Zbieg okoliczności

Książki Joanny Chmielewskiej zawsze poprawiają mi humor, są lekkie i pogodne. Do "Zbiegu okoliczności" miałam trzy podejścia, ponieważ ciężko czytało mi się początek i dopiero jak przebrnęłam jakieś 20 stron poleciało już z górki. Narracja poplątana, ale uważam to za plus, bo dodało to jeszcze większego zamieszania - a cała historia właśnie taka była, tzw. poplątanie z pomieszaniem. Chmielewska jak zawsze mnie nie zawiodła, choć ta książka najmniej przypadła mi do gustu (oczywiście z jej prac).

Książki Joanny Chmielewskiej zawsze poprawiają mi humor, są lekkie i pogodne. Do "Zbiegu okoliczności" miałam trzy podejścia, ponieważ ciężko czytało mi się początek i dopiero jak przebrnęłam jakieś 20 stron poleciało już z górki. Narracja poplątana, ale uważam to za plus, bo dodało to jeszcze większego zamieszania - a cała historia właśnie taka była, tzw. poplątanie z...

Kolejna część z kolekcji kryminałów. Szata graficzna jest identyczna, nic się nie zmieniło.

Znów powracam do pióra autorki, jestem pewna, że przez fakt nadrabiania całej kolekcji ze stosu wstydu i hańby, będzie najczęściej czytaną przeze mnie autorką. Mam z Chmielewską tak, że raz czyta się przyjemnie, a raz jest tak kiepsko, że szkoda mówić. Tym razem było pośrednio. Jak na standardy autorki dosyć mało poplątana, ale jednak wciąż zagmatwana opowieść. Jej kryminały nazwała bym raczej opowieściami przygodowymi. Co prawda mamy trupa, mamy zagadkę, ale to bardzo lekki kryminał. Ja z reguły czytam "mocniejsze" historie. Niemniej jednak szybko książka znika i zostawia wiele do myślenia.

Tym razem, uwaga, mamy dwie Joanny Chmielewskie! Teściową i synową! Istne poplątanie, ale jak na pióro pisarki nie było aż tak bardzo zamieszania. Opowieść ta idealnie odzwierciedla zbieg okoliczności. Jaki? Jak sięgnięcie to się dowiecie. Autorka kreuje dosyć sympatycznych bohaterów, którzy są z krwi i kości. Czy ich polubicie? Sama jestem ciekawa.

Dużo się dzieje, nie ma czasu na nudę. Nie raz możecie zaśmiać się cicho czy pokręcić głową z niezrozumienia. Była to jedna z przyjemniejszych książek, które dosyć szybko przeczytałam i nie mam jakichś "ale". Może nie jest to fenomen, ale czytało się dobrze, było ciekawie i nie ma tutaj zbytniego przesadzenia.

Reasumując oceniam ją jako dobrą. Szału nie zrobiła, ale nie budziła mnie jak na przykład "Klin". Myślę, że wartka akcja pozwoli Wam szybko wpaść do świata bohaterów i przeżywać z nimi wydarzenia. Trzymam za to kciuki.

Kolejna część z kolekcji kryminałów. Szata graficzna jest identyczna, nic się nie zmieniło.

Znów powracam do pióra autorki, jestem pewna, że przez fakt nadrabiania całej kolekcji ze stosu wstydu i hańby, będzie najczęściej czytaną przeze mnie autorką. Mam z Chmielewską tak, że raz czyta się przyjemnie, a raz jest tak kiepsko, że szkoda mówić. Tym razem było pośrednio. Jak...

Książka, którą zaliczam do grupy średnich w dorobku Chmielewskiej. Lekka w czytaniu, spójna, nie zagmatwana akcja , ale nie ma w sobie tego czegoś, co sprawia, że chcesz po nią sięgnąć jeszcze raz.

Książka, którą zaliczam do grupy średnich w dorobku Chmielewskiej. Lekka w czytaniu, spójna, nie zagmatwana akcja , ale nie ma w sobie tego czegoś, co sprawia, że chcesz po nią sięgnąć jeszcze raz.

Z początku książki nie widziałam o co chodzi ... mamy dwie Joanny Chmielewskie (teściowa i synowa). I to one prowadzą podwójną narrację. Poprzez przypadek wpakowały się w przemyt narkotyków i fałszerstwo pieniędzy. Pokrzyżowały przez to plan handlarzom. Jednak policja nie ogarnie sytuacji. Tylko z moim poczuciem humoru (polskim) jest coś nie tak (lubię angielski) bo nie śmiałam się niestety. Musiałam się skupić za mocno przy czytaniu bo zawiłość sytuacji jest w tej książce bardzo duża ... Jednak nie żałuję, że kolejna książka z biblioteczki wyczytana.

