The Phantom of the Opera

Czytanie The Phantom of the Opera było dla mnie trochę jak sinusoida. Kiedy historia skupia się na samym Upiorze, książka natychmiast nabiera magnetyzmu bo jego inteligencja, teatralność oraz tragiczny wymiar są zdecydowanie najbardziej fascynującą częścią tej opowieści. W tych momentach czuć prawdziwą gotycką atmosferę i napięcie. Natomiast fragmenty bez niego są wyraźnie spokojniejsze oraz momentami tracą tempo. Najbardziej interesujący pozostaje więc sam Upiór, postać tak silna i złożona, że niemal przyćmiewa całą resztę historii. Upiór ukradł całe show i szczerze mówiąc, reszta ledwo nadąża. 6/10 i powiedzmy tak: gdybym była Christine, finał wyglądałby zupełnie inaczej.

Czytanie The Phantom of the Opera było dla mnie trochę jak sinusoida. Kiedy historia skupia się na samym Upiorze, książka natychmiast nabiera magnetyzmu bo jego inteligencja, teatralność oraz tragiczny wymiar są zdecydowanie najbardziej fascynującą częścią tej opowieści. W tych momentach czuć prawdziwą gotycką atmosferę i napięcie. Natomiast fragmenty bez niego są wyraźnie...

Niby mnie nie porwała zaraz po przeczytaniu, ale do tej pory czasami o niej myślę. Dobra książka, kiedyś na pewno ponownie ja przeczytam.

Niby mnie nie porwała zaraz po przeczytaniu, ale do tej pory czasami o niej myślę. Dobra książka, kiedyś na pewno ponownie ja przeczytam.

Przesłuchałam audiobooka, ale w innej wersji, niż ta. Nie znalazłam jej na lubimy czytać, dlatego opinie wpisuję tutaj. Słuchaną przeze mnie książkę czytał Bartosz Głogowski. Podobała mi się jego wersja, chociaż główna bohaterka według niego nazywała się Krystyna Daj....
Jest to dziewiętnastowieczna powieść, więc historia jest patetyczna i w ogóle nie straszna, ale chciałam ją poznać, bo moim ukochanym musicalem jest film Schumachera z muzyką Webbera pod tym samym tytułem. Książka- taka sobie, ale film genialny.

Przesłuchałam audiobooka, ale w innej wersji, niż ta. Nie znalazłam jej na lubimy czytać, dlatego opinie wpisuję tutaj. Słuchaną przeze mnie książkę czytał Bartosz Głogowski. Podobała mi się jego wersja, chociaż główna bohaterka według niego nazywała się Krystyna Daj....
Jest to dziewiętnastowieczna powieść, więc historia jest patetyczna i w ogóle nie straszna, ale...

Oj bardzo chciałem lubić, bo od bardzo długiego czasu marzę o zobaczeniu musicalu na własne oczy.
Niestety, nawet biorąc pod uwagę jej czasy, jest niesamowicie antyklimatyczna i chaotyczna. Sam pomysł nietuzinkowy, forma nie podołała. Na domiar złego Christine jest absurdalnie irytującą postacią.

Oj bardzo chciałem lubić, bo od bardzo długiego czasu marzę o zobaczeniu musicalu na własne oczy.
Niestety, nawet biorąc pod uwagę jej czasy, jest niesamowicie antyklimatyczna i chaotyczna. Sam pomysł nietuzinkowy, forma nie podołała. Na domiar złego Christine jest absurdalnie irytującą postacią.

Nie porwała mnie, trochę nawet zmęczyła.
Sam pomysł i klimat jest cudowny, nie bez powodu powstało tyle świetnych adaptacji. Klasyk klasykiem, ale na pewno przyjemniej czytałoby się to sto lat temu na łamach gazet :-)

Nie porwała mnie, trochę nawet zmęczyła.
Sam pomysł i klimat jest cudowny, nie bez powodu powstało tyle świetnych adaptacji. Klasyk klasykiem, ale na pewno przyjemniej czytałoby się to sto lat temu na łamach gazet :-)

Zastanawiam się, kto bardziej mnie odstręcza. Ogarnięty obsesją i chęcią posiadania Raoul czy budzący strach Erik. Dwaj mężczyźni, którzy krążą wokół Christine i odbierają jej kawałki siebie samej.

Zastanawiam się, kto bardziej mnie odstręcza. Ogarnięty obsesją i chęcią posiadania Raoul czy budzący strach Erik. Dwaj mężczyźni, którzy krążą wokół Christine i odbierają jej kawałki siebie samej.

That was crazy.

That was crazy.

