Lesio

Wracam do starych książek, ponownie sięgnęłam do Chmielewskiej. Klin czytałam kilka lat wcześniej, film oglądałam również, a teraz przeczytałam scenariusz. Muszę powiedzieć, że bardziej podoba mi się książka niż scenariusz, chociaż film był w porządku, zwłaszcza aktorzy. Polecam dla rozrywki

Interesujacy zbiór opowiadań ale trzeba się zaznaczyć, że nie jest zbiór typowych opowieści kryminalnych rodem z polskich książek kryminalnych. To jest wręcz zbiór opowieści atypowych! Autorzy bardzo postarali się by wyrwać się z ram ograniczając ych najczęściej twórców tworzących w tym gatunku. Biorąc to pod uwagę, zbiór jest bardzo roznorodny i przez tę różnorodność i poszerzanie granic bardzo atrakcyjny zwłaszcza dla czytelnikow znużonych powtarzalnością w ramach konwencji. Trudno kogoś szczególnie wyróżnić bo w całości i w różnorodności w tym przypadku wg mnie siła ale jest tu i Świetlicki, i Grin, i Shuty. Ale najlepszy w zbiorze opowiadań jest Jacek Dukaj, który do zbioru opowiadań dał coś co za opowiadanie trudno uznać, o! 🙃

Jak już kiedyś wspominałam, z rezerwą podchodzę do książek napisanych przez osoby znane (z czegoś innego niż pisanie książek). Nie inaczej było tym razem. Poza tym, wstyd się przyznać, kojarzyłam panią Krystynę Jandę z kilkoma może rolami i tym, że wielką aktorką jest. Ale nie wiedziałam wiele więcej. Lekturę "Gwiazd" ukończyłam jednak prawie jako fanka autorki. Nie znam się na aktorstwie, ale wiem, że pani Janda musi mieć magnetyczną osobowość. Książka to właściwie zbiór felietonów i wywiadów; mowa przede wszystkim o Jandzie i jej życiu, ale też o rodzimej kulturze na przestrzeni kilku dekad. Czyta się z przyjemnością, czasami śmieszy do łez. Warto się książce tak dać zaskoczyć, dlatego przyznaję hojnie i emocjonalnie siedem gwiazdek.

Nie mogę tego nazwać inaczej, guilty pleasure jak nic. Nieczęsto obecnie wracam do książek już przeczytanych, ale ogarnęła mnie nadzwyczaj silna ochota na przeczytanie tej właśnie. Byłam zdziwiona skąd taki pomysł, dopóki nie uświadomiłam sobie, że to plan wiosennego urlopu i ewentualne odwiedziny miejscowości występującej w tej historii, natchnęły mnie na powrót do tej pozycji. Ale czysta rozrywka i dużo śmiechu podczas czytania oraz genialny pomysł na fabułę nie były bez znaczenia. Powrót (serio nie wiem który) nie rozczarował, jak zwykle śmiałam i bawiłam się świetnie towarzysząc Joannie w czasie jej przygód i nadzwyczajnych perypetii. Umiłowanie do hazardu, nawet nielegalnego, doprowadziło bohaterkę do znalezienia się w samym środku pułapki zastawionej przez duńską (a w zasadzie europejską) policję na przestęców czerpiących korzyści z hazardu właśnie. W wyniku nieoczekiwanego splotu okoliczności Joanna zostaje powierniczką niezwykle cennej dla przestępców informacji. I rozpoczynają się jej problemy oraz czytelnicza uczta. Dzieje się naprawdę wiele, historia jest spektaklularnie niecodzienna, nieprawdopodobna, ale wszystkie zdarzenia i zwroty akcji są dobrzeprzemyślane, uzasadnione i uprawdopodobnione oraz opisane z ogromną dawką humoru. Czysta przyjemność czytania. Ach, jakże żałowałam, że nie jest to moje pierwsze czytanie, że nie mam przyjemności wielkich zaskoczeń i zdziwień jakie dane są tylko pierwotnemu czytelnikowi. Niemniej, bawiłam się świetnie. PS. A moja wycieczka nie do Brazylii, ale do Taorminy. I w kwestii piękności tej miejscowości muszę przyznać autorce rację. Przepiękna.

