Arkadiusz Niemirski

Z Muzeum Narodowego zostają skradzione w niewyjaśnionych okolicznościach obrazy Wyspiańskiego. Pan Samochodzik zostaje oddelegowany do pomocy komórce policji, która prowadzi sprawę. Dużo starszy pan Tomasz jest trochę zgorzkniały i negatywnie nastawiony do kobiet, a do tego cudownie niepoprawny politycznie. Podoba mi się taka przemiana bohatera. Niestety desperackie uganianie się za Reginą i robienie sobie nadziei było słabe. Ogólnie kobiece postacie nie wypadają za dobrze. Policjantka jest nijaka, a Regina antypatyczna. Dziewuch jest ok. Na plus Walduś, którego początkowe stadium niestety oddaje stan współczesnej młodzieży. Na plus dwaj krytycy. Żmijewski może nie budzi sympatii, ale jest bardzo wiarygodną postacią. Sama zagadka jest dobra, intryga ciekawa, wątki edukacyjne sprawnie wplecione. Nie przeszkadza mi, że akcja ma miejsce w Warszawie. To takie pokazanie, że nawet w niezbyt ciekawym mieście może spotkać Was przygoda... Za dużo przypadku w zakończeniu, ale są też pozytywy. Trzeba by je rozłożyć na czynniki, a przecież nie chcemy spoilerów. Motyw fałszerzy w niektórych elementach może wydawać się podobne do Siembiedy czy Pilipiuka, ale pamiętajmy, że to "Fałszerze" byli pierwsi - to książka z 2003 roku. Niewątpliwie jedna z lepszych kontynuacji. Przypomniała mi jak istotnym elementem był Pan Tomasz w kontynuacjach. Jego brak i niespójny Paweł często zabijają klimat. Tutaj jest Pan Samochodzik, a Paweł stanowi marginalne tło, podobnie jak Batura.