Pafnucy i wielkie sprzątanie

Zbiór opowiadań, których tematem są perypetie zwierząt domowych mieszkających wraz z narratorem w jego domu na wsi. Książka w piękny sposób ukazuje miłość, jaką zwierzęta darzą ludzi oraz miłość ludzi do zwierząt. Ten wybór opowiadań zawiera historie ze zbiorów "Kochany zwierzyniec" oraz "Skrzydlate bractwo" a także inne opowiadania, takie jak "Europa", czy najbardziej znane "Puc, Bursztyn i goście".

Książka lat dziecięcych - zabawna, pouczająca, przewrotna... Wszystkie postacie z wierszyków rewelacyjne! Jest to zbiór krótkich wierszy dla dzieci autorstwa Jana Brzechwy - "Koziołeczek", "Kaczka-Dziwaczka" (o tolerancji dla odmienności i oryginalności),"Żuk i Kwoka". Grube tekturowe kartki ułatwiają oglądanie książeczki przez małe dzieci, ale nadaje się dla 'dużych' i 'małych' czytelników! Przyjemność obcowania z zabawnymi rymowankami spora! :-)

W tej bajce dla dzieci dużo miejsca zajmuje temat polityki (włącznie z rewolucyjnym charakterem działań społecznych),dlatego myślę, że jest ona bardziej zrozumiała dla dorosłych odbiorców treści. Jan Brzechwa nadaje swoim zwierzęcym bohaterom sporo personifikacji. Przy tym łączy komizm z groteską. "Szelmostwa Lisa Witalisa" wielkiego wrażenia – w znaczeniu pozytywnym – na mnie nie robią.

Autor antropomorfizuje zwierzęta, ale dziecim trzeba zrozumial0e o nich opowiadać i to się udało. Wychowawczo wartościowa książeczka, która uczy że zwierzęta odczuwają, że mogą się przywiązać i być naszymi przyjaciółmi. Dziecko zupełnie inaczej spojrzy potem na przypadkowo spotknego na ulicy kotka. Są tam i inne zwierzęta - psy, kaczki i cały asortyment wiejskiego gospodarstwa... I piękne ilustracje.

"Skakanka" Juliana Tuwima to wiersz, który w lekki i rytmiczny sposób rozprawia się z… nadmierną ostrożnością! Poeta pokazuje, że życie bez zabawy jest jak kózka bez skakania – bezpieczne, ale zupełnie pozbawione radości! Utwór zaczyna się od znanego przysłowia: „Żeby kózka nie skakała, toby nóżki nie złamała”, ale Tuwim szybko podważa tę „mądrość”. Jego zdaniem – lepiej skakać i czasem upaść, niż stać w miejscu z twarzą pełną smutku! To manifest dziecięcej wolności w świecie pełnych zakazów dorosłych.

Ilu z nas chciało wejść, naprawdę wejść, w światy, które zbudowaliśmy, czy to za pomocą zabawek, słów, czy innych towarzyszy zabaw? I znaleźć te światy wypełnione dużą ilością gorącej czekolady, uroczymi gadającymi psami i papugami? Takim światem dla Filipa i Lucy jest właśnie wyczarowane przez Edith Nesbit „Czarodziejskie miasto”. Więcej na: https://konfabula.pl/czarodziejskie-miasto-e-nesbit/

