Autobiografia. Druga młodość

Polecam.

Polecam.

Trzeci tom autobiografii Chmielewskiej, obejmujący lata 60. i początek 70., kiedy pisarka była po trzydziestce.

W tym tomie tło historyczne, tak barwnie opisane w pierwszych dwóch częściach "Autobiografii", staje się już rzeczywiście tłem, a na pierwszy plan wybijają się mniej interesujące wątki uczuciowo-osobiste pisarki. Co ciekawe, nawet publikacje pierwszych powieści i ekranizację "Klina" pisarka potraktowała trochę po łebkach. Najciekawszy jest wątek krótkiej emigracji autorki do Danii.

Trzeci tom autobiografii Chmielewskiej, obejmujący lata 60. i początek 70., kiedy pisarka była po trzydziestce.

W tym tomie tło historyczne, tak barwnie opisane w pierwszych dwóch częściach "Autobiografii", staje się już rzeczywiście tłem, a na pierwszy plan wybijają się mniej interesujące wątki uczuciowo-osobiste pisarki. Co ciekawe, nawet publikacje pierwszych powieści i...

Trzeci tom autobiografii Chmielewskiej czyli „Druga młodość”. Obfituje w wiele znamiennych i szczególnych wydarzeń. Przede wszystkim pisarka rozwodzi się z mężem a po jakimś czasie związuje się z prokuratorem Wojtkiem, określanym przez Chmielewską mianem „czarującego łajdaka”, a który wniesie w jej życie sporo zamętu i zamieszania by z hukiem z tego życia zniknąć. To też moment, kiedy poznajemy jedną z najważniejszych osób w życiu autorki – najważniejszą poza rodziną – czyli słynną Alicję. Słynną zarówno z powieści jak i dokumentalnego filmu o Chmielewskiej „Moje wykopane studnie”. Znajomość ta rozwinie się dosłownie w przyjaźń do grobowej deski.

„Druga młodość” opisuje jeszcze inne ważne wydarzenia z czego najważniejszym chyba jest jej debiut pisarski, opisuje bowiem lata, gdy Chmielewska wydała „Klin” po czym jej pisarska kariera ruszyła z kopyta. W tym tomie również zmienia pracę na wyuczoną i wymarzoną, zatrudnia się bowiem w biurze architektonicznym i wreszcie robi coś, co zawsze lubiła i w czym naprawdę była świetna. Ale to też bardzo istotne wydarzenie jakim był wyjazd Joanny do pracy w Danii, który ułatwiła jej Alicja, za co była jej wdzięczna do końca życia. Jak sama pisała, Alicja wydarła ją w kluczowym momencie zza żelaznej kurtyny, sama niewiele mając i prawdopodobnie uratowała jej tym życie. Nawiasem mówiąc wtedy też narodziła się w Chmielewskiej ogromna miłość do wyścigów konnych, co owocowało paroma powieściami z wyścigami w tle.

Po powrocie z Danii autorka podejmuje trudną ale świadomą decyzję o porzuceniu zawodu architekta i skupieniu się na pisarstwie. Mnie jako jej fana bardzo cieszy, że taką decyzję podjęła, kto wie o ile powieści mniej by powstało, gdyby Chmielewska na co dzień poświęcała praktycznie pół dnia na pracę zawodową z pisaniem niezwiązaną….

Kolejny bardzo dobry tom biografii autorki, chwilami słodki, chwilami gorzki ale po raz kolejny napisany z lekkością i wdziękiem.

Trzeci tom autobiografii Chmielewskiej czyli „Druga młodość”. Obfituje w wiele znamiennych i szczególnych wydarzeń. Przede wszystkim pisarka rozwodzi się z mężem a po jakimś czasie związuje się z prokuratorem Wojtkiem, określanym przez Chmielewską mianem „czarującego łajdaka”, a który wniesie w jej życie sporo zamętu i zamieszania by z hukiem z tego życia zniknąć. To też...

Myślę, że ta seria jest dla największych wielbicieli Pani J.Ch.
Czyli niekoniecznie dla mnie.

Myślę, że ta seria jest dla największych wielbicieli Pani J.Ch.
Czyli niekoniecznie dla mnie.

Wojaże, sporo odniesień do twórczości, różne przypadki które potem zostały przeniesione na karty książki i mało kto domyśliłby się że mogły wydarzyć się naprawdę.

Wojaże, sporo odniesień do twórczości, różne przypadki które potem zostały przeniesione na karty książki i mało kto domyśliłby się że mogły wydarzyć się naprawdę.