Z początku książki nie widziałam o co chodzi ... mamy dwie Joanny Chmielewskie (teściowa i synowa). I to one prowadzą podwójną narrację. Poprzez przypadek wpakowały się w przemyt narkotyków i fałszerstwo pieniędzy. Pokrzyżowały przez to plan handlarzom. Jednak policja nie ogarnie sytuacji. Tylko z moim poczuciem humoru (polskim) jest coś nie tak (lubię angielski) bo nie...

Jak zwykle w książkach Chmielewskiej o Joannie - mamy główną bohaterkę, która przez swoje roztrzepanie pakuje się w grubszą kabałę. Tym razem nawet podwójnie - bo i Joanny są dwie, obie pisane w perspektywie pierwszoosobowej i różniące się w zasadzie tylko wiekiem.

Cała fabuła to jak zwykle zwariowana kryminalna komedia pomyłek ze szczęśliwym zakończeniem. Realia wczesnych lat 90tych i język autorki przywołują nostalgię.

Nieznajomość poprzednich części nie powinna nastręczać zbytnich problemów.

Jak zwykle w książkach Chmielewskiej o Joannie - mamy główną bohaterkę, która przez swoje roztrzepanie pakuje się w grubszą kabałę. Tym razem nawet podwójnie - bo i Joanny są dwie, obie pisane w perspektywie pierwszoosobowej i różniące się w zasadzie tylko wiekiem.

Cała fabuła to jak zwykle zwariowana kryminalna komedia pomyłek ze szczęśliwym zakończeniem. Realia wczesnych...

Klasyczna komedia pomyłek.
"Zbieg okoliczności" to powieść, w której fabuła jest nieźle pokręcona; w aferę zostają wplątane dwie Joanny Chmielewskie - teściowa i synowa, i one prowadzą podwójną narrację.
Wplączą się niechcący w podwójną aferę - zaszkodzą i handlarzom narkotyków, i fałszerzom dolarów, a biedna policja nie ogarnie sytuacji...
Język autorki nie tylko jest zabawny, ale i bezbłędny stylistycznie, co dziś nie jest oczywistością w literaturze.

Klasyczna komedia pomyłek.
"Zbieg okoliczności" to powieść, w której fabuła jest nieźle pokręcona; w aferę zostają wplątane dwie Joanny Chmielewskie - teściowa i synowa, i one prowadzą podwójną narrację.
Wplączą się niechcący w podwójną aferę - zaszkodzą i handlarzom narkotyków, i fałszerzom dolarów, a biedna policja nie ogarnie sytuacji...
Język autorki nie tylko jest...

Stara, dobra i niezawodna Chmielewska :) Ile razy mam ochotę na prostą rozrywkę to sięgam po panią Joanne i nigdy się nie zawodzę :)
I tym razem nie było inaczej
Jej książki mnie bawią i dlatego wciąż wracam do nich wracam, aby sie odprężyć, i pośmiać.
Dwie Joanny Chmielewskie jako narratorki narobiły niezłego bigosu stwarzając historie pełna zamieszania, niedomówień i zabawnych zbiegów okoliczności.
Przy okazji dowcip leje się strumieniami sprawiając że niejednokrotnie śmiałam się sama do siebie.
Polecam wszystkim

Stara, dobra i niezawodna Chmielewska :) Ile razy mam ochotę na prostą rozrywkę to sięgam po panią Joanne i nigdy się nie zawodzę :)
I tym razem nie było inaczej
Jej książki mnie bawią i dlatego wciąż wracam do nich wracam, aby sie odprężyć, i pośmiać.
Dwie Joanny Chmielewskie jako narratorki narobiły niezłego bigosu stwarzając historie pełna zamieszania, niedomówień i...

Zaczyna się ok...potem sieczka chaosu...Joanna ( synowa) leci na prośbę teściowej do Kopenhagi, teściowej zleca odebrać auto- chwilę później to ona sama odbiera swój samochód,a Alicję pyta czy synowa doleciała .... Sorry.. Chmielewska nieźle odleciała przy pisaniu skoro myli rolę......
Odświeżanie po latach JCh jest orką....

Zaczyna się ok...potem sieczka chaosu...Joanna ( synowa) leci na prośbę teściowej do Kopenhagi, teściowej zleca odebrać auto- chwilę później to ona sama odbiera swój samochód,a Alicję pyta czy synowa doleciała .... Sorry.. Chmielewska nieźle odleciała przy pisaniu skoro myli rolę......
Odświeżanie po latach JCh jest orką....

Humor wciąż żywy. Na dobry nastrój.

Humor wciąż żywy. Na dobry nastrój.

Nie polecam czytać kilku książek Chmielewskiej pod rząd, strasznie męczące.

Nie polecam czytać kilku książek Chmielewskiej pod rząd, strasznie męczące.