Bajka o królewnie Śnieżce w wersji Marii Krüger to oczywiście wielce pouczająca bajka dla dzieci, a właściwie dla grzecznych małych królewien, aby takimi były zawsze. Ileż się tam kryje klasycznych stereotypów. Pozytywna królewna/księżniczka (często zastanawiałem się nad tym, jaka jest różnica między nimi) to blondynka, która nie roztaje się ze swoją złotą koroną (gotuje z nią, a nawet z nią śpi). Jest grzeczna i dobra niemal dla wszystkich. Jest uwielbiana przez wszystkich. Ta dobroć jest potem źródłem jej problemów. Ciągle pouczana, mimo wszystko notorycznie ufa nieznajomym. Zła królowa, też może być piękna, tyle że jest brunetką. Jej uwielbienie samej siebie jest wręcz chorobliwe i obsesyjne. Nie wystarcza jej, że jest bardzo, bardzo piękna. Ona musi swoją urodą przyćmiewać wszystkich. Biedne dziewczynki karmione są wizją kanonu piękna à la Barbi, gdzie królewnom o talii osy nie szkodzi nawet regularne opychanie się ciasteczkami z kremem i kakao z bitą śmietaną. Na koniec pojawia się przypadkowy piękny i młody królewicz na białym koniu. Szkoda, że tak mało lub wcale nie ma, młodych pięknych królewiczów. Drogie, przyszłe piękne królewny, bądźcie dobre i miłe dla wszystkich, aby w przyszłości zasłużyć sobie na księcia z bajki.

Nie sposób nie rozpoznać charakterystycznego pióra Jana Brzechwy - jego frywolnego poczucia humoru, nieograniczonej gatunkowo fantazji, zabawy słowem czy frazowanych rymów. „Od baśni do baśni” to zbiór dziesięciu historii, które powalają niewymuszonym humorem, ukrytymi treściami, i sprawiają, że nie sposób oderwać się od lektury - od perypetii "Trzech wesołych krasnoludków", "Króla Jelonka", "Lisa Witalisa", czy "Rycerza Szaławiły". Wysublimowany rym, finezyjny humor i słowa same wpadające w ucho, ofiarowują uśmiech u czytelników kolejnych pokoleń!! Równie wspaniałe jak utwory są przepiękne, wybitne ilustrocje Jana Marcina Szancera.

Szanowni Państwo, dziś obracać się będziemy w kręgu baśniopisarskiej arystokracji, bowiem zbiór, o którym mowa, składa się z opowieści takich twórców jak Józef Ignacy Kraszewski, Henryk Sienkiewicz i Janina Porazińska. Kto nie zna tych nazwisk, ten gapa! Tytuł zbioru wywodzi się z pięknej, ale smutnej baśni o kwiecie paproci, spełniającym wszystkie życzenia swojego właściciela, pod warunkiem, że ten z nikim nie podzieli się swoim bogactwem. Wszyscy wiemy jak kończą się losy postaci, które godzą się na takie umowy. Życie pisze niepiękne zakończenia ich historii. Zrozumienie ważnych prawd, także w baśniach, niejednokrotnie przychodzi trudno, zupełnie jak w prawdziwym życiu.

