Śmierć i trochę miłości

Interesujący kryminał.

Interesujący kryminał.

O tym, czy ślub jest najszczęśliwszym dniem w życiu.
W przeddzień swojego ślubu, Nastia Kamieńska otrzymuje list z ostrzeżeniem. Podobną przestrogę odebrało kilka innych kobiet, a dwie z nich, tuż przed ceremonią pożegnały się z życiem.
Zgodnie z tytułem miłości jest tu tylko trochę - widzimy ją głównie w wykonaniu Nastii i Loszki. Przyznam szczerze, że bardzo lubię tę parę i ich relację i właściwie nie miałabym nic przeciwko temu, żeby przeczytać całą książkę o tym jak chodzą razem na spacery, układają pasjanse i rozmawiają, i wcale by mi nie brakowało żadnych morderstw. W pozostałych opisywanych związkach nie ma już takiej sielanki - opierają się albo wyłącznie na pożądaniu, albo na cynizmie i wyrachowaniu. Mnóstwo bohaterów traktuje swoich partnerów przedmiotowo, jako trampolinę do lepszego życia. Sama intryga kryminalna wypada bardzo dobrze, nawet pomimo tego że stosunkowo łatwo da się wytypować mordercę. Ogółem to bardzo udana część cyklu. Jedynym większym zgrzytem jest fakt, że tłumaczka programowo nie używa podwójnego "i" przy odmianie imion.

O tym, czy ślub jest najszczęśliwszym dniem w życiu.
W przeddzień swojego ślubu, Nastia Kamieńska otrzymuje list z ostrzeżeniem. Podobną przestrogę odebrało kilka innych kobiet, a dwie z nich, tuż przed ceremonią pożegnały się z życiem.
Zgodnie z tytułem miłości jest tu tylko trochę - widzimy ją głównie w wykonaniu Nastii i Loszki. Przyznam szczerze, że bardzo lubię tę parę...

Kolejny zgrabny kryminal Marininy osadzony w Rosji polowy lat 90. Nawet interesujaca historia, troche za duzo przemocy momentami, ale trzyma sie kupy.
Major Milicji Kamienska jest nieco denerwujaca swoja pracowitoscia, oddaniem sprawie i zaniedbaniem w powierzchownosci. Moze taka ma byc?
Czasami wyplywaja realia ekonomiczne tamtych czasow.
Niemeczaca opowiesc w sam raz na weekend.

Kolejny zgrabny kryminal Marininy osadzony w Rosji polowy lat 90. Nawet interesujaca historia, troche za duzo przemocy momentami, ale trzyma sie kupy.
Major Milicji Kamienska jest nieco denerwujaca swoja pracowitoscia, oddaniem sprawie i zaniedbaniem w powierzchownosci. Moze taka ma byc?
Czasami wyplywaja realia ekonomiczne tamtych czasow.
Niemeczaca opowiesc w sam raz na...

Jedyna przeczytana książka "carycy rosyjskiego kryminału". Nie wzbudziła ani zachwytu, ani odrazy. Sprawnie napisana popkulturowa powieść z czasów przedputinowskich.
Plusy to świadomość rosyjskich milicjantów w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia oraz zapis atmosfery tych lat.
Minusy to z kolei nadmiar przemocy i jej demoniczny dawca oraz niewiarygodne sytuacje i reakcje. Czy naprawdę kobieta może wyjść za faceta, który publicznie mówi, że przeczytała w życiu półtorej książki i sylabizuje? Czy jej narzeczony dałby takiemu możliwość monologowania przez długi czas?  Żeby nie wspominać o schematycznych postaciach i zachowaniach. Główna bohaterka analizuje kielichy kwiatowe w tle zdjęcia portretowego z kliszy.
Rosja Jelcyna to w książce kraj kontrastów i przemocy. Za pieniądze można kupić wszystko, kobiety kochają gwałcicieli a milicjanci są nadkompetentni mimo bardzo niskich pensji, no i milicja bogata i wszystko u niej działa niemal natychmiast, choćby ekspertyzy od ręki.
Jednym słowem można przeczytać, by wiedzieć o czym pisze autorka.

Jedyna przeczytana książka "carycy rosyjskiego kryminału". Nie wzbudziła ani zachwytu, ani odrazy. Sprawnie napisana popkulturowa powieść z czasów przedputinowskich.
Plusy to świadomość rosyjskich milicjantów w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia oraz zapis atmosfery tych lat.
Minusy to z kolei nadmiar przemocy i jej demoniczny dawca oraz niewiarygodne sytuacje...

Kolejny dobry kryminał z Kamieńską. Polecam

Kolejny dobry kryminał z Kamieńską. Polecam

Sprawny kryminał, niezbyt sensacyjny, bardziej śledczy, badanie i analiza tropów itp. Rys rosyjskiego społeczeństwa, niezachęcający.

Sprawny kryminał, niezbyt sensacyjny, bardziej śledczy, badanie i analiza tropów itp. Rys rosyjskiego społeczeństwa, niezachęcający.

