Dym i lustra. Opowiadania i złudzenia

Zdecydowanie lubię dłuższe formy spod pióra Gaimana, choć tutaj krótkie opowiadania pozwalały dość szybko się z nimi zapoznać. Ale przyznam, że po dłuższym czasie żadne nie zapadło mi w pamięć. Jedno jest pewne postacie wykreowane przez niego potrafią przyjąć za normalność coś absurdalnego.

Zdecydowanie lubię dłuższe formy spod pióra Gaimana, choć tutaj krótkie opowiadania pozwalały dość szybko się z nimi zapoznać. Ale przyznam, że po dłuższym czasie żadne nie zapadło mi w pamięć. Jedno jest pewne postacie wykreowane przez niego potrafią przyjąć za normalność coś absurdalnego.

Jest to zbiór opowiadań o różnym stopniu fajności ale każdy z nich oscyluje w pograniczy średniego, żaden się śnie wybija, żaden nie porwał mnie na tyle żeby go zapamiętać na dłuże.
Opowiadania są różnego rodzaju i opowiadają różne historie ale każda z nich ma w sobie coś tajemniczego co ma przyciągnąć czytelnika no ale to nie działa bo są one dość podobne. To znaczy że po którymś wykrywasz już schemat ich pisania i wiesz jak autor zadziała i co zrobić sprawia że są przewidywalne i monotonne.

P.S. tak wiem o co jest odtwarzany autor i powiem tylko tyle że kupiłem tą książkę przed tym jak wszystko wypłynęło a ostatnimi czasy zmniejszam moją półkę wstydu i wypadło na tą pozycję.

Jest to zbiór opowiadań o różnym stopniu fajności ale każdy z nich oscyluje w pograniczy średniego, żaden się śnie wybija, żaden nie porwał mnie na tyle żeby go zapamiętać na dłuże.
Opowiadania są różnego rodzaju i opowiadają różne historie ale każda z nich ma w sobie coś tajemniczego co ma przyciągnąć czytelnika no ale to nie działa bo są one dość podobne. To znaczy że po...

Książka ma parę dłuższych opowiadań, które miło się czytało, parę koncepcji które przeczytałabym w dłuższej wersji a cała reszta to niestety tak jakbym czytała pierwsze zarysy, które normalnie autor wyrzuciłby do kosza. Pomijając opisy seksu i męskiej spermy, które były średnio smaczne (ale ok, o gustach się nie dyskutuje) to było mnóstwo opowiadań, które czytałam ze słowami "what the f" w głowie. Abstrakcja, która nie jest nawet dobrze wyjaśniona, nie ma też żadnej puenty i człowiek czuje jakby zmarnował czas czytając. To, co było faktycznie ciekawe to: "Cena", "trollowy most", "Zniknięcie pani Finch", "Morderstwa i tajemnice", "szkło, śnieg i jabłka "

Książka ma parę dłuższych opowiadań, które miło się czytało, parę koncepcji które przeczytałabym w dłuższej wersji a cała reszta to niestety tak jakbym czytała pierwsze zarysy, które normalnie autor wyrzuciłby do kosza. Pomijając opisy seksu i męskiej spermy, które były średnio smaczne (ale ok, o gustach się nie dyskutuje) to było mnóstwo opowiadań, które czytałam ze...

Dym i lustra to zbiór opowiadań. Przepotężnych. Byłam dzielna. Przy drugim czytaniu już nie płakałam.

Opowiadań jest od cholery i jeszcze trochę więc nie będę wam streszczać z osobna tego o fartownej staruszce znajdującej złote grale (jedno z tych pociesznych, milusich),o snach z psychopatycznymi panami lisami (tu dla odmiany makabra i gore) czy dziwadle (mrocznej wizji przyszłości) w którym owszem jest w miarę działające lekarstwo na raka, ale skutkiem ubocznym jest niemal natychmiastowa zmiana płci.

Waląc na oślep kilka ogólników mogę wymienić morały i celne puenty. Oczywiście bardzo często najgroźniejszym monstrum okazuje się człowiek. Świat fantastyczny Gaimana jest trochę jak ropa rozlana na morzu. Obok siebie, płynne ale bez możliwości stałego połączenia się, współistnienia jako jedno.

Kluczem tego wyboru opowiadań jest różnorodność. Nie mówię że każde jest od czapy, po prostu ich długość waha się od kilku słów do kilku stron. Znajdziecie tu takie pisane prozą, ale też wierszem. Odpowiednie dla widowni małoletniej, ale też takie które powinny zawierać trigger warning +18 z trzema wykrzyknikami

Wszystkie przerewelacyjne.

Dym i lustra to zbiór opowiadań. Przepotężnych. Byłam dzielna. Przy drugim czytaniu już nie płakałam.