Mała książka napisana przez Macieja Wojtyszko pod tytułem Sekret wróżki zapowiadała się ciekawie i fantastycznie. Skierowana do młodego czytelnika, ale postanowiłem dać szansę od samego początku czytania. Miałem nadzieje na przyjemne spędzenie z nią czasu i ciekawą wciągającą historia na dokładkę. Książka Sekret wróżki jest opowieścią o losach jej asystenta, jej samej i sąsiada jacy wpadają w problemy za sprawą czających się nie daleko wrogów. Opowieść od samego początku jest bajkowa i fantastycznie napisana przez autora. Przygody głównych bohaterów obfitują w wiele niezwykłych i niesamowitych wydarzeń. Od samego początku świat wykreowany przez autora jest barwny, pełen magii i ciekawie ukazany. Nie brakuje w nim postaci z popkultury lub nawiązań na przykład do baśni. Wszystko ładnie komponuje się w całość podczas czytania z resztą historii. Takich smaczków przemyca w swojej fabule wiele i cieszyło mnie odnajdywanie nawiązań jakie pojawiły się. Same przygody bohaterów wciągają od pierwszych stron ukazując fantastyczny świat, problemy z jakimi borykają się, przeciwników gotowych na wszystko i przedziwne wydarzenia w jakich biorą udział. Jednocześnie historia jaką dostałem jest bajkowa i pełna magii na każdym kroku. Nie brakuje tutaj tajemnic, badań w celu wynalezienia nowych czarów i fajtłapowatego asystenta Wróżki, który wywołuje nieraz trzęsienie ziemi swoimi zdolnościami. Dlatego wciągnęła mnie fabuła, bo spodobał mi się świat, kreacja postaci i ich przygody jakie przeżywają. Bohaterowie spotykani na kartach książki zostały dobrze zarysowane w kilku słowach przez autora z wielką łatwością. Główne postacie jak Wróżka, Drwęc lub sąsiad jaki ich odwiedza wypadają ciekawie. Można nimi zainteresować się, polubić i poczuć do nich sympatie z łatwością. Fajni bohaterowie przezywający wiele przygód w jakich nie brakuje niebezpieczeństwa. Oprócz nich spotykamy wiele pomniejszych lub dalszych postaci jakie zostały wykreowane dobrze. Niektóre wzbudzają sympatie i inne mieszane odczucia w czasie czytania. W zależności od roli przewidzianej przez autora i wyborów jakich dokonują. Relacje miedzy nimi zostały bardzo dobrze ukazane. Nie mogło w nich zabraknąć humoru, lekkości i absurdu w czasie rozmów jakie prowadzą. Dlatego tak dobrze czytało mi się książkę. Dialogi potraktowane z humorem, absurdalne, lekkie, przyjemne i potrafiące mnie bawić w czasie czytania. Zakończenie książki było można przewidzieć, że dobro zwycięży, lecz sprawiło mi sporo frajdy podczas czytania odkrywanie tajemnic jaką skrywają bohaterowie. Książka Sekret Wróżki jest powieścią skierowaną do młodego czytelnika, który zostaje wciągnięty w świat jak z baśni, gdzie wszystko jest możliwe. Autor poradził sobie świetnie kreując przygody bohaterów i fantastyczną rzeczywistość w jakiej żyją bohaterowie. Oprócz opowiadania historii nie brakuje wierszyków jakie tutaj spotykamy. Nie ukrywam, ze spodobały mi się i wplecenie ich w opowieść było znakomitym pomysłem. Spotykane rysunki obrazujące wydarzenia z książki wraz z napisaną historią tworzą ciekawą całość wciągającą od pierwszych stron. Mająca swój niezwykły klimat bajkowości i urokliwej historia o Wróżce mającej sekret spodobała mi się. Napisana przez autora przyjemnym i lekko zabawnym stylem, gdzie wiele dzieje się podczas czytania i nieraz fantastyczne przygody bohaterów nie pozbawione zwrotów akcji potrafią zaskoczyć. W tym świecie wszystko jest możliwe i zderzenie nauki z magią przedstawione zostało od początku interesująco. Autor porusza temat chciwości, zrobienie wszystkiego dla uzyskaniu tytułu naukowego i kary jaka następuje za niegodziwość. Książka Sekret Wróżki mimo skierowania go do młodego czytelnika, to nawet starszy może bawić się przy niej dobrze. Fantastyczny świat w jakim umieszczono akcję szybko poprowadzoną do przodu, klimatyczna historia pełna tajemnic i magii może spodobać się każdemu. Wydarzenia są szybko poprowadzone, przedziwne, niesamowite i wciągające od początku. Sięgając po książkę nie spodziewałem się, ze dostanę tak fajną, lekką i przyjemną pozycje od autora, przy której miło spędzę czas. Jestem zadowolony z Sekretu Wróżki, który okazał się historią na poprawienie humoru, nie pozbawioną pewnego morału z fantastycznymi przygodami bohaterów.

Una i Dan mieszkają w angielskiej wsi, w starym dworku. Dzieci spędzają letnie wakacje, bawiąc się w lesie. Podczas jednej z zabaw udaje im się przywołać Robina Goodfellowa – leśnego, psotnego skrzata z angielskich legend, znanego Pukiem. Zawierają z nim przyjaźń, która zaowocuje kolejnymi spotkaniami – Puk przyprowadza duchy postaci z różnych epok, które opowiadają dzieciom historie dotyczące ich kraju. I właśnie te legendy, opowieści o starodawnym świecie, historii i dziedzictwie Anglii są treścią fabuły. Jako dziecko poległam podczas lektury, nie chciałam jej w ogóle słuchać. Nawet jako dorosłej osobie trudno mi było przebrnąć przez specyficzny język staroangielski przetłumaczony i przełożony na staropolski. Myślę, że tylko osoby zainteresowane historią Wielkiej Brytanii i legendami będą w pełni zachwycone.

