Rafał Wojasiński

Zapomniane” to dwie mikropowieści, „Zapomniana kraina” i „Drewniany tulipan” Bohaterką „Zapomnianej krainy” jest starsza kobieta, która przenosi się wraz z mężem do opuszczonej wsi, w której są jedynymi mieszkańcami. Porzuca Warszawę, ludzi, mieszkanie, pęd życia. Nie czuje potrzeby komunikowania się z kimkolwiek. Przestaje mówić. Raz po raz podkreśla, że jej umysł stał się jałowy. Kieruje się coraz bardziej w głąb siebie, to ze sobą toczy rozmowy, analizuje swoje życie. Mówi, że oglądała obrazy, ale ich nie widziała, słuchała muzyki, ale jej nie słyszała. Wszystko co się wydarzyło, całe życie nie było istotne. Tak jak i słowa ludzi, którzy ją otaczali. Ważne jest to co tutaj, co teraz. Czysty, „pusty” umysł. „Jestem szczęśliwa, bo wszystko jest dla mnie nic niewarte, dla mojego rozumu, co jest prochem w proch się obracającym. (…) Moje piękno świata” W ‘Drewnianym tulipanie” przykuta do łóżka na skutek wypadku dziewczyna pisze listy do matki, która się nią opiekuje. Pozbawiona jakiegokolwiek towarzystwa tworzy swój wewnętrzy świat. Rozpaczliwie pragnie miłości matki, uczucia i zbliżenia z mężczyzną, ale zdaje sobie sprawę z tego, że to się nigdy nie zdarzy. Godzi się z samotnością, z opuszczeniem, z izolacją od świata „Dochodzę do wniosku, że nie ma o czym myśleć na tym świecie. Ludzie po innych zachowają tylko to, co buduje ich egoistyczną potrzebę znaczenia, sensu, wartości i jakiejś tam prawdy. „Zapomniane” to studium samotności, izolacji i eliminacji człowieka ze społeczeństwa. Zagęszczona narracja tworzy duszną i przeraźliwie, dojmująco smutną atmosferę. Jak bardzo człowiek odcięty od innych zapada się w siebie, przestaje rozumieć to co na zewnątrz. Jak bardzo skupia się na drobnych rzeczach, trawie, wodzie, drewnianym tulipanie stojącym na parapecie, portfeliku leżącym na biurku. Może patrzeć na nie godzinami czyszcząc umysł z niepotrzebnych myśli. Dopiero wtedy zaczyna rozumieć sam siebie i staje się wolny.