Motylek

Debiutancka powieść, która swego czasu mocno namieszała na polskim rynku wydawniczym, do dziś stanowi solidny fundament jednej z najpopularniejszych serii kryminalnych w kraju.
Opowieść przenosi nas do fikcyjnego Lipowa, które na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie sielankowej wsi, gdzie największym zmartwieniem wydaje się poranna rosa. Szybko jednak wychodzi na jaw, że ten pozorny spokój to jedynie starannie pielęgnowana fasada, pod którą kryją się mroczne tajemnice...

W warstwie konstrukcyjnej utwór wyraźnie nawiązuje do klasyki gatunku, czerpiąc z tradycji skandynawskich kryminałów czy brytyjskich powieści detektywistycznych. Fabuła opiera się na modelu zamkniętej społeczności, w której morderstwo staje się zapalnikiem wyciągającym na światło dzienne dawno pogrzebane brudy. Wielowątkowa struktura pozwala śledzić historię nie tylko przez pryzmat śledztwa, ale również osobistych dramatów mieszkańców, a sprawne żonglowanie planami czasowymi sprawia, że czytelnik wielokrotnie daje się wyprowadzić w pole.
Styl opowieści jest przystępny i niemal gawędziarski, choć nie brakuje tu brutalniejszych opisów, gdy wymaga tego sytuacja. Tempo akcji nie jest zawrotne, przypomina raczej powolne dokręcanie śruby. W gruncie rzeczy to bardzo udany początek sagi, który udowadnia, że polska wieś jest idealnym miejscem na zbrodnię, a traumy potrafią kiełkować przez dziesięciolecia.

Debiutancka powieść, która swego czasu mocno namieszała na polskim rynku wydawniczym, do dziś stanowi solidny fundament jednej z najpopularniejszych serii kryminalnych w kraju.
Opowieść przenosi nas do fikcyjnego Lipowa, które na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie sielankowej wsi, gdzie największym zmartwieniem wydaje się poranna rosa. Szybko jednak wychodzi na jaw, że ten...

To moje pierwsze zetknięcie z powieścią tej autorki. Nie było źle, lecz mogło być w prawdzie lepiej.

Generalnie fabuła nie była zła, a wręcz nieco ciekawa.
Wystąpiły tu trzy dosyć brutalne morderstwa. Moim zdaniem były przeprowadzone w dosyć interesujący sposób, a zwłaszcza dwa pierwsze.
Jak dla mnie to w ogóle każdy bohater był tu podejrzany. Wszyscy zachowywali się dosyć dziwnie.

Jednym z kilku minusów - w mojej opinii - są polskie imiona oraz nazwiska. Nie wiem.. po prostu ich nie lubię, nie trafiają w moje gusta. I one przeważnie obniżają u mnie ocenę.

Te długie rozdziały.. niektóre mogłyby konkurować nawet z tymi, które były w poprzedniej książce, którą czytałam (Czwarta runda trylogii Hell). Nie wiem po co one są potrzebne. Na spokojnie można byłoby podzielić je na kilka krótszych.

Prawdę mówiąc tak na sto procent moją uwagę pochłonęła tylko końcówka. Przez dobre ¾ książki nie potrafiłam się w pełni skupić.

Rozkminiałam mniej więcej kto mógłby być sprawcą zbrodni, lecz finalnego rozwiązania sie nie spodziewałam. To była tak rzadko pojawiająca sie postać.. Jeśli dobrze pamiętam, to pojawiła się może maksymalnie dwa razy. To była prawdziwa niespodzianka.

Na pewno podobało mi się to, że książka ukazywała kilka perspektyw różnych osób. Lubię tego typu rzeczy w literaturze.

Raczej zamierzam kontynuować tą serię, lecz sądzę, że całej nie dam rady przeczytać. Jest tam zdecydowanie za dużo tomów, a jak wspomniałam wyżej - nie trafiła ona w pełni w moje gusta.

To moje pierwsze zetknięcie z powieścią tej autorki. Nie było źle, lecz mogło być w prawdzie lepiej.

Generalnie fabuła nie była zła, a wręcz nieco ciekawa.
Wystąpiły tu trzy dosyć brutalne morderstwa. Moim zdaniem były przeprowadzone w dosyć interesujący sposób, a zwłaszcza dwa pierwsze.
Jak dla mnie to w ogóle każdy bohater był tu podejrzany. Wszyscy zachowywali się...

