Wiedźma.com.pl

W książkach fantasy pełno jest patriarchalnych zależności i zbudowanych na uchodzących za męskie wartości drabin społecznych, na których mężczyźni mogą pysznić się swoją siłą, mądrością, wybawiać świat i pozwalać podziwiać się kobietom. W takich realiach nie jest łatwo być przedstawicielką „płci słabej/pięknej”. Zwłaszcza, kiedy ma się wielką moc, sporo wie o świecie i potrafi się tę mądrość pyszałkowatych książąt i rycerzy ocenić. Książka Mileny Wójtowicz to piękna satyra właśnie o takich patriarchalnych światach, w których mamy „bohaterskich” mężczyzn ratujących wioski przez zbirami i potworami, księciów zaklętych w żaby, łaskawych królów troszczących się o los służących. Płeć brzydka ciągle zachwyca się sobą. Pisarka pokazuje wszystko w krzywym zwierciadle uwypuklającym wady męskich bohaterów, wpisujących się w schematy kulturowe kobiet. Wszystkie złe cechy wynikające z oczekiwań kulturowych wobec określonej płci są tu mocno zarysowane. Trafiamy do świata, w którym patriarchalne zależności są niesamowicie ważne. Gdzieś ponad tymi normami jest Salianka, księżniczka, Pani Twierdzy Wrota, Czarownica. Opowieść otwiera obraz dziewczynki, do której trudno dotrzeć. Opiekunka z trudem uczy ją podstawowych czynności. Bohaterka wydaje się nie reagować na otoczenie, nie dostrzega tego, co się wokół niej dzieje. Jest jakby wyłączona, odpływająca, a kontakt z nią wydaje się być taki jakby przez szybę, a może nawet lustro weneckie. Służąca jednak się nie poddaje i każdego dnia z uporem uczy swoją podopieczną prostych czynności. Małą księżniczką przypominającą dziecko z autyzmem nikt poza tą służącą się nie interesuje. Jej codzienność zakłóca zamęt w Twierdzy. Pan Twierdzy Wrota, a jej ojciec, zostaje podstępnie zabity przez współrządzących. A wszystko przez to, że stał się tyranem wypuszczającym przez Wrota zbyt wiele demonów. Rada ma dość tyrani. Pragnie zmiany. Uśmiercenie władcy jest momentem ożywienia jego córki, ponieważ znajdujące się w jego umyśle Wrota przeskakują do umysłu córki. Salianka nie tylko zaczyna normalnie funkcjonować, ale też zyskuje wiedzę i doświadczenie. Wszystko jak za dotknięciem różdżki i wypowiedzeniem czarów. Księżniczka obejmuje władzę po ojcu. Jednak nie są to typowe rządy. Ogranicza się tylko do przytakiwania Radzie oraz chowania się pod tronem w czasie burzy, ponieważ pioruny mogą bez jej wiedzy i kontroli otwierać Wrota, a z nich zawsze wydobywają się demony siejące spustoszenie. Dziewczyna nie chce być taka jak ojciec. Planuje panować nad swoją mocą. Jednak dbanie o bezpieczeństwo poddanych nie jest łatwe. Po pewnym czasie czuje się zmęczona, znudzona. Wrota także mają dość tkwienia w Twierdzy. Chcą ruszyć w świat. I okazja pojawia się niespodziewanie. Księżniczka po zakończonym spotkaniu z Radą wychodzi na korytarz, zdejmuje uwierającą ją koronę i jak z nieba pojawia się książę, który postanawia ją uratować. Wbrew jej woli, ale zgodnie z wolą Wrót. Salianka przerażona rusza posłusznie z pyszałkowatym Gawarkiem. Z każdym krokiem okazuje się, że jej wybawcy do księciów pojawiających się w baśniach i legendach bardzo daleko, ponieważ jego miecz jest starym, zardzewiałym złomem. Do tego często był karcony i pouczany przez rodziców, bo ma tchórzliwy charakter. Leniwy młodzieniec postanawia zmienić swoją reputację i opowiedzieć, że uratował służącą. Jakoś mu do głowy nie chce przyjść, że jego towarzyszka może być mu równa urodzeniem oraz przewyższać zdolnościami. Traktuje ją z góry. Salianka przyzwyczajona do takiego traktowania oraz pragnąca ukryć swoje prawdziwe pochodzenie nie wyprowadza swojego „wybawcy” z błędu. Na zamku jego rodziców dostaje posadę służącej. Jednocześnie często pomaga Gawarkowi stać się bohaterem. Oczywiście młodzieniec jest tak zapatrzony w siebie, że tej pomocy nie dostrzega. Codzienność zaczyna być nudna, przewidywalna. Jednak pewnego dnia do zamku przyjeżdża hrabia pragnący wyswatać piękną księżniczkę z księciem. Jego służącemu wpada w oko Salianka, która na dworze jest sprzątaczką. Pragnie ją poślubić. Wszyscy wychodzą z założenia, że niezbyt urodziwa służąca powinna być wdzięczna za taką możliwość. Jak potoczą się dalsze losy Pani Twierdzy Wrota? Musicie przekonać się sami. Mogę Was zapewnić, że Milena Wójtowicz zapewni Wam niesamowicie dużo zabawy, zabierze do przerysowanego świata, w którym wszelkie patriarchalne wartości i obowiązujące w fantasy schematy zostają wyszydzone. Salianka to bohaterka ironiczna, sarkastyczna i świadoma swojej wartości, doskonale zdająca sobie sprawę ze słabości innych bohaterów, potrafiąca zdystansować się do obowiązujących norm. Gawarek jest całkowitym przeciwieństwem naszej bohaterki. Niby dobry, pragnący ratować świat, ale jednocześnie zapatrzony w siebie. Ciekawe zestawienie postaci. „Wrota” Mileny Wójtowicz to książka bogata w różnorodne motywy z innych książek. Wszystkie oczywiście pokazane z innej perspektywy, przerysowane, wyszydzone. Pisarka w wątkach z baśni i legend czuje się jak ryba w wodzie i bawi się nimi jak szkla

