Zerwa

Książka wciąga od pierwszych stron dzięki dobrze poprowadzonej fabule i ciekawie zarysowanej scenerii. Autor świetnie oddaje klimat lokalnej społeczności oraz barwnie opisuje miejscową kulturę, co nadaje opowieści autentyczności i głębi. Niestety, na minus wybija się nieustanne promowanie alkoholizmu — praktycznie każdy bohater regularnie sięga po kilka piw dziennie, a nawet policjantka pijąca na służbie staje się tu normą. W efekcie trudno znaleźć w książce scenę, w której nie pojawiają się procenty, co może razić i niepotrzebnie psuje ogólne wrażenie z udanej lektury.

Najciekawsze w tej książce jest to, jak autorzy budują atmosferę i napięcie w ograniczonej przestrzeni, prowadząc czytelnika przez kolejne zwroty akcji i nieprzewidywalne sytuacje. Bohaterowie są różnorodni i realistyczni, a ich decyzje w obliczu zagrożenia trzymają w ciągłej niepewności.

„Zabójczy pocisk” to niezwykła antologia, która łączy w sobie to, co najlepsze w polskim kryminale – różnorodność stylów, świeżość pomysłów i głębokie spojrzenie na naturę zła. W jednym tomie spotyka się piętnaścioro autorów, reprezentujących zarówno znane nazwiska, jak i twórców, którzy wnoszą do gatunku własny, niepowtarzalny ton. To literacki eksperyment, który zaskakuje, porusza i zmusza do refleksji nad tym, jak cienka granica dzieli zwyczajność od zbrodni. Już sam pomysł na książkę jest wyjątkowy. Zamiast klasycznej powieści, otrzymujemy piętnaście krótszych form – opowiadań, z których każde jest osobnym mikrokosmosem zbrodni. Różnią się miejscem, czasem, a często także gatunkowym odcieniem – od realistycznych historii po opowieści z elementami groteski, noir czy nawet baśni. Ten zabieg sprawia, że „Zabójczy pocisk” czyta się jak kryminalny kalejdoskop, w którym każda historia odsłania inny aspekt ludzkiego upadku. Na szczególną uwagę zasługuje Remigiusz Mróz i jego „Hakowy” – precyzyjnie skonstruowana, dynamiczna opowieść, w której autor jak zwykle bawi się strukturą i napięciem. Wojciech Chmielarz w „Telefonie” udowadnia, że potrafi budować niepokój w najzwyklejszej sytuacji, a jego bohaterowie są tak prawdziwi, że czytelnik niemal słyszy ich oddech. Jakub Małecki z kolei w „Puchu” serwuje historię bardziej melancholijną niż sensacyjną – o przemijaniu, winie i pamięci, co pokazuje, że zło nie zawsze musi mieć formę krwawej zbrodni. W antologii znajdziemy również lżejsze, bardziej przewrotne tonacje. Olga Rudnicka w „Byle do lata…” i Marta Matyszczak w „Trupie, którego nie ma” proponują kryminały z przymrużeniem oka, pokazując, że czarny humor świetnie współgra z mrocznym tematem. Ryszard Ćwirlej w opowiadaniu „Kto się boi czarnej Wołgi?” zabiera nas z kolei w retro podróż do PRL-u, łącząc nostalgię z kryminalnym dreszczykiem. Nie brakuje też głębszych, filozoficznych tonów. Rafał Bielski w otwierającym tom tekście „Skąd się bierze zło?” stawia pytania o moralność i naturę człowieka, które powracają jak echo w kolejnych opowieściach. W tym sensie „Zabójczy pocisk” nie jest tylko zbiorem kryminałów – to także studium ludzkich emocji, słabości i granic, które każdy z nas może przekroczyć. Zaletą antologii jest również świetne tempo lektury. Każde opowiadanie ma własny rytm i charakter, dzięki czemu czytelnik nie odczuwa monotonii. Styl autorów jest na tyle różny, że książkę można czytać fragmentami – jak zestaw intensywnych, mocnych literackich dawek. Dodatkowym atutem jest cel charytatywny: zakup książki wspiera Fundację Pomoc Kobietom i Dzieciom, co nadaje lekturze dodatkowego sensu. „Zabójczy pocisk” to pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników kryminału, ale też dla tych, którzy chcą zobaczyć, jak różnorodne oblicza może mieć zło. Każdy z autorów dodaje do wspólnego projektu własny ślad, tworząc mozaikę, która fascynuje i przeraża zarazem. To literacka podróż po zakamarkach ludzkiej duszy – mroczna, ale niepozbawiona refleksji i błysków człowieczeństwa.

