdy inny wirus: przeżarłszy duszę, w której zagościł, odchodzi w poszukiwaniu świeżej krwi.

Forsa; to był ich argument.(...)Jak można sprzedać to czym się jest? Nie rozumieli

Forsa; to był ich argument.(...)Jak można sprzedać to czym się jest? Nie rozumieli