Majstersztyk. Trochę za dużo postaci, trochę jak w Grze o Tron. Warstwa kryminalna doskonała. Czytałem długo po premierze ale ani trochę się nie zestarzała.

Majstersztyk. Trochę za dużo postaci, trochę jak w Grze o Tron. Warstwa kryminalna doskonała. Czytałem długo po premierze ale ani trochę się nie zestarzała.

Czytając to, brzmiało to dla mnie podobnie do dzieł Camilii Lagberg. Na koniec autorka napisała, że lubi jej twórczość, więc moje odczucia się zgadzały. Dla mnie świetnie, bo lubię jej styl.
Książka ma skomplikowaną sprawę kryminalną. Podejrzanych jest wielu. Niektórzy są, aż za bardzo podejrzani... Dlatego nie spodziewałam się, że to będą oni. I zakończenie nie zawiodło. Do tego wątek obyczajowy jest też mocny. Dużo się dowiadujemy o głównych bohaterach (których polubiłam (Kopp też)),oraz o mieszkańcach Lipowa.
Policjanci z lokalnego posterunku popełnili masę błędów podczas dochodzenia, więc dobrze, że zostało to wypomniane już w trakcie historii. Inaczej bym się tego czepiała XD

Czytając to, brzmiało to dla mnie podobnie do dzieł Camilii Lagberg. Na koniec autorka napisała, że lubi jej twórczość, więc moje odczucia się zgadzały. Dla mnie świetnie, bo lubię jej styl.
Książka ma skomplikowaną sprawę kryminalną. Podejrzanych jest wielu. Niektórzy są, aż za bardzo podejrzani... Dlatego nie spodziewałam się, że to będą oni. I zakończenie nie zawiodło....

hmmm, mój pierwszy kontakt z Motylicą wytatułowaną tu i tam... przemyślenia... zagadka niezła, do końca nie wiadomo kto zabija, świetne przeskakiwanie z miejsca na miejsce. niepotrzebne ciągłe wkręcanie czytelnika i wrzucanie na koniec podrozdziałów że ktoś kogoś ma ochotę zabić. co za dużo to nie zdrowo. Minusy - za dużo postaci, gubiłem się. dopiero po połowie w miarę orientowałem się kto co i z kim, a wcześniej miałem ochotę przerwać czytanie, ale mam wyzwanie, żeby poznać wszystkich polskich kryminalistów, więc zdzierżyłem do końca i ciesze się, że to zrobiłem, bo finał i cały wątek kryminalny był zrobiony z majstersztykiem, aczkolwiek nie do końca rozumiem kilku postaci i wątków, ale widac tak musiało być. Bardzo mocne 4+ czyli 6 pkt. ale nie zakochałem się w stylu autorki, może kiedyś znów do niej sięgnę.

hmmm, mój pierwszy kontakt z Motylicą wytatułowaną tu i tam... przemyślenia... zagadka niezła, do końca nie wiadomo kto zabija, świetne przeskakiwanie z miejsca na miejsce. niepotrzebne ciągłe wkręcanie czytelnika i wrzucanie na koniec podrozdziałów że ktoś kogoś ma ochotę zabić. co za dużo to nie zdrowo. Minusy - za dużo postaci, gubiłem się. dopiero po połowie w miarę...

Już od pierwszych stron migocze nam przed oczami napis "Witamy w Lipowie". Przygrywa wesoła muzyka, kamera kieruje się w stronę zadbanych domostw i uśmiechniętych mieszkańców, którzy z autentyczną sympatią machają i ślą pozdrowienia. Po chwili wszystko zamiera i na ekranie pojawiają się zwłoki zamordowanej zakonnicy. Cała społeczność jest zszokowana. Kto mógł dopuścić się tak haniebnego czynu? Padają wzajemne oskarżenia, a śledztwa nie prowadzą tylko dedykowane do tego służby. Każdy chciałby wymierzyć sprawiedliwość na swój własny sposób. Jednak jedyne co ich może przerażać to fakt, że w tej historii można zadać o wiele więcej pytań. Nie wystarczy tylko znaleźć odpowiedniego klucza do rozwiązania zagadki zbrodni. Trzeba zmierzyć się z czymś więcej. Z dawno zagrzebaną tożsamością i historiami, o których nikt nie ma prawa się dowiedzieć.