Zbiór ułożonych chronologicznie opowiadań z życia Załatwiaczki Małgosi. Niestety autorka nie rozwinęła najważniejszych wątków jak np. tej strasznej opłaty za załatwienie, a skupiła się na jakimś wyimaginowanym temacie wyimaginowanej miłości do brązowych oczu Alana - nie wiem skąd to się wzięło bo logiki w tym żadnej ani tym bardziej romantyzmu. Naciągane 6 gwiazdek, bo początkowe opowiadania dawały jeszcze nadzieję na coś ciekawego. Największa wtopa, poza nagłą miłością do Alana? Wtopa w opowiadaniu z Lublina: znajomy z komanda półtroli, który działa w Exeter i okolicy, nagle pojawia się w Lublinie... taaa...już w to uwierzę. Autorka mogłaby bardziej się postarać. Aż mnie korci aby dać tylko 5 gwiazdek...

Bóg w jednych światach pozwala na istnienie magii, w innych zaś daje zielone światło technologii. Nie daje jednak obu. W opisanym świecie anioły zgodziły się na eksperyment. Część świata z elfami, gnomami i innymi stworzeniami posiadała magię, zaś w drugiej połowie ludzie rozwijali technologię. Przedsiębiorczy człowiek ... na wyspie pomiędzy tymi dwoma „światami” stworzył miasto, które miało magię i technologię. Ale anioły uznały, że to wbrew regułom i postanowiły zniszczyć wyspę, zsyłając wcześniej znaki na potwierdzenie „apokalipsy”. W tej sytuacji zbankrutowany syn założyciela miasta, wraz z detektywem i jego asystentką postanowił uratować miasta odnajdując tytułowego 13 anioła, który mógł je ocalić. Pojawia się oczekiwany przeze mnie wątek kryminalny, ale gdzieś w trakcie tych detektywistycznych poszukiwań ginie napięcie (albo ja je zgubiłem?). Zbliżająca się wizja końca miasta wypływa na plan pierwszy jak łódź Nagelfar, by wbrew moim obawom „cudownie” dotrzeć do portu. Wniosek: na nic się nie nastawiaj, popłyń z nurtem tej historii.

Początek mało zachęcający, wręcz nudny. Ot taka rosyjska kalka Harryego Pottera z Hermioną Granger w roli głównej. Warto przez niego przebrnąć. Okaże się, że nic bardziej mylnego. Izmajłowa nie wykreowała nowego universus z zestawem praw. Universum prawie nie ma, jest wzmianka o przemyśle filmowym i bodajże roli magów bojowych. A magię się po prostu wybiera. Jako kierunek studiów tak jak socjologię, handel itp.. Nietypowa konwencja, babskie podejście Nainy, dużo humoru i zabawnych perypetii sprawiają, że jest to przyjemne czytadło na 1 - 2 wieczory.