Rok temu odłożyłam książkę po kilkudziesięciu stronach, bo nie mogłam się w nią wkręcić. Po roku wracam, czytam i daje mocne 6. Nie wkręciłam się od pierwszych stron, ale dałam temu szansę i koncówka wbiła mnie w fotel. Oby tylko MRÓZ tego nie sprieprzył w kolejnej książce, bo będe bardzo zła !! Forst i Wadryś-Hansen brutalnie potraktowani i w tym tomie. To coś czego nie lubię. Nie lubię jak się znęcacie nad tymi "dobrymi".

Interesująca podróż kryminalna szlakiem polskich miast, pod postacią ciekawych opowiadań różnych autorów. Jedne historie podobały mi się bardziej inne mniej, mimo to książkę czytało mi się przyjemnie i szybko. Jest to też kolejna pozycja, dzięki której można poznać pióra autorów, z których twórczością nie miało się do tej pory do czynienia.

Zdecydowanie najlepsza seria Mroza, którą czytałam i najlepsza część tej serii. Historia z początku rozwija się powoli, ale kiedy nabiera tempa, trudno się od niej oderwać, a na koniec dostajemy solidny finał. Jesteśmy świadkami ostatecznej konfrontacji Forsta i Bestii z Giewontu oraz w końcu poznajemy jego tożsamość. Nie brakuje zwrotów akcji, a sama końcówka zaskakuje. "Trawers" to naprawdę bardzo dobre zwieńczenie trylogii i nie ukrywam, że trochę niepokoi mnie, że Mróz postanowił pociągnąć tę historię dalej. No cóż... Mam nadzieję, że się pozytywnie zaskoczę.

Skończyłam serię o Saszy, 3000 stron 🙆‍♀️ Książki Katarzyny Bondy mają to do siebie, że czyta się je z dużą ciekawością i w nieustającym napięciu. Czerwony Pająk jest kolejną częścią ze słynnej serii którą mogę śmiało polecić. Bonda należy do autorek które mają duży dar kreowania i przedstawiania intrygujących historii. Ta zaś szczególnie wciąga mnogością wątków, a chwilami nawet chwyta za serce. Nie wiadomo do końca w jaki sposób rozwinie się akcja, nie mówiąc już o całym zakończeniu. Trzeba lubić czytać tak pisane książki i potrafić je czytać by się nie pogubić. Nie żałuję przeczytania żadnej z części.

Zapowiadało się obiecująco, jednak szybko się okazało, że lektura nie jest tak fascynująca, jak się tego spodziewałam. Autor, to emerytowany oficer CIA z trzydziestoletnim doświadczeniem, więc raczej nie ma się co dziwić, że jego powieść rzetelnie oddaje realia pracy szpiegów i obfituje w detale dotyczące ich pracy i działań operacyjnych. Jednak ta drobiazgowość była tutaj trochę przytłaczająca, co przedkładało się na istotne informacje dla fabuły, wręcz odwracając uwagę od kluczowych elementów historii. Postać Dominiki mało przekonująca, jak na dobrze wyszkoloną agentkę. Nie staje się ona ikoną siły, wręcz przeciwnie. Jej postać w miarę rozwoju akcji traci na mocy, a jej działania są często zdominowane przez manipulacje innych. Zamiast silnej bohaterki, otrzymujemy postać, która musi podejmować decyzje z ograniczonymi możliwościami, co stawia pod znakiem zapytania jej kompetencje. Powieść z potencjałem, który nie został jednak w pełni wykorzystany. Czyta się ją z umiarkowanym zainteresowaniem, w nadziei na emocjonujące zwroty akcji, które rzadko mają tutaj miejsce. Brakuje napięcia i emocji, a postać głównej bohaterki nie rozwija się w sposób satysfakcjonujący. Trudno było mi zaangażować się w tę historię oraz uwierzyć w autentyczność niektórych szczegółów z życia agentów. Niestety, to jedna z tych książek, która nie jest w stanie przekonać mnie do sięgnięcia po kontynuację.

