Bidul

„Bidul” Mariusza Maślanki to książka, która mnie po prostu zmiażdżyła. Po świetnej poprzedniej lekturze tego autora miałem wysokie oczekiwania, ale to, co dostałem, przebiło wszystko. Tu nie ma zmiłuj. Maślanka nie owija w bawełnę, nie udaje, nie wygładza rzeczywistości. Rzuca mięsem, wali prosto między oczy i nie pozwala czytelnikowi ani na chwilę się schować.

To brutalna, wstrząsająca i cholernie prawdziwa opowieść o chłopcu z bidula. Bez lukru, bez sentymentalnych filtrów, bez taniej gry na emocjach. Każda scena ma ciężar, każde zdanie coś waży. Czuć, że to nie jest literatura pisana dla poklasku, tylko potrzeba wyrzucenia z siebie historii, która boli – i autora, i czytelnika.

Najbardziej uderza szczerość. Ta książka nie próbuje być „ładna”. Jest brudna, surowa, momentami wręcz nieprzyjemna w odbiorze, ale właśnie dzięki temu tak mocno działa. Czytając, czułem złość, bezsilność, czasem obrzydzenie, a czasem smutek, który zostaje na długo po zamknięciu okładki. To jedna z tych historii, które nie dają spokoju.

Maślanka pisze treściwie, bez zbędnych ozdobników. Każde zdanie jest po coś. Styl jest ostry, bezkompromisowy, dokładnie taki, jakiej wymaga ta opowieść. I to robi ogromną różnicę – bo „Bidul” nie jest tylko książką, to cios wymierzony w wygodnego czytelnika, który woli nie widzieć takich historii.

Na półce w bibliotece wypatrzyłem jeszcze dwie inne książki Maślanki i już wiem, że długo tam nie poleżą. Na pewno po nie sięgnę.

„Bidul” Mariusza Maślanki to książka, która mnie po prostu zmiażdżyła. Po świetnej poprzedniej lekturze tego autora miałem wysokie oczekiwania, ale to, co dostałem, przebiło wszystko. Tu nie ma zmiłuj. Maślanka nie owija w bawełnę, nie udaje, nie wygładza rzeczywistości. Rzuca mięsem, wali prosto między oczy i nie pozwala czytelnikowi ani na chwilę się schować.

To...

Autentyczna. Polecam.

Autentyczna. Polecam.

Trudna w odbiorze choć interesująca. Pomimo tego, że wiadomo mi było o wielu z opisanych wydarzeń, powalił mnie suchy, bez emocjonalny sposób przedstawianych treści. Czasem pobieżnie i bez kontynuacji wątków. Mimo to warto przeczytać.

Trudna w odbiorze choć interesująca. Pomimo tego, że wiadomo mi było o wielu z opisanych wydarzeń, powalił mnie suchy, bez emocjonalny sposób przedstawianych treści. Czasem pobieżnie i bez kontynuacji wątków. Mimo to warto przeczytać.

Bardzo ciekawa książka, tylko przydał by się ciąg dalszy

Bardzo ciekawa książka, tylko przydał by się ciąg dalszy

Bardzi realistyczna i dosadna opowieść o dorastaniu dzieci w domu dziecka. Czytając ciężko nie jest się wczuć w emocje naratora. Polecam

Bardzi realistyczna i dosadna opowieść o dorastaniu dzieci w domu dziecka. Czytając ciężko nie jest się wczuć w emocje naratora. Polecam

To jeden z tych tematów o którym mówić ciężko, gdyż dotyczy dzieci.
10 letni Borys trafia do domu dziecka, gdzie wydawać by się mogło , że życie w końcu mu się odmieni. No i odmieniło się. Swoje wspomnienia przedstawia smutno, czasami śmiesznie ale też wulgarnie, aż wręcz patologicznie. W tytułowym ,,Bidulu" panuje przemoc, wandalizm i gwałt. Opiekunowie mają gdzieś co się dzieje z wychowankami, szkoła zresztą też odwraca się od problemów dzieci.
Wspomnienia są poprzeplatane listami, które Borys pisze sam do siebie, co w pewnym sensie daje mu ukojenie.
Warto też zwrócić uwagę na okładkę.
Z wierzchu piękna, kolorowa jednak po ściągnięciu ukazuje się prawdziwa oprawa- szara i szorstka.
Pobyt Borysa w domu dziecka trwa 10 lat, gdzie opuszcza go jako 20 letni młody mężczyzna.
Mam prawo przypuszczać, że jest to swego rodzaju autobiografia, gdyż Maślanka część swojego życia również spędził w domu dziecka.
Podsumowując, piękna choć ciężka książka.