Antologia opowiadań uczestników warsztatów Fahrenheita. Motyw przewodni miłość. Tyle miłości ile jej użytkowników :) Od miłości fizycznej, po duchową, od tej zza grobu - do tej aż po grób. Miłość ulotna, miłość beznadziejna, miłość na stykach sztucznej inteligencji i krańcach wszechświata. Miłość z dreszczykiem.... można wymieniać bez końca. Jak to ze zbiorami bywa, jedne utwory są bardziej, drugie mniej udane. Jak dla mnie, najlepszym utworem było "Dożywocie" Marty Kisiel (już znalazłam powieść, do której się rozrosło :) ).

Lekkie, łatwe i przyjemne znalezisko, napisane ze swadą, nic nadzwyczajnego, humorystyczna fantasy w kategorii young adult (czasami trzeba wrócić do młodzieńczej niewinności, a co). Bawiłem się nieźle. Potrzebowałem takiej odtrutki po ciężkostrawnej "Mirandzie". Białołęcka ma pióro do kreowania fajnych postaci, styl kpiarski i łatwo wciągający, a jednocześnie dobrze wyważony, poza dwoma fragmentami żadnych zbędnych szarż, czy walcowania się własnym pisarstwem (rzecz charakterystyczna dla takiego Sapkowskiego). Bardzo przyjemne zaskoczenie, szkoda że to znowu krótka forma, bo każda z trzech historii miała potencjał na dużo więcej, ale taka już niedola polskiej fantastyki, że mało któremu pisarzowi wychodzi i mało który potrafi w długą formę. Niemniej, lepszy rydz niż nic.

Czasami człowiek musi, inaczej się udusi. Musi przeczytać coś lekkiego, zabawnego, totalnie odstresowującego, zabawnego, momentami naiwnego i zabawnego. Ale w tym wszystkim całkiem rozsądnego i logicznego, pozbawionego współczesnych głupotek. I tak się stało z chwilą, kiedy sięgnęłam po "Paskudę & Co.". Było lekko, zabawnie, momentami troszkę naiwnie, a momentami poważnie. I choć wszystko sprowadziło się do doskonale znanego z każdej bajki zakończenia, to i tak był to dobrze spożytkowany czas. Zdecydowanie, czasem warto sięgnąć po coś starszego, jeszcze pisanego przez naszych rodzimych twórców! Zapraszam. https://jesiennaczyta.blogspot.com/2025/05/462025-madgdalena-kozak-paskuda-co.html

Cykl Kroniki Drugiego Kręgu to dla mnie przykład serii o ogromnym potencjale, który jednak nie został w pełni wykorzystany. Pomysł na świat i konstrukcję rzeczywistości jest naprawdę świetny, a styl pisania – lekki, naturalny i bardzo przyjemny w odbiorze. Tych historii dobrze się słucha, bohaterowie są interesujący, a poszczególne epizody potrafią wciągnąć. Problem pojawia się jednak na poziomie kompozycji. Całość sprawia wrażenie zbioru opowiadań albo notatek do większej, spójnej sagi. Wątki często pozostają niedokończone, brakuje wyraźnych związków przyczynowo-skutkowych, a niektóre przygody wydają się pojawiać bez wyraźnego celu. Dzieją się – bywają ciekawe – ale nie niosą dalszych konsekwencji. Przykładem może być spotkanie Kamyka z niewidomą dziewczyną i wspólne „czytanie” jej makatek dotykiem. To scena, która aż prosi się o rozwinięcie w przyszłości – zwłaszcza gdy bohater trafia później do ciemnych korytarzy jaskini. Naturalne byłoby wykorzystanie zdobytego doświadczenia, odwołanie się do pamięci, wyciągnięcie wniosków. Tymczasem to wydarzenie nie ma dalszego ciągu ani wyraźnych konsekwencji w kolejnych tomach. Podobnie dziwi mnie też, że magowie nie korzystają ze swoich talentów, kiedy wydawałby się, że mógłby uprościć im życie - wyszłam z założenia, że nie korzystają ze swoich talentów z jakiegoś istotnego powodu (np. grozi im wykrycie przez krąg). Jednak w pewnym momencie zaczynają z nich korzystać i… nic się nie dzieje. Brakuje spójnej logiki świata, jasnych reguł i ich konsekwentnego przestrzegania. Podsumowując: to bardzo przyjemna w odbiorze seria z ciekawymi historiami i dużą wyobraźnią autorki. Jednak jako całość nie tworzy w pełni spójnej, logicznie rozwijającej się opowieści – brakuje wyraźnej linii czasowej i zdarzeniowej, która scalałaby wszystkie elementy. Mimo tych zastrzeżeń absolutnie nie żałuję poświęconego czasu – jestem już przy czwartej części i nadal słucham z przyjemnością.