Co roku paczka znajomych ze studiów wyjeżdza razem ze swoimi rodzinami na wakacje. Tegorocznym punktem ich urlopu jest mała wieś, skryta między pięknymi jeziorami i lasami. Podczas wypoczunku starzy znajomi rozpamiętują przeszłość, pojawiają się kłótnie i rodzą się waśnie. Następnego dnia znika córka jednej z par, niestety nikt nie jest w stanie odnaleźć dziewczyny. Rok po tragedii ojciec wraca do Żmijowiska, by ponownie podjąc próbę odnalezienia Ady. Jednak nie on jedyny postanowił odwiedzić stare miejsce... Autor serwuje nam historię z rozbudowanymi wątkami i intrygującą fabułą. Co się stało z Adą? Tego nikt nie może ustalić, sami również się zastanawiamy co spotkało dziewczynę. Akcja jest dość dynamiczna, autor odkrywa przed nami karty, by po chwili wszystko obrócić o 180 stopni. Czytając tą opowieść, jesteś świadkami dużej analizy psychologicznej bohaterów. Badamy ich motywacje, dylematy, charakter. Każdy jest inny, oryginalny. Ta książka to była moja pierwsza styczność z piórem autora i wywołała u mnie na tyle pozytywne emocje, by sięgnąć kolejno po następne pozycje od Wojciecha Chmielarza. Jedna rzecz do której mogłabym się przyczepić, to sama końcówka książki. Dla mnie prędzej rozczarowanie niż zaskoczenie, jednak cała lektura zdecydowanie na plus.

„Podpalacz” to pierwszy tom bardzo interesującego cyklu kryminalnego z komisarzem Jakubem Mortką. Seria ciekawa i wciągająca na tyle, że trzyma czytelnika w napięciu od poczatku do niemal samego końca książki. Ja przeczytałam ją na jednym oddechu 😜 Fabuła jest wartka i dynamiczna, a co ciekawe - im bliżej końca książki, tym też bardziej się komplikuje. Zamiast poczucia, że zagadka powoli zmierza ku rozwiązaniu, czytelnik ma wrażenie, że coraz bardziej się od niego oddala. Każdy nowy trop rodzi kolejne pytania, a napięcie narasta z rozdziału na rozdział. Uważam też, że gromnym atutem powieści jest główny bohater - komisarz Jakub Mortka. To postać wręcz "idealnie nieidealna". Autor nie próbuje na siłę wzbudzić sympatii czytelnika ani wybielać swojego bohatera. Możnaby rzec, że Mortka prywatnie jest wręcz człowiekiem przegranym, uwikłanym w konsekwencje własnych złych decyzji, pełnym wad i słabości. Jednocześnie jednak te cechy wcale nie odbierają mu wiarygodności jako śledczemu, a wręcz przeciwnie. Chmielarz znakomicie pokazuje, że bycie dobrym policjantem nie musi iść w parze z idealnym życiem osobistym. Mortka ponosi konsekwencje swoich wyborów, ale nie przestaje być skuteczny w pracy. Uważam, że „Podpalacz” to kryminał po który zdecydowanie warto sięgnąć. Fanom skomplikowanych intryg i krętych, nieoczywistych dróg prowadzących do rozwiązania zagadki powinni być zadowoleni. Ten tom sprawił, że bardzo polubiłam cykl Chmielarza i już wiem, że na pewno nie będzie to moje ostatnie spotkanie z komisarzem Mortką.