Katarzyna Puzyńska w swojej niniejszej opowieści przedstawia nam mroczne strony tych pięknych stworzeń - motylków. Dosłownie i w przenośni, ponieważ tu nikt motylkiem zostać nie chce. Zagadka jest w zupełności bardzo (jak to mówi jedna z bohaterek) wyrafinowana. Czytelnik nudzić się nie ma prawa, ponieważ gdy już wpada na trop zabójcy, pojawia się następne ciało i cała gra rozpoczyna się od początku.

Ja jestem zwolenniczką kryminałów napisanych właśnie w sposób, który proponuje nam Puzyńska. Akcja toczy się bardzo dynamicznie, bohaterów jest co prawda liczne grono, ale każdego można łatwo sobie zwizualizować. Etapami odkrywane są kolejne karty, bo każda z przedstawionych postaci ma jeszcze coś "za uszami". A całość oczywiście dopełnia grupka niesfornej młodzieży, wszechwiedząca sklepikarka, schorowany ksiądz i pewna zamożna rodzina, której niewiele brakuje, aby mieć więcej samochodów w garażu niż liczy cała społeczność tego miasteczka.

Dlatego też serdecznie zachęcam abyście zajrzeli na krótki spacer do Lipowa. Może spodobają Wam się leśne wędrówki, a droga zaprowadzi Was do przytulnego, lokalnego kościółka. Wracając natkniecie się w pobliskim kiosku na gazetę i sami odgadniecie czyją tożsamość przedstawia fotografia z jej pierwszej strony.

Już od pierwszych stron migocze nam przed oczami napis "Witamy w Lipowie". Przygrywa wesoła muzyka, kamera kieruje się w stronę zadbanych domostw i uśmiechniętych mieszkańców, którzy z autentyczną sympatią machają i ślą pozdrowienia. Po chwili wszystko zamiera i na ekranie pojawiają się zwłoki zamordowanej zakonnicy. Cała społeczność jest zszokowana. Kto mógł dopuścić się...

To moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Puzyńskiej. Jestem zachwycona! Książkę czyta się bardzo szybko, bo jest tak interesującą. Mimo często zmienianych wątków, mają one spójność i nadają akcji dynamiki. Jest w "Motylku" wiele barwnych, charakterystycznych postaci. Czytając książkę wielokrotnie się zastanawiałam, kto zabija i dlaczego :) wszystkie moje typy były nietrafione.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Puzyńskiej. Jestem zachwycona! Książkę czyta się bardzo szybko, bo jest tak interesującą. Mimo często zmienianych wątków, mają one spójność i nadają akcji dynamiki. Jest w "Motylku" wiele barwnych, charakterystycznych postaci. Czytając książkę wielokrotnie się zastanawiałam, kto zabija i dlaczego :) wszystkie moje typy były...

Czyta się całkiem przyjemnie mimo wielu wątków i postaci. Ciekawy wątek kryminalny . Jednak postać Klementyny mocno drażniąca.

Czyta się całkiem przyjemnie mimo wielu wątków i postaci. Ciekawy wątek kryminalny . Jednak postać Klementyny mocno drażniąca.

Przeziewałem pierwsze trzy rozdziały i poddałem się. Nie wiem kto jest w grupie 'targetowej' tej powieści. Jak na kryminał to za dużo w niej detali zupełnie niepotrzebnych, nie budujących napięcia. Wyszedł taki wiejski pejzaż ze sztafażem w postaci trupa. No, nie byłem ciekaw kto zabił. Widzę po ocenach innych, żem w mniejszości... No trudno 😀

Przeziewałem pierwsze trzy rozdziały i poddałem się. Nie wiem kto jest w grupie 'targetowej' tej powieści. Jak na kryminał to za dużo w niej detali zupełnie niepotrzebnych, nie budujących napięcia. Wyszedł taki wiejski pejzaż ze sztafażem w postaci trupa. No, nie byłem ciekaw kto zabił. Widzę po ocenach innych, żem w mniejszości... No trudno 😀

Pierwsze moje spotkanie z książkami pani Puzyńskiej i muszę przyznać, że jest ok. Na plus klimat małego miasteczka. Na minus mnogość wątków (jest ich ogromnie dużo). Ciekaw jestem kolejnego tomu i na pewno ustawię go w kolejce.

Pierwsze moje spotkanie z książkami pani Puzyńskiej i muszę przyznać, że jest ok. Na plus klimat małego miasteczka. Na minus mnogość wątków (jest ich ogromnie dużo). Ciekaw jestem kolejnego tomu i na pewno ustawię go w kolejce.