Doktor Anna

Oparta na faktach opowieść o pierwszej dyplomowanej lekarce praktykującej na ziemiach polskich.

Koniec lat 70. XIX wieku. Anna Tomaszewicz po zakończeniu studiów medycznych na Uniwersytecie w Zurychu wraca do Warszawy z zamiarem otwarcia praktyki. Jest utalentowana, pełna zapału, ma na koncie doskonale przyjęte przez środowisko publikacje naukowe, chce pomagać ludziom. Ale Towarzystwo Lekarskie, do którego zgłasza się niedługo po przyjeździe, widzi w niej przede wszystkim kobietę – kogoś, kto nigdy nie powinien leczyć. Anna cały czas jednak uparcie dąży do celu i po to, by nostryfikować dyplom i w końcu móc pracować w zawodzie, gotowa jest udać się choćby do samego cara.

Tymczasem w stołecznych domach i szpitalach szerzą się choroby powodowane przez wszechobecny brud i nieprzestrzeganie zasad higieny. Zalecenia Josepha Listera, inicjatora antyseptyki, nawet jeśli znane, są ignorowane i wykpiwane przez większość lekarzy i personel medyczny. Po przytułkach i kamienicach jak dziki ogień rozprzestrzenia się gruźlica, a na salach operacyjnych wielu pacjentów umiera, mimo udanych zabiegów. Żniwo zbiera też gorączka połogowa – przypadłość, na którą doktor Anna zwracała szczególną uwagę.

W tkankę powieści Grabowska wplata historie postaci, które miały przełomowy wpływ na dzieje medycyny: Elizabeth Blackwell, Louisa Pasteura, Wilhelma Röntgena czy Charlesa Darwina.

Fascynująca opowieść o pierwszych kobietach w medycynie. Miały przeciwko sobie konserwatywne gremia akademickie, urzędnicze, często też najbliższą rodzinę, która nie potrafiła zrozumieć ich determinacji i ambicji dorównania mężczyznom, od których niejednokrotnie musiały być lepsze. Nie poddawały się i w samotności dążyły do celu, jakim było uprawianie najpiękniejszego zawodu świata.

prof. Marzena Dębska, ginekolog-położnik, perinatolog, członkini Rady Fundacji „Kobiety w Chirurgii”

Przyjmą poród, amputują chorą kończynę, zaaplikują płyn na wszy. Grabowska fenomenalnie oddaje klimat końca XIX wieku, opisując rzeczywistość „medycynierek” – ich miłość do medycyny, starania o prawo do wykonywania zawodu lekarza, a także walkę o równouprawnienie i szacunek do kobiet.

Ewa Cieślik, koordynatorka redakcji lubimyczytać.pl
Oparta na faktach opowieść o pierwszej dyplomowanej lekarce praktykującej na ziemiach polskich.

Koniec lat 70. XIX wieku. Anna Tomaszewicz po zakończeniu studiów medycznych na Uniwersytecie w Zurychu wraca do Warszawy z zamiarem otwarcia praktyki. Jest utalentowana, pełna zapału, ma na koncie publikacje naukowe doskonale przyjęte przez środowisko europejskie, chce pomagać ludziom. Ale Towarzystwo Lekarskie, do którego zgłasza się niedługo po przyjeździe, nie jest zainteresowane jej kompetencjami, tylko widzi w niej przede wszystkim kobietę – kogoś, kto nigdy nie powinien leczyć. Anna cały czas jednak uparcie dąży do celu i po to, by w końcu móc pracować w zawodzie, gotowa jest udać się choćby do samego cara.

Tymczasem w stołecznych domach i szpitalach szerzą się choroby powodowane przez brud i nieprzestrzeganie zasad higieny. Zalecenia Josepha Listera, inicjatora antyseptyki, nawet jeśli znane, są ignorowane i wykpiwane przez większość lekarzy i personel medyczny. Po przytułkach i kamienicach jak dziki ogień rozprzestrzenia się gruźlica, a na salach operacyjnych wielu pacjentów umiera, mimo udanych zabiegów. Żniwo zbiera też gorączka połogowa – przypadłość, na którą doktor Anna zwracała szczególną uwagę.

W tkankę powieści Grabowska wplata historie postaci, które miały przełomowy wpływ na dzieje medycyny: Elizabeth Blackwell, Louisa Pasteura, Wilhelma Röntgena czy Charlesa Darwina.

"Fascynująca opowieść o pierwszych kobietach w medycynie. Miały przeciwko sobie konserwatywne gremia akademickie, urzędnicze, często też najbliższą rodzinę, która nie potrafiła zrozumieć ich determinacji i ambicji dorównania mężczyznom, od których niejednokrotnie musiały być lepsze. Nie poddawały się i w samotności dążyły do celu, jakim było uprawianie najpiękniejszego zawodu świata."
- prof. Marzena Dębska, ginekolog-położnik, perinatolog, członkini Rady Fundacji „Kobiety w Chirurgii”

"Przyjmą poród, amputują chorą kończynę, zaaplikują płyn na wszy. Grabowska fenomenalnie oddaje klimat końca XIX wieku, opisując rzeczywistość „medycynierek” – ich miłość do medycyny, starania o prawo do wykonywania zawodu lekarza, a także walkę o równouprawnienie i szacunek do kobiet."
- Ewa Cieślik, koordynatorka redakcji lubimyczytać.pl