Zuzanna Gajewska

Kilka słów o książce, którą sama nie wiem, jak ostatecznie ocenić. Z jednej strony naprawdę mi się podobała — miała w sobie coś wciągającego, nutę magii i tajemniczości. Z drugiej jednak zdarzały się momenty, w których fabuła wyraźnie zwalniała i zaczynała mnie nużyć. Miałam wrażenie, że czegoś mi tu zabrakło. Historia zabiera nas do Gdańsk, gdzie przy urokliwej uliczce Kaletniczej mieści się kawiarnia „Biuro Ludzi Zagubionych”. To miejsce, które przyciąga zapachem kawy i ciepłą atmosferą, ale też obietnicą pomocy — szczególnie tym, którzy czują się zagubieni nie tylko w mieście, ale i w życiu. Prowadzi ją Klara, młoda kobieta zmagająca się z tęsknotą za zmarłym bratem bliźniakiem i skomplikowaną relacją z matką. Jej wewnętrzna pustka i zdolność widzenia rzeczy, których widzieć nie powinna, nadają historii lekko magiczny, niepokojący ton.Gdy do kawiarni trafia starsza pani, która pamięta o sobie jedynie to, że się zgubiła, wokół miejsca zaczyna robić się coraz głośniej. Wieść o tajemniczych „odnalezieniach” szybko się rozchodzi, a ludzie zaczynają pojawiać się z nadzieją, że właśnie tutaj odnajdą swoich bliskich. Wraz z nimi na światło dzienne wychodzą skrywane latami tajemnice, pytania o relacje, pamięć i to, czy wszyscy naprawdę chcą zostać odnalezieni. To opowieść o szukaniu — ludzi, więzi i samego siebie. O stracie, smutku i przeszłości, która potrafi ciągnąć się za nami przez całe życie. Albo się z nią pogodzimy, albo będzie nas nieustannie dręczyć. To również historia o relacjach międzyludzkich i rodzinnych, o tęsknocie oraz o tym, że najtrudniej odnaleźć własne miejsce. Pełna emocji, niedopowiedzeń i tajemniczości, z delikatną nutą realizmu magicznego i urokiem Gdańska w tle. To książka o odkrywaniu prawdy, próbach naprawienia dawnych błędów i o tym, że czasem łatwiej odnaleźć innych niż samego siebie.