Tak jak nie lubię "uwspółcześnionych" audiobooków, z efektami dźwiękowymi, dziwną intonacją narratorów, tak tu trafiłam na perełkę pod postacią narracji Hanny Kamińskiej. To oraz sam sposób prowadzenia opowieści przez Magdalenę Samozwaniec oddający klimat i mentalność opisywanego okresu czasu stworzyły z niej dzieło warte polecenia. Tym samym z czystym sumieniem polecam.

Absolutnie uwielbiam tę książkę! Pierwszy raz ją czytałam, ale zdecydowanie nie po raz ostatni. Uwielbiam postać Alicji i tego jak w działaniach Joanny uwidacznia się bliskość tych dwóch. Myślę, że ta relacja między nimi, wspomnienia, które je łączą i to jak Joanna o niej opowiada i jak dobrze ją zna, są dla mnie największym plusem tej książki i pozwalają Joannie rozwikłać całą zagadkę. W tej książce było bardzo kryminalnie, co nie jest, według mnie, regułą dla książek tej autorki. Było również zdecydowanie chaotycznie i zabawnie, co już stanowi normę w książkach Chmielewskiej. Zdecydowanie denerwował mnie Diabeł i mam nadzieję, że się z Joanną niedługo rozstaną, chociaż jest bardzo charakterystyczną postacią i ich duet buduje w pewien niepowtarzalny sposób atmosferę tej książki. Były momenty, kiedy się nieco gubiłam, w szczególności, jeśli chodzi o sceny opisujące wielką miłość głównej bohaterki do hazardu, ale dość szybko się wczytałam i załapałam w czym rzecz. Bardzo mi się też podobało, że akcja książki nie działa się wyłącznie w Polsce, i że cała afera była rozpisana na tak szeroką skalę. Zdecydowanie genialne było to w jak absurdalny sposób, ofiara zostawiła Joannie wskazówki i kocham to, że główna bohaterka od razu załapała o co chodziło. Książka zdecydowanie trafia do moich ulubieńców, bawiłam się na niej świetnie i mam nadzieję, że niedługo sięgnę po kolejną część, która w równym stopniu mnie zachwyci!

Po czytanych jakiś czas temu przedwojennych i wojennych wspomnieniach Stefanii Grodzieńskiej wiedziałam, że sięgnięcie po jej kolejną książkę będzie kwestią czasu. I, stało się. Jestem po lekturze kolejnej książki tej nieszablonowej, błyskotliwej, pełnej taktu, czaru i swoistej kokieterii Artystki. Główną bohaterką opowieści jest co prawda Autorka, ale niekoniecznie wszystkie wątki i sytuacje przedstawione w tej historii, musiały się wydarzyć. Nawet Karol, w rzeczywistości, nosił inne imię. Tym razem czytelnik towarzyszy Grodzieńskiej w jej podróży sentymentalnej do jednego z prowincjonalnych polskich miast i czeka z wypiekami na twarzy na jej nie do końca przemyślane i zaplanowane spotkanie z miłością sprzed lat. Miłość ma na imię Karol, mieszka na co dzień za granicą i po szesnastu latach od ostatniego widzenia się ze Stefanią przyjeżdża do Polski i przemieszkuje właśnie w tym mieście. Są lata sześćdziesiąte XX wieku. I dalej prawie tak, jak u Joanny Chmielewskiej (tak jak pisze @Queequeg). Kłody pod nogi, piętrzące się przeszkody i przeciwności losu. Dzieje się, ale nie to, co powinno. A tego pana Kazia, to najchętniej trzymałabym pod kluczem. I to solidnym. Cóż, trzeba samemu przeczytać, by zrozumieć o czym ja piszę. PS Mimo że i te wspomnienia Grodzieńska świetnie skomponowała, to jak dotychczas pierwszą lokatę u mnie ma jej „Urodził go „Niebieski Ptak”, bo „Szarpio Afrikanske” jest tylko jedno. Kto czytał ten wie. ;)