No cóż, taki tytuł książki może wzburzyć niejedną małżonkę, o ile nie jest obdarzona poczuciem humoru. Zapowiadało się intrygująco, tytuł obiecywał sporą dawkę śmiechu i zabawy, zaś przed laty bardzo podobała mi się rosyjska fantastyka. Natomiast wrażenia po przeczytaniu pamiętam były mocno średnie. Humor wydaje się wymuszony, przede wszystkim tom jest zbyt obszerny, co może zniechęcić do lektury niejednego czytelnika. A „choć kontekst ulata jak łezka od rzęs” to tym razem w pamięci pozostaje niewiele. Nic dodać, nic ująć – 6.1/10

Te książkę należy oceniać jako książkę z serii young adult a nawet teenage i jako tak pozycja jest naprawdę niezła, lekka, z szybko płynącą fabułą, uroczo nierealistycznym wątkiem romantycznym. Miło, kiedy książki dla młodych odbiorców nie próbują ociekać seksualnością, wręcz przeciwnie, bardzo subtelnie obchodzą się z tematem. Bawiłam się świetnie, choć dla dorosłej kobiety taka konstrukcja postaci jak zaproponowana jest absolutnie niestrawna. Ale każdy czasem musi obudzić w sobie ukrytą nastolatkę marzącą o uwodzicielskim…. Ci! Bez spoilerów 😂

Całkiem niezły zbiór opowiadań o Vimce, czarownicy Bolesnej, która umie zabrać ból, ale potrafi też nim obdzielić. Szkoda, że nie wydano w Polsce kompletu opowieści o Vimce, bo po tym jednym zbiorze zostałam jak Himilsbach z angielskim, bez puenty i ciągu dalszego.

książka to typowy utwór fabryki słów z jej najlepszych czasów. Opowieść jest pełna akcji i oryginalności ale poza tym jest jedynie produktem rozrywkowym z BARDZO dziwnymi scenami i uwagami ,, chłopskiego rozumu". To trochę przykre , że musze dać taką ocenę działu człowieka który zrobił dla polskiej fantastyki więcej niż nie jedna sława.

Takie książki rozszerzają świadomość. Powolne kroczenie w misternie utkany tekst, będący projekcją hipertekstu, idea przelana na papier, świat opowiadający o sobie samym - możnaby rzec świeżo po lekturze. I faktycznie, jest to bardzo udane odbicie pojęć filozoficznych ubarwionych emocjami, wśród których strach ciągle ściga się z miłością. W brutalnym świecie, nie różniącym się niczym od naszego świata. W Rosji, przyziemnej prymitywnej i smutnej, a w której jednak wciąż ludzie śmieją się, bawią, kochają, płaczą, umierają. Co tu dużo mówić, zrozumiesz na trzecim roku. Na ostatniej stronie.

Bohaterką jest Wolha Redna, jedyna kobieta na typowo męskim wydziale magii w Wyższej Szkole Magii, Wróżbiarstwa i Zielarstwa w Starminie. Mistrz wysyła ją do Dogewy by rozwiązała przyczynę utraty życia już 13 osób, a magicy wysyłani wcześniej do pomocy również ginęli. Krążą pogłoski o potworze z lasu. Dogewa okazuje się zamieszkana przez wampiry i młoda wiedźma zaprzyjaźnia się z jednym z nich. Okazuje się, że Len to sam władca, który wygląda jak młody chłopak. Świetna przygodowa fantastyczna powieść, wciągnęła mnie zupełnie, a lekki humor dodaje jej uroku. Super.

Dawno się tak nie uśmiałam czytając książkę! Pełna ironii i sarkazmu (moje ulubione), przedziwnych stworów i przygód dosłownie nie z tej ziemi. Dodajmy do tego troje agentów- w tym jeden bardzo puszysty- i mamy kawał dobrej lektury. Serdecznie polecam :)

Niezłe, przyjemne fantasy. Trochę jednak nie wiem, do czego autorka zmierza w tej trylogii. Dobrze się bawiłam i choć świat magiczny nie jest zbyt mocno rozbudowany, to cała ta seria zapowiada się ciekawie. Mam nadzieję, że dowiem się więcej w następnym tomie, bo bohaterów bardzo polubiłam.