Aleksandra Marinina jako rosyjska pisarka przesunęła się w miejsce niehonorowe, ba nawet miejsce, z którego nie należy wyciągać jej powieści na światło dzienne. Ponadto nie za bardzo wiadomo jaki ma ona stosunek do wojny jaką wywołał i prowadzi Putin. Dlatego też kończę książkę, którą kupiłam jeszcze przed wojną i wstrzymuję się przed kolejnymi zakupami. Szkoda bo major milicji Annę Kamieńską lubię, tak po ludzku lubię. Będę tęsknić. A ostatnia książka tej autorki, którą miałam okazje przeczytać to „ Śmierć i trochę miłości”. Byłam akurat na urlopie w górach Stołowych i ta treść bardzo przystawała do stanu w jakim się znajdowałam. Zadowolona i wyluzowana przeczytałam prostą i sympatyczną książkę o Anastazji Kamieńskiej wychodzącej za mąż za Loszę Cziestiakowa . Po jedenastu latach pożycia w konkubinacie. Można? Można! Czytanie tej prostej fabuły to była przyjemność. Wszystko jasne, zrozumiałe, nikt nie doskakuje z boku. Winną morderstw jest osoba, która w treści występuje a nie podrzucona w ostatniej chwili, moment przed epilogiem .😀 Polecam tym bardziej, że wyjątkowo chudzieńka to książka jest. Jak na Marininę rzecz jasna. Poza tym ta książka to portrecik Rosji lat dziewięćdziesiątych nie do pogardzenia.

Aleksandra Marinina jako rosyjska pisarka przesunęła się w miejsce niehonorowe, ba nawet miejsce, z którego nie należy wyciągać jej powieści na światło dzienne. Ponadto nie za bardzo wiadomo jaki ma ona stosunek do wojny jaką wywołał i prowadzi Putin. Dlatego też kończę książkę, którą kupiłam jeszcze przed wojną i wstrzymuję się przed kolejnymi zakupami. Szkoda bo major...

Anastazja Kamieńska wychodzi za mąż. Wreszcie zdecydowała się na ten krok. No, ale jak to z ekscentrykami bywa, nawet przy takiej uroczystej okazji wszystko odbywa się jak najmniej uroczyście i romantycznie tylko się da. Panna młoda występuje w czerni, za towarzystwo w Urzędzie Stanu Cywilnego ma tylko świadków (w osobach przyrodniego brata i jego świeżo poślubionej żony),a zamiast wesela planowany jest obiad w restauracji dla państwa młodych, ich rodziców i świadków. Pompa poziom: 0. A jakby tego wszystkiego było mało, ledwie Anastazja zmienia stan cywilny, a już musi się rzucić w wir obowiązków służbowych, bo w urzędzie zostaje zastrzelona jedna z panien młodych. Słowem, ślub, nie ślub, robota wlecze się za nią wszędzie. Nawet na urlopie, w trakcie miesiąca miodowego, który w końcu spędza aktywnie pomagając w śledztwie. A sprawa nie jest prosta, bo sama Anastazja tuż przed ślubem otrzymała list z pogróżkami i niewykluczone, że to ona miała być celem zabójcy. Śledztwo rusza z kopyta, a prawdopodobnych scenariuszy jest przynajmniej kilka i każdy jeden trzeba sprawdzić.
Pomysł na kryminał niebanalny, realizacja też przyzwoita, a do tego ciekawe wątki obyczajowe. Nie po raz pierwszy zadziwiają mnie pewne detale z codziennej egzystencji Rosjan z połowy lat dziewięćdziesiątych (coraz bardziej pogłębiająca się przepaść pomiędzy słabo opłacanymi pracownikami strefy budżetowej, a pracownikami firm prywatnych, galopująca inflacja, zachwyty Zachodem i towarami stamtąd sprowadzanymi, etc.). Te, choć niekiedy zaskakują, czasem jednak budzą pewną nostalgię, kiedy po przeczytania jakiegoś zdania nie można się oprzeć wrażeniu, że podobne doświadczenia nie są nam obce… Za to nie można się nie zdziwić wyjątkowo elastycznym podejściem bohaterów (zarówno milicjantów, jak i całej reszty) do wierności małżeńskiej. Romanse, skoki w bok, wreszcie rozstania i rozwody nie wydają się dla nikogo niespodzianką/ wstydliwą tajemnicą/ powodem do zmieszania.

Książka może nie jest wybitna, ale jak najbardziej nadaje się do przeczytania.

Anastazja Kamieńska wychodzi za mąż. Wreszcie zdecydowała się na ten krok. No, ale jak to z ekscentrykami bywa, nawet przy takiej uroczystej okazji wszystko odbywa się jak najmniej uroczyście i romantycznie tylko się da. Panna młoda występuje w czerni, za towarzystwo w Urzędzie Stanu Cywilnego ma tylko świadków (w osobach przyrodniego brata i jego świeżo poślubionej żony),...

Kolejna Marinina, pochłania się to jedno za drugim, błyskawicznie.

Znalazłem karton z książkami w piwnicy, a tam kolejne książki które przeczytałem. Przeczytałem trochę książek w młodości :) . To książka z mojej półki "różności", wrzucam tu te setki książek które przeczytałem w życiu w latach 2000-2019.

Kolejna Marinina, pochłania się to jedno za drugim, błyskawicznie.

Znalazłem karton z książkami w piwnicy, a tam kolejne książki które przeczytałem. Przeczytałem trochę książek w młodości :) . To książka z mojej półki "różności", wrzucam tu te setki książek które przeczytałem w życiu w latach 2000-2019.

Marinina jak zwykle trzyma poziom, ale tym razem napisała o jedno zdanie za dużo, przez co mordercę zgadłam już w połowie. Nie lubię tak

Marinina jak zwykle trzyma poziom, ale tym razem napisała o jedno zdanie za dużo, przez co mordercę zgadłam już w połowie. Nie lubię tak