Uwielbiam Grodzieńską, a jej niesamowity życiorys to gotowy scenariusz na film, więc cieszy mnie, że ta książka pogłębia wiele wątków, które pojawiły się we wcześniejszych pozycjach autobiograficznych autorki (trochę to wygląda tak, jakby autorka przed śmiercią chciała jeszcze kilka rzeczy przed czytelnikami odkryć i ocalić od zapomnienia). Nie wszystko jednak zdecydowała się wyjawić - nie wspomina nic o swoim (po matce) i męża (po rodzicach) żydowskim pochodzeniu ani o tym, że przez 2 lata przebywali w getcie, gdzie organizowali przedstawienia w teatrze Femina. Pragnęła jednak, żeby po śmierci te informacje zostały ujawnione - przekazała do druku materiały, które zostały wydane w 2014 w książce "Miasto skazanych" (zapiski męża i jej wiersze). Same wiersze były już wydane zaraz po wojnie pod pseudonimem Stefania Ney (nazwisko panieńskie matki). Bardzo zaciekawiła mnie postać siostry męża Jerzego Jurandota - Zochy, która brała czynny w konspiracji i zginęła w powstaniu. Okazuje się, że napisała 3 książki pod pseudonimem Zofia Bardówna. Naprawdę nazywała się Zofia Gleichgewicht i udało mi się odnaleźć w necie kopię jej podania do ASP, łącznie ze zdjęciem, na którym widać przepiękną młodą kobietę. Wysłałam nowo zdobyte informacje do twórców biogramów powstańczych, mam nadzieję, że uzupełnią. Idąc tym tropem okazuje się, że teściowe p. Stefanii nie nazywali się Tadeusz i Sabina, lecz Dawid i Szajndla. Ich syn Jerzy zmienił nazwisko Gleichgewicht na Jurandot, przy czym wygląda na to, że je wymyślił, ponieważ jedyne osoby o tym nazwisku to on, żona (jako drugie),córka i wnuk Michał (jest pilotem),który nosi nazwisko po matce. W ogóle w książce ukrytych jest kilka zagadek, np. czemu matka Stefanii była bezpaństwowcem? I skoro Stefania idąc do szkoły b. słabo znała polski - to w jakim języku rozmawiały z nią mama i babcia? Wiele wskazuje, że mógł to być rosyjski. A może jidysz? Jest też wiele niedopowiedzeń, np. autorka pisze, że śpiewaczkę Helenę Ostrowską poznała w domu konspiracyjnym w Gołąbkach, a tymczasem wcześniej występowały razem w getcie w przedstawieniu "Księżniczka czardasza". Te niejasności i niedopowiedzenia są głównie konsekwencją przemilczania pochodzenia i pobytu w getcie. Ciekawy jest też wątek Jurandota - kobieciarza. Żona i córka zgodnie piszą, że im to nie przeszkadzało, a jego kobiety były zawsze w dobrym guście. Na sam koniec p. Stefania nadmienia, że mąż nie miał żadnych wad. Ciekawe. PS. Słowa p. Joanny Jurandot-Nawrockiej (zm. 2016): "Rodzice nigdy nie mówili publicznie – i prawie nigdy w domu – o spędzonym w getcie okresie. Był to okres, którego nie chcieli pamiętać, choć zatrzeć go w pamięci oczywiście nie zdołali. Dodatkowo mama, jako autorka i wykonawczyni tekstów satyrycznych, chciała kojarzyć się z artystką ,,do śmichu”, a nie z tak niewyobrażalną tragedią. Mogli spokojnie się ukryć, ale poszli do getta dobrowolnie, ze względu na uwielbianych rodziców ojca, którzy tej szansy nie mieli. Wyszli, kiedy „akcje” tak się nasiliły że nie było szans na uratowanie moich dziadków. O wstydzie nie było mowy, natomiast przyznaję że rodzice – jak wszyscy albo prawie wszyscy ludzie którzy przeżyli tamten koszmar – bali się jego powrotu. Bali się nie o siebie, tylko o nas, o następne pokolenia." PS. Jerzy Jurandot napisał w getcie sztukę: komedię (!) osadzoną w realiach getta pt. "Miłość szuka mieszkania". Była tam wystawiana. Można wysłuchać świetnego słuchowiska na niej opartego - wpisać na YouTubie: słuchowisko miłość szuka mieszkania.