Autorka poprzez wielowątkowość próbuje stworzyć obraz Łodzi- miasta tak blisko stolicy, a tak bardzo zapomnianego. Dla mnie jest trochę za dużo tego wszystkiego, ponieważ ja uwielbiam historie wszelakie i bardzo ciekawią mnie dalsze losy tych osób. Tutaj, jak zresztą w poprzednich tomach, niestety zostajemy z niedokończonymi wątkami, które pewnie nie będą rozwikłane w następnym tomie, bo i po co. Już wiem, że autorka nie będzie moją ulubioną właśnie z tego powodu. Ciężko również określić czy jest to kryminał, choć giną ludzie w pożarach, bo zupełnie to nie jest istotne w całej opowieści, którą snuje autorka.

Długo broniłam się przed książkami autora,bo wiele opinii i recenzji sugerowało drastyczne i nieprzyjemne opisy zabójstw itp. Książka długo zalegała na półce i postanowiłam zrobić miejsce na nową,więc spróbuję, no i jestem pozytywnie zaskoczona. Owszem jest drastycznie, brutalnie ale pomysł na fabułę perfekcyjny jak na ten gatunek literacki. Z głównym bohaterem komisarzem Erykiem Deryło polubiłam się od razu, sympatyczny facet z krwi i kości ,przeorany przez system pracy w policji. Jedynie co mnie uwierało i niestety przez to ocena trochę niższa ,to niepotrzebne wzmianki o polityce, które miały się nijak do sytuacji i prowadzenia sprawy śledczych. Będę czytać kolejna część,jednak kolejny raz nie zniosę wzmianek polityki w kryminale ,chyba że sprawa będzie z tym powiązana. Kto ma obawy przed lekturą,to proszę próbować,nie jest tak koszmarnie, krew nie wylewa sie litrami z kart książki :)

Książkę zamówiłam bezpośrednio u autora i otrzymałam z autografem. Niemożliwe nie istnieje. To moja pierwsza styczność z tym autorem, a często przewijała mi się w poleceniach. Dla zwolenników teorii spiskowych jest to poniekąd biblia. Autor zwinnie się porusza w tematyce wojskowej, służb i nomenklatury politycznej. Dla mnie ciut za dużo trupow bez konsekwencji winy. Niemniej jednak wizja bardzo możliwa w dzisiejszych czasach do zrealizowania, szczególnie z paliwem, wodociągami i centrami handlowymi. Można spojrzeć na wydarzenia z innej optyki i zadać sobie w głowie jedno pytanie „a co jeśli jednak?” I choć wszyscy wiemy, że służby pod batutą swoich dowódców prowadzeni na swojej lub międzynarodowej smyczy mogą wiele, to myślę, że tylko fikcja literacka może mieć takie pole do interpretacji. Dziękuję autorowi za przesyłkę i zabieram się za kolejną pozycję. Zakon mogę polecić wszystkim, którzy interesują się tematyką służb i wydarzenia polityczne w kraju śledzą od dłuższego czasu. Warto. Postać Ducha najlepsza, bo z nutą empatii pomimo końcowego tasaka ;)

👣„Ofiara” to drugi tom serii o komisarzu Eryku Deryle i jednocześnie mroczny thriller, który trzyma w napięciu od pierwszych stron. A dzięki krótkim ale treściwym rozdziałom, czyta się go błyskawicznie. 👣Historia zaczyna sie zaraz po wydarzeniach z pierwszej części. W Lublinie znów dochodzi do brutalnych zbr0dni, które do złudzenia przypominają wcześniejsze m0rderstwa seryjnego z@bójcy. Policja zaczyna się zastanawiać czy ktoś naśladuje m0rdercę, czy może sprawca wciąż jest na wolności? Gdy znika kolejna kobieta, staje się jasne, że z@bójca prowadzi z policją makabryczną grę. Jego głównym przeciwnikiem staje się komisarz Eryk Deryło. Mimo, iż komisarz przebywa na zwolnieniu, sprawca zaczyna wysyłać sygnały właśnie do niego, jakby chciał wciągnąć go w osobistą rozgrywkę. Deryło musi nie tylko powstrzymać kolejne zbr0dnie, ale też zadbać o bezpieczeństwo własnej rodziny, która może stać się częścią tej strasznej gry. 👣Autor jak zwykle serwuje bardzo mroczny klimat, szybkie tempo akcji i brutalność opisów, która momentami naprawdę potrafi wstrząsnąć, ale dzięki temu wszystko tworzy spójną i nieodkladalną całość. 👣To książka dla tych, którzy lubią, gdy napięcie rośnie z każdym rozdziałem, a zakończenie naprawde zaskakuje. Ode mnie gorąca polecajka👌