To jeden z tych tematów o którym mówić ciężko, gdyż dotyczy dzieci.
10 letni Borys trafia do domu dziecka, gdzie wydawać by się mogło , że życie w końcu mu się odmieni. No i odmieniło się. Swoje wspomnienia przedstawia smutno, czasami śmiesznie ale też wulgarnie, aż wręcz patologicznie. W tytułowym ,,Bidulu" panuje przemoc, wandalizm i gwałt. Opiekunowie mają gdzieś co się...

Książka prawdziwa, ale tak druzgocąca w niektórych momentach, że czytelnik woli tą prawdę wyprzeć.

Książka prawdziwa, ale tak druzgocąca w niektórych momentach, że czytelnik woli tą prawdę wyprzeć.

Tematyką domów dziecka interesuję się od lat. Sama kiedyś próbowałam osadzić jedną z moich "powieści" w tych realiach. Po książkę Maślanki sięgnęłam jednak dopiero teraz. Pochłonęłam ją w dwa wieczory. Choć nie była to na pewno lekka i przyjemna lektura.

Autor spędził dzieciństwo w domu dziecka. Możemy zatem przypuszczać, że "Bidul" w jakimś stopniu odzwierciedla jego losy. Losy chłopaka pozostawionego tak naprawdę samemu sobie w miejscu, gdzie rządzi prawo dżungli i gdzie każdego dnia musi walczyć o przetrwanie.

Maślanka opisuje bidulową rzeczywistość brutalnie, dosadnie, wręcz naturalistycznie. Borys na oczach czytelnika przeistacza się z małego chłopca w dorosłego mężczyznę. Jest świadkiem gwałtu na koledze, widzi przemoc, sam niejednokrotnie jej doświadcza. A jednocześnie, przy całym tym "zezwierzęceniu" wokół, zachowuje wrażliwość i stara się postępować według własnych zasad moralnych. Jak twierdzi, nie potrafiłby oddać się pierwszej lepszej dziewczynie - bo musi ją kochać. Jak każdy młody człowiek, szuka swojego miejsca. Obserwuje zmieniającą się rzeczywistość. Analizuje ją w listach wysyłanych do samego siebie.

Współczułam mu, kibicowałam. Miałam ochotę przytulić. A po zakończeniu lektury jeszcze długo zastanawiałam się, jak się potoczyły jego losy. Na pewno na długo we mnie zostanie...

Tematyką domów dziecka interesuję się od lat. Sama kiedyś próbowałam osadzić jedną z moich "powieści" w tych realiach. Po książkę Maślanki sięgnęłam jednak dopiero teraz. Pochłonęłam ją w dwa wieczory. Choć nie była to na pewno lekka i przyjemna lektura.

Autor spędził dzieciństwo w domu dziecka. Możemy zatem przypuszczać, że "Bidul" w jakimś stopniu odzwierciedla jego...

Wulgarna i brutalna w swojej prostocie literatura.
Historia drogi opowiedziana pobieżnie przez 250 stron. Czuć niedosyt. Wiele ciekawych wątków nie zostało rozwiniętych. Powieść zawiera wiele listów (pisanych przez narratora do samego siebie),które nie mają za wiele wartości dodanej, bo książka i tak ma narracje pierwszoosobową - z perspektywy głównego bohatera.
Mamy tu sporo przykrych momentów. Czuć wstręt do poczynań zepsutych przez wadliwy system ludzi.
Zakończenie otwarte, bez większej puenty.
Mimo to, warto przeczytać, choćby ze względu na tematykę.

Wulgarna i brutalna w swojej prostocie literatura.
Historia drogi opowiedziana pobieżnie przez 250 stron. Czuć niedosyt. Wiele ciekawych wątków nie zostało rozwiniętych. Powieść zawiera wiele listów (pisanych przez narratora do samego siebie),które nie mają za wiele wartości dodanej, bo książka i tak ma narracje pierwszoosobową - z perspektywy głównego bohatera.
Mamy tu...

Czytałam będąc jeszcze nastolatką. Pamiętam swoje niedowierzenia, kiedy uświadomiłam sobie, że książka książką, ale wielu młodych ludzi ma podobne doświadczenia. Na pewno warto przeczytać.

Czytałam będąc jeszcze nastolatką. Pamiętam swoje niedowierzenia, kiedy uświadomiłam sobie, że książka książką, ale wielu młodych ludzi ma podobne doświadczenia. Na pewno warto przeczytać.