W trzecim tomie było dla mnie najciekawsze to czego tam nie ma: jak zaczęła palić papierosy (bo jest, że paliła) jak się zajmowała dziećmi (bo przecież je miała i o tym jest ale minimalanie i jak już o zaopatrywaniu ich materialnie),na czym polegała urokliwość Wojtka (przecież jakoś z nim była prawie cały trzeci tom mimo że był diabłem) itp. Za to jest dużo o bryżu, wyścigach konnych, Daniii - czy to po to aby było zavawniej, czy po prostu tym właśnie żyła w tamtym okresie?. Przynajmniej już wiodła zda się weselsze życie niż w drugim tomie, ale nadal głównie oddane chyba pracy i teraz już też pisaniu. Osoba chłonąca życie całą sobą, która się ani na chwilkę nie zatrzymała. Sięgnę po następny tom, ale dlatego że podjrewam, że znowu będzie inaczej niz w każdym poprzednim....

W trzecim tomie było dla mnie najciekawsze to czego tam nie ma: jak zaczęła palić papierosy (bo jest, że paliła) jak się zajmowała dziećmi (bo przecież je miała i o tym jest ale minimalanie i jak już o zaopatrywaniu ich materialnie),na czym polegała urokliwość Wojtka (przecież jakoś z nim była prawie cały trzeci tom mimo że był diabłem) itp. Za to jest dużo o bryżu,...

Drugi raz czytałam te wspomnienia Joanny Chmielewskiej, niektóre z nich mogłyby być nawet moimi. Mimo, że to nie jest kryminał, to czyta się szybko i nie jest to tylko nudna biografia.
Polecam, a ja biorę do ręki czwartą część

Drugi raz czytałam te wspomnienia Joanny Chmielewskiej, niektóre z nich mogłyby być nawet moimi. Mimo, że to nie jest kryminał, to czyta się szybko i nie jest to tylko nudna biografia.
Polecam, a ja biorę do ręki czwartą część

Co do zasady, to trochę mi szkoda czasu na książki już przeczytanie gdy tyle jeszcze nieodkrytych. Lecz z drugiej strony przyjemność czytania nie może być ograniczona żadnymi sztywnymi regułami, że nie mogę wrócić do czegoś już wcześniej czytanego, bo wtedy niewiele ma to wspólnego z przyjemnością. A że powrót do Autobiografii "królowej komediowego kryminału" udał mi się (w przeciwieństwie do niektórych innych wcześniej przeczytanych pozycji),to kontynuuję czytanie - to już trzecia część Autobiografii. Autorka to nie tylko "królowa komediowego kryminału" lecz również "królowa komediowej autobiografii", czytając jej historie co kilka stron śmiałam się w głos. Niezwykły talent do wyłapywania zabawnych historii w życiu oraz niezwykłe poczucie humoru i dystans do siebie i do życia. Zwykłe życie, a książka z tego świetna.

Co do zasady, to trochę mi szkoda czasu na książki już przeczytanie gdy tyle jeszcze nieodkrytych. Lecz z drugiej strony przyjemność czytania nie może być ograniczona żadnymi sztywnymi regułami, że nie mogę wrócić do czegoś już wcześniej czytanego, bo wtedy niewiele ma to wspólnego z przyjemnością. A że powrót do Autobiografii "królowej komediowego kryminału" udał mi...

Powtórka , kto nie uwielbia Joanny Chmielewskiej niech nie czyta. By zrozumieć trzeba znać jej książki i odczuwać swoisty klimat jej literatury. Kolejna zaczytana pozycja do której wracam z nostalgią.

Powtórka , kto nie uwielbia Joanny Chmielewskiej niech nie czyta. By zrozumieć trzeba znać jej książki i odczuwać swoisty klimat jej literatury. Kolejna zaczytana pozycja do której wracam z nostalgią.

Autobiografia Chmielewskiej jest dla fanów. Ci, którzy jedynie "lubią" lub "ostatecznie akceptują" twórczość Pani Joanny, nie docenią Autobiografii - bo to kunszt pióra, które trzeba uwielbiać. Zwykłe "lubię" nie wystarczy. Swoją opinię napisałam już przy części pierwszej. Najsłabszy w Autobiografii był Aneks :) - ale przed nami jeszcze "Trzecia Młodość" :)

Autobiografia Chmielewskiej jest dla fanów. Ci, którzy jedynie "lubią" lub "ostatecznie akceptują" twórczość Pani Joanny, nie docenią Autobiografii - bo to kunszt pióra, które trzeba uwielbiać. Zwykłe "lubię" nie wystarczy. Swoją opinię napisałam już przy części pierwszej. Najsłabszy w Autobiografii był Aneks :) - ale przed nami jeszcze "Trzecia Młodość"...