"Mag niezależny Flossia Naren cz.1" Kira Izmajłowa - Władczyni Cynizmu i Magii W tajemniczym świecie, gdzie magia splata się z cynizmem, Kira Izmajłowa przedstawia nam postać, która wchodzi na scenę z uśmiechem na ustach i cynicznym błyskiem w oku. W "Magu niezależnym Flossia Naren cz.1," zostajemy wprowadzeni w świat Flossii Naren, maga niezależnego, którego osobowość trudno jednoznacznie sklasyfikować. Choć książka ta ma swoje mocne strony, to pewne aspekty mogą spowodować pewien rozdźwięk. Moja ocena to 7/10, zważywszy na charakterystyczny ton i pewne ograniczenia." "Flossia Naren, główna bohaterka, emanuje osobowością, która jest jednocześnie przyciągająca i odrzucająca. Jej złośliwość i cynizm tworzą tło dla postaci, której wrażliwość można by zmieścić na "łyżeczce do herbaty," jak to sugestywnie opisane w książce. Chociaż jest to charakterystyczny element jej osobowości, czasami to, co miało być kontrowersyjne, może stać się męczące i drażniące. W tle tego cynicznego wizerunku, Kira Izmajłowa wprowadza nas w magiczny świat, w którym magia i tajemnica splatają się w niewytłumaczalne zjawiska. Flossia Naren jest magiem niezależnym, co dodaje tej opowieści swoistego uroku i różnorodności. Książka wprowadza nas w miejsca i sytuacje, które trudno sobie wyobrazić w zwykłym świecie. Opowieść skupia się na wewnętrznym monologu Flossii, co pozwala czytelnikowi zrozumieć jej myśli i działania. Jednakże, mimo że to podejście tworzy intymność z postacią, czasami brakuje nam pełniejszej interakcji między nią a innymi postaciami. To może utrudnić nam pełne zrozumienie dynamiki fabuły. Choć książka "Mag niezależny Flossia Naren cz.1" ma swój niepowtarzalny ton i pewne momenty wciągającej narracji, to także posiada pewne ograniczenia, które utrudniają pełne zaangażowanie czytelnika. Mimo to opowieść ta ma swój unikalny urok i tajemniczy klimat, który przyciąga uwagę." Podsumowując, "Mag niezależny Flossia Naren cz.1" Kira Izmajłowa to opowieść o magii, cynizmie i tajemnicach, które prowadzą nas przez ścieżki nieznane. Choć postać głównej bohaterki może czasami być drażniąca, a interakcje między postaciami mogą być nieco ograniczone, to opowieść ta wciąż trafia w gust miłośników tajemniczych światów. Oceniam tę książkę na 7/10 - to podróż do magicznego świata, która nie jest pozbawiona pewnych zakrętów i niedoskonałości.

Bardzo polubiłem serię z udziałem W. Rednej. Z perspektywy lat nadal oceniam ją jako solidną dawkę niewymuszonego humoru. Był czas, kiedy zaczytywałem się książkami, które wyszły spod ręki Pani Olgi. Ba, nawet udało się spotkać w ramach konwentu fantastyki, z udziałem tłumaczki Pani Mariny Makarewskej. Pomysł ze Szkołą Magów był na tyle nośny, iż znalazło się kilku naśladowców. Trudno mi przesądzić jednoznacznie, czy jest to lepsza część Kronik Belorskich, osobiście wszystkie tomy traktuję na tym samym, wysokim poziomie. Sam dysponowałem wersją dwutomową wydaną pierwotnie przez Fabrykę Słów – zdziwiłem się, że ta edycja uchodziła wśród młodzieży za „białego kruka”. O ile nie zawsze zgadzam się z ogólną notą czytelników, to tym razem 7.8/10 wcale nie jest przesadą. Serdecznie polecam.

„Miasto w zieleni i błękicie” Anny Kańtoch, Fabryka Słów 2004, wysłuchane Legimi Kańtoch fantastyczna to jest to. Książka trochę się ciągnie, ale mamy fajnych bohaterów, intrygę, krytykę religii, wątki romantyczne. Do Domenica Jordana i „Przedksiężycowych” sporo brakuje, ale to naprawdę przyjemna lektura. Audiobook tu chyba dobrze wypada, taka ciut przegadana, nie-spieszna opowieść. Ale emocje są.

Jestem rozdarta. Z jednej strony humorystyczny i lekki styl pisania autorki bardzo przypadł mi do gustu. Główna bohaterka ma beztroskie podejście do życia, co sprawia, że książkę czyta się przyjemnie. Z drugiej strony fabuła mogłaby być lepiej przemyślana. Zbyt długie wędrówki i zbyt krótkie zakończenie sprawiają, że czegoś mi zabrakło. Mimo wszystko "Jesienne ognie" czytało się przyjemnie.