Opowiadań jest od cholery i jeszcze trochę więc nie będę wam streszczać z osobna tego o fartownej staruszce znajdującej złote grale (jedno z tych pociesznych, milusich),o snach z psychopatycznymi panami lisami (tu dla odmiany makabra i gore) czy dziwadle (mrocznej wizji...

Co to w ogóle było. Straszne i okropne.

Co to w ogóle było. Straszne i okropne.

Najsłabsza książka Gaimana i jedna z najgorszych jakie kiedykolwiek czytałem. Należy pochwalić autora za kreatywne podejście do niektórych opowiadań (np. "Szkło, śnieg i jabłka"). Jednak całokształt prezentuje się po prostu miernie a zwłaszcza momenty, które ukazują hmmm "bliskie relacje międzyludzkie". Autor ma ewidentnie jakiś fetysz odnośnie ludzkiego nasienia bo zawsze chętnie je opisuje. W jednym opowiadaniu nawet jest dokładny opis ust jednej z dziewczyn, które to usta miały na sobie wyschniętą wydzielinę ludzką. Nie wiem jak was ale mnie podczas lektury mało interesują wszelkie szczegółowe opisy płynów ustrojowych człowieka i innych części ciała, których używa do prokreacji. Jak już wspomniałem na początku są miejsca w tym zbiorze, które da się zdzierżyć ale ogólnie nie polecam.

Najsłabsza książka Gaimana i jedna z najgorszych jakie kiedykolwiek czytałem. Należy pochwalić autora za kreatywne podejście do niektórych opowiadań (np. "Szkło, śnieg i jabłka"). Jednak całokształt prezentuje się po prostu miernie a zwłaszcza momenty, które ukazują hmmm "bliskie relacje międzyludzkie". Autor ma ewidentnie jakiś fetysz odnośnie ludzkiego nasienia bo zawsze...

"Dym i lustra" to zbiór ponad 30 krótkich form literackich, czyli wierszy i opowiadań, spośród których tylko kilka zapada w pamięć, budząc jakiekolwiek emocje czy refleksje. Czytając "Rycerskość", uśmiechnęłam się parę razy, bo przyzwyczajenia seniorek to bardzo wdzięczny temat dla sztuki, a rycerze i wszelcy panowie, co galanterią odstają od standardów, dodają uroku. "Prezent ślubny" też mi się podobał, choć na prezent ślubny zupełnie się nie nadaje, "Załatwimy ich panu hurtowo" odznacza się nawet sporymi walorami wychowawczymi. Jest jeszcze utwór "O tym, jak pojechaliśmy obejrzeć koniec świata, autorstwa Dawnie Morningside, lat 11¼". Naiwny język, traktujący o bardzo drastycznych sprawach, trochę przypomina mi książkę "Dlaczego dziecko gotuje się w mamałydze" - maluch opowiada, co widzi, a dorosły dopowiada sobie resztę. I jest przerażony.

Reszta utworów jest albo nudna, albo niesmaczna, albo brzmi, jakby autor ich nie dokończył i urwał w takim momencie, że czytelnik nie ma nawet ochoty zastanawiać się, dlaczego. Opisów stosunków płciowych jest zdecydowanie za dużo, w znacznej mierze nie wnoszą nic. "Dym i lustra" przypomina zatem szufladę z przydasiami, z której wybrać można kilka cennych rzeczy, a resztę wywalić.

"Dym i lustra" to zbiór ponad 30 krótkich form literackich, czyli wierszy i opowiadań, spośród których tylko kilka zapada w pamięć, budząc jakiekolwiek emocje czy refleksje. Czytając "Rycerskość", uśmiechnęłam się parę razy, bo przyzwyczajenia seniorek to bardzo wdzięczny temat dla sztuki, a rycerze i wszelcy panowie, co galanterią odstają od standardów, dodają uroku....

