... miłosne cierpienia mają więcej wspólnego z urażoną dumą niż z poczuciem straty...

Serce jej biło głucho i mocno nie ze wzruszenia, tylko z trwogi. Taka była ta miłość.

Serce jej biło głucho i mocno nie ze wzruszenia, tylko z trwogi. Taka była ta miłość.

Całowałam go dłużej niż zwykle, zarówno próbując pohamować łzy i sprawić, by ułożył się w wygodny dla mnie sposób. Moja ręka zamknęła się wokół nogi krzesła, którą ukryłam w kieszeni mojej bluzy. Będę pamiętać Dymitra przez resztę mojego życia. I tym razem nie zapomnę jego lekcji.
Z szybkością, na którą nie był gotowy, przesunęłam się i wbiłam kołek w jego klatkę piersiową. Włożyłam w to całą swoją siłę, przesuwając kołek przez jego żebra i wbijając go w jego serce.
I kiedy to robiłam, czułam jakby moje serce również zostało przebite.

Całowałam go dłużej niż zwykle, zarówno próbując pohamować łzy i sprawić, by ułożył się w wygodny dla mnie sposób. Moja ręka zamknęła się wokół nogi krzesła, którą ukryłam w kieszeni mojej bluzy. Będę pamiętać Dymitra przez resztę mojego życia. I tym razem nie zapomnę jego lekcji.
Z szybkością, na którą nie był gotowy, przesunęłam się i wbiłam kołek w jego klatkę piersiow...

Nie było nam ze sobą dobrze, jakby mógł pan sądzić. Lecz jeszcze gorzej było nam bez siebie. Rozstawaliśmy się, wracaliśmy, znów się rozstawaliśmy, znów wracaliśmy. I za każdym razem przyrzekaliśmy sobie, że już się nie rozstaniemy. Po czym znów to samo. A kiedy znów wracaliśmy, za każdym razem jakbyśmy odnajdywali niczym w tej kawiarni wtedy.

Nie było nam ze sobą dobrze, jakby mógł pan sądzić. Lecz jeszcze gorzej było nam bez siebie. Rozstawaliśmy się, wracaliśmy, znów się rozstawaliśmy, znów wracaliśmy. I za każdym razem przyrzekaliśmy sobie, że już się nie rozstaniemy. Po czym znów to samo. A kiedy znów wracaliśmy, za każdym razem jakbyśmy odnajdywali niczym w tej kawiarni wtedy.

[...] ohyda egzystencji w tych uporządkowanych plebejskich dzielnicach jest właśnie najlepszym świadectwem triumfu ducha ludzkiego. Zgadzam się z tobą. Przyznaję, że warunki, w których tu ludzie żyją, są więcej niż barbarzyńskie. Skazani zostali na życie w czwartorzędnej cywilizacji. Jestem jednak przeświadczony, że większość osiadłych tu ludzi to ludzie dobrzy. A być dobrym to przedsięwzięcie o wiele śmielsze i bardziej ryzykowne, niż opłynąć świat dookoła.

[...] ohyda egzystencji w tych uporządkowanych plebejskich dzielnicach jest właśnie najlepszym świadectwem triumfu ducha ludzkiego. Zgadzam się z tobą. Przyznaję, że warunki, w których tu ludzie żyją, są więcej niż barbarzyńskie. Skazani zostali na życie w czwartorzędnej cywilizacji. Jestem jednak przeświadczony, że większość osiadłych tu ludzi to ludzie dobrzy. A być dobrym to...

(...) Jak to dorośli i poważni ludzie... oraz wampiry, oczywiście - dodałam.
- W oczko na rozbieranie, ty rozdajesz.

(...) Jak to dorośli i poważni ludzie... oraz wampiry, oczywiście - dodałam.
- W oczko na rozbieranie, ty rozdajesz.

... nawet najbardziej samowolna i niewłaściwa miłość jest mniej sprzeczna z wolą Boga niż podjęte z własnej woli i dla własnej ochrony odrzucenie miłości.

... nawet najbardziej samowolna i niewłaściwa miłość jest mniej sprzeczna z wolą Boga niż podjęte z własnej woli i dla własnej ochrony odrzucenie miłości.

Problemem nie jest zarabianie pieniędzy samo w sobie - uskarżał się. - Problemem jest zarabiać je, robiąc coś, czemu warto poświęcić życie.

Problemem nie jest zarabianie pieniędzy samo w sobie - uskarżał się. - Problemem jest zarabiać je, robiąc coś, czemu warto poświęcić życie.

Kupującemu nie wolno powiedzieć, ile ma przy sobie pieniędzy. Równie dobrze mógłbyś wręczyć handlarzowi portfel i wysypać z kieszeni drobne na podłogę. Jeśli nie umiesz kłamać, milcz! To pierwsza zasada uczciwego handlu.

Kupującemu nie wolno powiedzieć, ile ma przy sobie pieniędzy. Równie dobrze mógłbyś wręczyć handlarzowi portfel i wysypać z kieszeni drobne na podłogę. Jeśli nie umiesz kłamać, milcz! To pierwsza zasada uczciwego handlu.

Nie pan nigdy nie przyjmuje odznaczeń, którym nie towarzyszy odpowiednia kwota na czeku. Korzysta na nich tylko ten, kto je przyznaje.

Nie pan nigdy nie przyjmuje odznaczeń, którym nie towarzyszy odpowiednia kwota na czeku. Korzysta na nich tylko ten, kto je przyznaje.