Wydaje mi się, że postać Teodora Szackiego, jako osoby względnie chłodnej oraz odosobnionej, żyjącej w swoim świecie może początkowo zrazić czytelnika... Lecz nigdy tak bardzo nie wczułam się w postać książkowa, w to jak bardzo oddaje się swojej pracy i jak wiele dla niego znaczy, o swojej misji, ogólny charakter postaci. Szczerze, nie mogłam oderwać się od całej trylogii, po każdym kończącym się rozdziale chciałam jednak rozpocząć następny, aby dowiedzieć się "co okaże się dalej". Jedyna zawiłość - w każdej części z trylogii dzieje się stosunkowo dużo, ciężko łączyć ze sobą fakty, całą istota sytuacji zostaje wytłumaczona w ostatnich dwóch rozdziałach. Niemniej jednak - polecam!

"To straszne, kiedy człowiek jest całkowicie uzależniony od drugiego człowieka". Nie wyobrażam sobie takiego uzależnienia. Czytając trudno mi było nie zaangażować się emocjonalnie. Autorka funduje nam cały wachlarz emocji - smutek, rozgoryczenie, bezsilność, strach. Chociaż nie przepadam za thrillerami, to ten, przeczytałam do końca. Udało Jej się utrzymać moje zaciekawienie do samego końca, a samo zakończenie zdecydowanie mnie nie zawiodło. Polecam, dla osób o silnych nerwach, ja staram się unikać thrillerów, ale ten jakoś przeżyłam.

Rok 1924. W Poznaniu dochodzi do brutalnych morderstw prostytutek, które wstrząsają całym miastem. Sprawę prowadzi komisarz Antoni Fischer wraz ze swoim impulsywnym zastępcą, Albinem Małeckim. Dwaj skrajnie różni śledczy próbują wspólnie ustalić, kto stoi za serią zbrodni. Uwielbiam książki Ryszarda Ćwirleja i tę również czytałam z zapartym tchem. Kryminał retro ma w sobie coś magicznego – klimat dawnych czasów, inny rytm życia, inne słownictwo. Przyznaję, że na początku musiałam się przestawić na język epoki, ale bardzo szybko weszłam w ten świat. Akcja toczy się dynamicznie, a sposób, w jaki śledczy i złodzieje przemieszczają się po mieście i jego okolicach, świetnie oddaje atmosferę tamtych lat. „Tam ci będzie lepiej” to pierwszy tom przygód Antoniego Fischera i na pewno sięgnę po kolejne. Jestem bardzo ciekawa, jak potoczą się jego dalsze losy i co autor dla niego przygotował. Bohaterowie są wyraziści, interesujący i pełni charakteru – dzięki temu historia nabiera życia, a relacje między protagonistami są jednym z największych atutów tej powieści. Zakończenie pozytywnie mnie zaskoczyło, a całość czyta się znakomicie. Polecam wszystkim miłośnikom kryminałów, zwłaszcza tych retro. Jeśli lubicie klimat międzywojennego Poznania i dobrą, solidnie poprowadzoną intrygę – ta książka zdecydowanie jest dla Was.