Do czytania "Domu nad rozlewiskiem" podchodziłam z mieszanymi uczuciami, gdyż na lubimyczytac.pl przeczytałam wiele niezbyt pochlebnych opinii innych czytelników. Mimo wszystko zaryzykowałam. I uważam, że zrobiłam dobrze! Książka bardzo mi się podobała. Owszem, napisana jest prostym językiem, jednak dla mnie, osoby czytającej głównie kryminały, była to miła odskocznia. Fabuła umiejscowiona jest w jednej z moich ulubionych krain geograficznych w Polsce- na Warmii i Mazurach. Jest to dla mnie bardzo miłe doznanie- wrócić do krainy pełnej lasów i jezior. W miejsce, gdzie dużo zwiedzałam i w którym doznałam wielu miłych oraz romantycznych chwil z moim ś.p. mężem. "Dom nad rozlewiskiem" gloryfikuje rzeczy, o których nasze społeczeństwo już zapomina: wartości rodzinne, uczciwa praca, godność osobista i człowieczeństwo. Poza tym czuję się jak Gosia na początku książki: rozterki kobiety, która kolejne urodziny spędzi już z cyfrą "4" na początku. Dzięki temu jest mi łatwiej oswoić się z tą myślą, że nie tylko ja mam takie "dziwactwa".

Jak to się dobrze czyta! Jak miło zanurzyć się w jeżyk książki, który zachwyca, rozwija, zastanawia. Ile współczesnych autorów i autorek mogłoby się uczyć pokory i sprawności językowej od córki Kossaka. Przeczytałam ponownie z takim samym zachwytem jak niegdyś!

O ile "Dom nad rozlewiskiem" oraz "Miłość nad rozlewiskiem" bardzo mi się podobały, o tyle "Powroty nad rozlewiskiem" są takie sobie. Pierwsza część książki to historyczne nudy. Dalej poznajemy życie (bardzo rozwiązłe życie) Basi- mamy Gosi. Basia wyjaśnia, dlaczego porzuciła dziecko. Opowiada również o tym, w jaki sposób stała się właścicielką domu nad rozlewiskiem. Poznajemy jej burzliwy związek z Tomaszem. Książka całkiem ciekawa, jednak nie "wciąga" aż tak, jak dwie poprzednie, chwilami nudzi.

Ironicznie i z dużą dawką groteski, ale w gruncie rzeczy jest to bardzo przejmująca i wybitnie napisana historia o wyborze własnej ścieżki życia, samotności, traumach, lękach, marzeniach, namiętnościach. Ideowo bardzo postępowa jak na swoje czasy (jak na obecne właściwie również).

Kontynuacja „www.małpa 2.pl” od 2 października 2001 do 31 października 2002. Po „Różowych tabletkach na uspokojenie" i małpie 1, to trzecia moja lektura „miła, lekka i przyjemna”, która spełnia założenia autorki tj zacieśnienie znajomości z szeroką rzeszą czytelników. Oczywiście, znajomość jest poniekąd jednostronna, lecz to niewiele przeszkadza, bo czytelnicy w mniejszym lub większy stopniu akceptują i rozumieją poruszane tematy. Mnie ten drugi tom podobał się bardziej, bo więcej wyczytałem nowinek, ciekawostek i nieznanych dotąd anegdot. Polecam 7/10

Wiele lat temu przeczytałam książkę z biblioteki. Zauroczona, fragmenty przepisałam. Później kupiłam własny egzemplarz. Teraz czytając wspominałam i przeżywałam ówczesne emocje mając przed wokół siebie peerelowski klimat. Przemijanie nieuniknione i wskazane do rozwagi dla każdego.

Rewelacja!!! Uwielbiam to poczucie humoru a i czworaczki dziewczynki coraz większe, i pomimo swoich ośmiu czy dziewięciu lat zdolne do zmienienia zwykłej kosiarki do trawy w prawie śmiercionośne narzędzie o napędzie rakietowym wpadające do pokoju i niezczące dywan, rozlewające galon oleju doprowadzając do wypadku itd. itp. Wilt jak zwykle totalnie niewinnie i przypadkiem wplątuje się w mega drakę o zasięgu bezpieczeństwa państwa. Wyśmienite! Jeśli komuś nie przeszkadza obsceniczny język małych dziewczynek i wyobrażenie Wilta próbującego ochłodzić swojego penisa od wewnątrz za pomocą wciskarki kremu do tortu, książka jest dla niego. Serdecznie polecam.