Książkę pożyczyłam od koleżanki, która była nią zachwycona. Są to dosłownie sceny z życia smoków - można zrobić z tego serial, bo kolejne sceny są ze sobą dość luźno powiązane głównie bohaterami. Mają swój urok - Żaba w pepegach <3 - i będę teraz lepiej rozumieć niektóre żarty koleżanki, ale całość jakoś mnie nie zachwyciła. Poza ilustracjami, które są naprawdę świetne!

Ta część "Domku na prerii" mniej mi przypadła do gustu, chyba dlatego, że przez cały czas miałam wrażenie, że książki pisana jest ku czci i chwale Ameryki. Przez całą książkę poznajemy pieśni pochwalne, dowiadujemy się czego to wuj Sam nam nie da i jaki jest wspaniały i może te 150 lat temu rzeczywiście Ameryka była krainą mlekiem i miodem płynącą, ale teraz... jest jak jest. Niemniej książka przyjemna w odbiorze.

KLASYK! Jan Brzechwa, to był mistrz i wspaniale, że te perły się wznawia i że kolejne pokolenia mogą wyrastać na pięknej polszczyźnie, na tych wierszach, które po latach wywołują w sercu ciepełko. Ciepełko, to raczej idealne słowo, do opisania PALI SIĘ! Jana Brzechwy... prawda? :) Ja pamiętam tę historię właśnie z dzieciństwa, kiedy to mama przyniosła książeczkę z biblioteki i czytała mi ją do snu. Było zabawnie, ale też trochę poważnie, bo w końcu mamy do czynienia z pożarem. Typowa dla Brzechwy przenikliwość połączona ze znakomitym zmysłem obserwacji i poczuciem humoru - tak, to musi być świetnie! Mało tego, ja pamiętam też te ilustracje, ponieważ są to ilustracje nie kogo innego, jak naszego mistrza Bohdana Butenko. Gdzie spotyka się mistrzowski tekst z mistrzowską ilustracją - tam musi być skarb. Rysownik wspaniale oddał dowcip Brzechwy, jego obrazy wręcz krzyczą Brzechwą, jego zabawą językiem, jego sprytem, metaforą, skrótem myślowym. Genialna rozrywka i ponadczasowa treść! Tej książeczki nie trzeba zachwalać. To tak zwany "strzał w dziesiątkę", pewniak. Jeśli wasze dziecko jeszcze nie ma tej książeczki, to postarajcie się, by ją dostało - zbudujcie razem ze swoją pociechą wspomnienia przy akompaniamencie naszego dźwięcznego, kochanego języka ojczystego. Książeczka jest świetnie wydana. Twarda okładka, elegancki papier, dbałość o każdy szczegół, o kolor. To pozycja na zawsze, na lata, na pokolenia. Warto ją mieć u siebie, warto ją mieć w biblioteczce. PALI SIĘ śpieszcie się z czytaniem 8/10 Wydawnictwo Dwie Siostry

Przeczytałam jeden rozdział zamieszczony w książce do języka polskiego i pomyślałam, że to będzie dobra lektura dla młodego człowieka, aby nauczył się prawidłowo wypowiadać. Cóż, może kiedyś była. Teraz trochę się zestarzała, zatem czasami wymagała dopowiedzenia pewnych faktów lub bieżącej korekty niektórych, wygłaszanych przez pana Słówko, poglądów. ‎Niemniej jednak dziecku się podobała, razem z bohaterami opowiadań wyszukiwała błędy stylistyczne, poprawiała je. Odkryła radość płynąca z zabawy językiem, czym jest gwara, a czym słowa staropolskie. Najlepszą rekomendacją jest pytanie o kolejną część książki, które zadał młody czytelnik. Moja ocena nie jest tak entuzjastyczna, lecz nie żałuję czasu spędzonego z książką w ręce.