Joanna Chmielewska

Pensjonarski humor połączony z wykastrowaną historyjką kryminalną. Bohaterowie przekrzykują się, potrącają wzajemnie, przewracają o postawione na podłodze chwilę wcześniej przedmioty, wchodzą, wychodzą, trzaskają drzwiami, kłócą się, za chwilę wzajemnie uciszają. Irytujący chaos, który według mnie celowo zakrywa miałkość opowiedzianej historii i właściwie brak jakiejkolwiek intrygi. Cała "zagadka" znana jest od pierwszych stron książki - bohaterka trzyma w domu worki niespodzianki i zapewne w którymś z nich jest coś cennego. Potrzeba 200 stron rozciągniętych do granic możliwości dialogów o kwiatkach, kawach, ciastkach, mrożonym mięsie, przekrzykiwania się pseudohumorystycznych ripost, aby się okazało to co się od początku miało okazać. Czytając cały czas miałem wrażenie, że sama autorka przebywała w trakcie pisania na jakimś urlopie i robi co może by w wyznaczonym czasie ukończyć zamówioną chałturkę. Poruszana tematyka: domowe rośliny, koty, przekąski, architektura wnętrz każą wręcz przypuszczać, że Chmielewska z długopisem w ustach rozglądała się po otaczającym ją mieszkaniu w poszukiwaniu słów do zapełnienia kolejnej strony. Któryś z bohaterów co chwilę prosi o kawę, pije piwo, dolewa koniaku, robi kolejną kawę, głodnieje i szuka czegoś w lodówce, robi przerwę na papierosa, przygotowuje obiad, znowu kieliszek koniaku itp. Kilka razy scena kończy się wyznaniem, któregoś z bohaterów, że pora myć się i spać, i ciężko nie usłyszeć w tym głosu znużonej długą karierą pisarza Chmielewskiej. Wygląda jakby autorka za cyniczny cel postawiła sobie napisanie powieści z tematów, czynności i przedmiotów, otaczających ją w pokoju, w którym pisze. W ogóle określenie tego dzieła mianem powieści jest nadużyciem. To prędzej szkic kilku scen dla teatru komedii, w którym przebieganie aktorów z lewa na prawo i znikanie w jednych drzwiach, a pojawianie się w drugich oraz zderzanie się czasem z innym bohaterem ma wywołać u widowni paroksyzmy śmiechu. Ironiczny humor, którego rzekomo mistrzynią była Chmielewska w ogóle do mnie nie trafiał - to raczej grzeczny sarkazm starszej ciotki, której czasem wyrwie się jakaś "cholera" i która ciągle udaje wzburzoną. Męczące i przeciągnięte, mimo małej objętości. Cieszę się, że poznałem zjwisko kulturowe związane z Chmielewską, ale nie zamierzem wracać.