Śledzimy w tej książce losy członkiń Klubu Mało Używanych Dziewic. Każda z nich jest po przejściach ale wszystkie są pozytywnie nastawione do życia i mają zamiar czynienia rzeczy pożytecznych. One zawsze wyciągają pomocną dłoń do tych, którzy potrzebują pomocy. Dzielnie też walczą z codziennym życiem, a u nich też dużo się dzieje. Agnieszka w wyniku fałszywego donosu zmienia pracę. Alina w charakterze opiekunki zatrudnienia się w klinice doktora Orzechowskiego. Michalina z Grzegorzem wyjeżdżają na urlop do Irlandii i odnajdują jej ojca. Natomiast Marcelina gdy zamieszkała na wsi oddaliła się od koleżanek i swoją uwagę skupiła na córeczce i depresji, która zaczyna jej doskwierać. Dostrzegają to, a jakże klubowe koleżanki i przybywają z pomocą ale na jej szczęście jest jeszcze Bronik ze swoimi pisklakami. To lektura z fabułą, która daje nadzieję w ludzi i w codzienność. Sporo tu humoru i sympatycznych bohaterek i bohaterów. Dlatego jak najbardziej może być relaksującą odskocznią. Gwarantuje dobry nastrój.

Wróciłam do tej serii po ponad 20 latach i mam kilka refleksji na świeżo, tuż po przesłuchaniu audiobooka. Przede wszystkim widać ogromną różnicę w sposobie myślenia 40-sto letnich kobiet początku XXI wieku, a dzisiejszymi. Główna bohaterka, Judyta, nigdy nie mówi tego, co na prawdę myśli, jest mało asertywna, podporządkowana rodzicom, bardzo zakompleksiona i niepewna. Jej powściągliwość, potulność, brak decyzyjności i sprawczości aż irytują, a czytelnik zastanawia się, kiedy wreszcie przeleje się czara goryczy i Judyta wybuchnie świętym gniewem? Szczęśliwie - w końcu - zaczyna do niej docierać, że pozwalanie wszystkim na wchodzenie sobie na głowę musi się dla niej źle skończyć. Dzięki temu, historia z irytującej, lekkiej i trywialnej, przechodzi w bardziej dramatyczną i wzruszającą, a co za tym idzie, bliższą realnego życia.

Książka do której się wraca. Przedstawia świat ,którego już nie ma i się nie wróci. Świat prawdziwych i szlachetnych mężczyzn,marzycieli ,wypraw pod żaglami, przygody wiatru we włosach. Niby wszystko już było, ale jak to jest napisane - z pasją, miłością, pokorą wobec autorytetów. Nie starzeje się i czyta się świetnie. Aż żal nie zacytować autora - znaczy trzeba przeczytać!!

Książka mało ambitna, ale jakże się to czyta. Wywołuje uśmiech na twarzy i pozostawia same pozytywne uczucia. Z autorek dla "bab" zdecydowanie Monika Szwaja jest dla mnie najlepsza. Wiadomo, że wszystko to mocno naciągane, ale i tak człowiek od początku do końca kibicuje bohaterom. I chyba co najdziwniejsze, jej książki pozostają w głowie na długo.

Przygody Hani Bani- zabawna historia inteligentnej, łakomej dziewczynki, pod którą podszywa się autorka Hanna Bakuła. Opowieść ta ma charakter autobiograficzny, która spodoba się każdemu niezależnie od przedziału wiekowego. Hania Bania żyje w wirtualnym świecie, zawsze gotowa do ucieczki od nudy domowego makaronu i kożucha na mleku. Od czwartego roku życia udaje, że chodzi do szkoły, o której marzy. Jest uroczą, nieustannie zajadającą się po kryjomu smakołykami młodą dziewczynką, pełną wigoru. Na końcu książki autorka sprawia nam miłą niespodziankę w postaci przepisów kulinarnych prosto z jej domu. Warto podkreślić, że przepisy te są dziecinnie proste,a przede wszystkim przyjemne w przygotowaniu. Bardzo polecam, naprawdę nie żałuję żadnej minuty poświęconej na jej czytanie.