„Czarownica” to powieść autorstwa Camilli Läckberg, utrzymana w charakterystycznym dla autorki stylu łączącym wątki kryminalne z obyczajowymi. Książka jest rozbudowana objętościowo, a narracja prowadzona jest wielotorowo, z wyraźnym podziałem na różne perspektywy i plany czasowe. Jako czytelniczka można zauważyć dużą dbałość o tło społeczne oraz psychologiczne portrety postaci. Autorka poświęca sporo miejsca relacjom międzyludzkim i kontekstowi lokalnej społeczności, co wpływa na tempo akcji – momentami jest ono spokojniejsze i bardziej refleksyjne. Styl pisania jest przystępny, a język klarowny, co sprawia, że książkę czyta się stosunkowo łatwo, mimo jej długości. Konstrukcja fabularna jest złożona, a liczne wątki mogą wymagać większego skupienia. Ogólnie rzecz biorąc, „Czarownica” to pozycja wpisująca się w konwencję skandynawskiego kryminału, z naciskiem na aspekt społeczny i psychologiczny, co może przypaść do gustu osobom ceniącym bardziej rozbudowane i wielowarstwowe narracje.

Dan Brown to „Hootie & the Blowfish” świata thrillerów, fenomenalny sukces komercyjny, który stał się synonimem literackiego „guilty pleasure”. W „Początku” autor serwuje nam ten sam, dobrze znany koktajl: profesor Robert Langdon, kolejna olśniewająca ekspertka (tym razem Ambra Vidal) i wielka tajemnica, która ma zburzyć fundamenty świata. Czy tym razem receptura zadziałała? i tak, i nie. Zaczynamy z wysokiego C w Muzeum Guggenheima w Bilbao. Edmond Kirsch, futurysta i miliarder, obiecuje odpowiedzieć na dwa fundamentalne pytania: Skąd pochodzimy? Dokąd zmierzamy? Zanim jednak padnie odpowiedź, pada strzał. I tu zaczyna się klasyczny brownizm - ucieczka przez Barcelonę, łamanie kodów i walka nauki z religią. Największym grzechem „Początku” jest jednak jego ultranowoczesność. Brown, dotychczas mistrz zakurzonych archiwów i symboli ukrytych w renesansowych płótnach, tym razem stawia na sztuczną inteligencję i sztukę nowoczesną. Zamiast mozolnego deszyfrowania zagadek, Langdon dostaje do pomocy Winstona - AI, które jest klasycznym deus ex machina. Winston rozwiązuje problemy tak sprawnie, że nasz ulubiony symbolog momentami wydaje się zbędnym dodatkiem do własnej przygody. Najbardziej błyskotliwym popisem Langdona jest tu… wyjaśnienie ukrytego symbolu w logo FedExa. Serio, Dan? Mimo to, Brown wciąż potrafi oczarować researchuem. Opisy Sagrada Família czy Bilbao sprawiają, że ma się ochotę natychmiast kupić bilet do Hiszpanii. To świetny przewodnik turystyczny przebrany za thriller. Choć finałowa odpowiedź na pytania Kirscha może wywołać u jednych zachwyt, a u drugich ziewnięcie, nie można odmówić książce tempa (dla mnie jako biologa to był niestety lekki cringe). To literatura „bufetowa”, wiesz, że to nie kawior, ale z zadowoleniem jesz do syta i prosisz o dokładkę. Solidne rzemiosło, ale formuła zaczyna trzeszczeć pod ciężarem własnej przewidywalności. Dla fanów pozycja obowiązkowa, dla szukających literackich wyżyn, omijać szerokim łukiem. Ocena: 3,22/5 (goodreads 3/5 | lubimyczytać 6/10 | nakanapie 6/10 | thestorygraph 3,25/5)

Millennium to już bardzo znany cykl powieści kryminalnych. Co ciekawe, zapoczątkowany przez Stiega Larssona, a po jego śmierci kontynuowany przez innych autorów, dalej z tymi samymi bohaterami. Millennium jest o dziennikarzu Mikaelu Blomkviście, który jest wydawcą magazynu o takim samym tytule i genialnej hakerce Lisbeth Salander. Duet rozwiązuje zagadki i stopniowo pokazuje więcej z życia prywatnego.