"Dym i lustra" to kolejne arcydzieło Neila Gaimana, które w pełni spełnia oczekiwania fanów autora. Ta niezwykła powieść łączy w sobie elementy fantasy, horroru i dark fantasy, tworząc fascynujący i tajemniczy świat.
Gaiman zaprowadza nas w mroczne zakątki Londynu, gdzie spotykamy głównego bohatera Richarda Maya, zwykłego człowieka, który przypadkowo wpada w wir niesamowitych wydarzeń. Głównym wątkiem książki jest chęć Richarda odkrycia tajemnicy Fascynującego Portalu, ukrytego za tajemniczym dymem w lustrach. Ta podróż odkrywania i poznawania niesamowitych światów, zamkniętych w lustrach o różnych kształtach i rozmiarach, jest jednym z najbardziej wciągających aspektów książki.
Gaiman w swojej charakterystycznej manierze wplata w fabułę elementy nadprzyrodzone i mistycyzm, tworząc niezwykle malownicze i mroczne opisy lokalizacji i postaci. Jego wyobraźnia jest nieograniczona, a światy, które stworzył, są tak realistyczne, że możemy je sobie wyobrazić jako pełnowymiarowe miejsca.
Bohaterowie są również dobrze stworzeni i wyraziści. Mamy tu zarówno niebezpiecznych antagonistów, jak i sympatycznych i niezwykłych przyjaciół Richarda. Ich charakteryzacja jest zbudowana w taki sposób, że z jednej strony możemy sobie ich łatwo wyobrazić i zauważyć ich motywacje. Jednak z drugiej strony często są oni nieoczywiści i zaskakujący.
Język użyty przez Gaimana jest elegancki i płynny, co nadaje powieści nuty poezji. To znak rozpoznawczy autora i jego niezwykłej umiejętności snucia opowieści. Niezależnie od tego, czy jest to moment pełen akcji, czy chwila głębokich refleksji, Gaiman jest w stanie przykuć uwagę czytelnika i utrzymać go w napięciu do samego końca.
Aktualnie mogę stwierdzić, że Gaiman jest jednym z najważniejszych dla mnie autorów, a "Dym i lustra" to jeszcze jeden doskonały przykład talentu Neila Gaimana. Podczas lektury powyższej powieści niejednokrotnie zachwycałam się tekstami autora, które często stanowiły dla mnie punkt wyjścia do przemyśleń lub pochylenia się nad pewnymi kwestiami. W dodatku opowiadania zawarte w tej publikacji zachwycają swoją oryginalnością, mrocznym klimatem i genialnie skonstruowaną fabułą. Dla miłośników literatury fantasy, horroru i dark fantasy, to pozycja obowiązkowa.

"Dym i lustra" to kolejne arcydzieło Neila Gaimana, które w pełni spełnia oczekiwania fanów autora. Ta niezwykła powieść łączy w sobie elementy fantasy, horroru i dark fantasy, tworząc fascynujący i tajemniczy świat.
Gaiman zaprowadza nas w mroczne zakątki Londynu, gdzie spotykamy głównego bohatera Richarda Maya, zwykłego człowieka, który przypadkowo wpada w wir...

Uwielbiam Neila Gaimana, ale... dłuższe formy. Ten zbiór opowiadań jest bardzo nierówny, choć dość ciekawe, że jakość jest tutaj silnie skorelowana z objętością tekstu. Ale po kolei.

To zestaw krótkich tekstów przygotowanych przez autora na różne okazje, głównie do jakichś antologii lub takich, które wynikły z potrzeby chwili. Znajdziemy tutaj zarówno bardzo krótkie, wręcz jednostronicowe, formy, takie na kilka stron, kilkanaście, jak i powyżej 20. I muszę przyznać, że te, które mają więcej niż 10, czyta się zdecydowanie przyjemniej - jest to jakaś historia, czasami z bohaterem bardzo przypominającym autora. W krótkich pisarz mocniej eksperymentuje, także z formą bliską poezji i przyznam, że zupełnie to do mnie nie trafiało. Jednak pewnie będą osoby, które będą to preferować.

Natomiast nawet w tych kilkunastostronicowych opowiadaniach, mimo wyczuwalnej magii Gaimana, często brakuje jakiejś puenty lub myśli, do której czytelnik ma dojść. Są to takie teksty dla tekstów. Trudno się o to złościć, bo na tak małej przestrzeni trudno jest coś więcej przekazać, a poza tym nawet bez "finału" są to ciekawe opowiadania. Z drugiej - trochę szkoda, bo dzięki temu dłużej pamiętałoby się opowiadanie. Jest tutaj też wyjątkowo dużo tekstów o tematyce erotycznej, wręcz czasem pornograficznej, o czym zresztą autor ostrzega w długim wprowadzeniu. Wynika to z faktu, że te teksty trafiły do takich miejsc, ale też mam wrażenie, że trochę za wiele jest tych odniesień bez sensu. Mnie to przeszkadza, komuś może pasować - jak zwykle.

Tym niemniej, mimo że mniej tutaj Gaimana w Gaimanie, to nadal go czuć. I choć ta książka nie zostanie moją ulubioną w pozycji tego pisarza, to nadal może się podobać fanom.

Uwielbiam Neila Gaimana, ale... dłuższe formy. Ten zbiór opowiadań jest bardzo nierówny, choć dość ciekawe, że jakość jest tutaj silnie skorelowana z objętością tekstu. Ale po kolei.

To zestaw krótkich tekstów przygotowanych przez autora na różne okazje, głównie do jakichś antologii lub takich, które wynikły z potrzeby chwili. Znajdziemy tutaj zarówno bardzo krótkie, wręcz...

Jest kilka bardzo dobrych opowiadań ale większość jest dosyć chaotycznie i nieskładnie napisana. Odnosi się wrażenie że pisane były w pośpiechu. Są lepsze pozycje tego autora.

Jest kilka bardzo dobrych opowiadań ale większość jest dosyć chaotycznie i nieskładnie napisana. Odnosi się wrażenie że pisane były w pośpiechu. Są lepsze pozycje tego autora.