(…)” – Och, opinię można sobie wyrobić – zareplikował Moncharmin – czyż ja nie cieszę się opinią znawcy muzyki? A przecież nie odróżniam sol od fa! „(…)
Do tej pory, po obejrzeniu filmu oraz musicalu „milion” lat temu, w teatrze muzycznym w pięknym Poznaniu i wykorzystaniu motywów z tejże opowieści w bajkach i przeróżnego rodzaju innych produkcjach, uważałam, że doskonale znam fabułę tej klasycznej powieści gotyckiej. I oczywiście, po poznaniu pierwowzoru literackiego, okazało się, że o tej historii wiem wielkie… Nic. A przynajmniej nie więcej niż jedną-trzecią całej opowieści. O zarysie fabuły można przeczytać wszędzie, ale jak się okazuje, nie da się złożoności tej historii zawrzeć w filmie, czy przedstawieniu teatralnym, czy muzycznym. I szczerze? Moim zdaniem, wykorzystanie tylko tego pseudo-miłosno-romantycznego wątku z piękną muzyką klasyczną w tle rozumiem, ale dla mnie, duuuużo ciekawszy jest ten wątek mroczny. Oj, jak to się dobrze czytało. Ale po kolei.

Jak napisał w swojej recenzji NieOczytani, ta powieść nie zestarzała się za dobrze i przyznam, że pierwszą część czytało się niesamowicie topornie. Nawet biorąc poprawkę, na rok powstania powieści, tamtejsze style zachowania i postrzegania pewnych aspektów moralnych, to i tak do szału doprowadzały mnie dialogi pomiędzy Christine i Raulem. To ich „cierpienie” z miłości, niezrozumienie intencji, strzelanie wzajemnych fochów, nieurocza naiwność i infantylność – mech. Ale cierpliwość została nagrodzona.
Bardzo powoli budowana opowieść, rozwijane wątki poboczne, zdawałoby się zupełnie na początku bez związku z głównym motywem „nadprzyrodzonym”. Trochę retrospekcji, świetnie wpleciony obraz zakłamania tamtejsze klasy społecznej. Nie tylko tej wyższej. Brak przyzwolenia na okazywanie uczuć czy nawet szczerych opinii. Przywdziewanie masek. Wieczne salonowe rozgrywki. Zabawa w pozory. Określanie Paryża jako wiecznej maskarady, gdzie każdy przywdziewa maskę. To akurat bardzo ciekawe spostrzeżenia i sugestie autora, jak odbierał Paryż tamtych czasów. No i pytanie? Czy to aż tak bardzo się zmieniło na przełomie wieków? Moim zdaniem, zdecydowanie nie. Ale wracając do meritum. Po przebrnięciu przez te cierpiętnicze opisy przeżyć wewnętrznych naszej zakochanej pary, pojawia się moja perełka. Opowieść Persa. I to jest to, co pokochałam, serio pokochałam w tej powieści. Ja już wiem, dlaczego „Upiór opery” stał się klasykiem.
I uwaga, to moja nieobietywna opinia!
Czas sprawił, że nie jest to gotycka powieść grozy. Ale! To jest genialny thriller. Fabuła? Po prostu na mini serial na jakąkolwiek z platform streamingowych. I gdybym teraz, bez oceniania klasyka światowej literatury, wzięła na tapetę tylko opowieść persa i samą postać Eryka, stwierdziłabym że właśnie przeczytałam jeden z najlepszych w ostatnim czasie kryminałów/ thrillerów, ze świetnie skonstruowanym twistem, ciekawą intrygą, tajemnicą w tle i wyjątkowym psycholem w roli głównej. Potworem, jak się okazuje, nie z wyglądu. Człowiekiem, który po prostu stwierdził, że skoro społeczeństwo go odrzuciło, on nie ma w stosunku do niego żadnych zobowiązań. I hamulców.
I za to kocham te klasyki. To tamci autorzy byli prekursorami. To tacy pisarze już dawno, dawno obmyślali intrygi, manipulacje, opisywali obsesje, miłość, nienawiść. Mamili, podpuszczali, oszukiwali i zaskakiwali czytelnika, dając mu frajdę z czytania, wywoływali emocje i zmuszali do wytężania umysłu.
Za królową zagadek wciąż uważam Agathę Christie ;D
Zgodnie z moim rankingiem oceniłam tę książkę na 8/10
Warto było

(…)” – Och, opinię można sobie wyrobić – zareplikował Moncharmin – czyż ja nie cieszę się opinią znawcy muzyki? A przecież nie odróżniam sol od fa! „(…)
Do tej pory, po obejrzeniu filmu oraz musicalu „milion” lat temu, w teatrze muzycznym w pięknym Poznaniu i wykorzystaniu motywów z tejże opowieści w bajkach i przeróżnego rodzaju innych produkcjach, uważałam, że doskonale...

Romantyczna, uroczo naiwna i naciągana. Nie różni się zbyt wiele od współczesnych thrillerów z pozornym wątkiem paranormalnym.
Cieszę się, że przeczytałam tę książkę - przynajmniej nie mam na jej temat fałszywych wyobrażeń.

Romantyczna, uroczo naiwna i naciągana. Nie różni się zbyt wiele od współczesnych thrillerów z pozornym wątkiem paranormalnym.
Cieszę się, że przeczytałam tę książkę - przynajmniej nie mam na jej temat fałszywych wyobrażeń.

4,5⭐️

4,5⭐️