Stokrotki w śniegu

Zachęcona recenzjami i opiniami innych czytelników, bez wahania sięgnęłam po powieść Richarda Paula Evansa "Stokrotki w śniegu". Historia przedstawiona przez Evansa niewątpliwie została zainspirowana Opowieścią Wigilijną - jak sam autor nadmienia we wstępie - jest to więc pozycja niemalże obowiązkowa na okres bożonarodzeniowy.

Stokrotki w śniegu to powieść obyczajowa, której akcja toczy się w Ameryce. James Kier – główny bohater - bezwzględny, cyniczny biznesmen znajduje w gazecie swój własny nekrolog. Notka umieszczona została pomyłkowo, ale w Internecie pod informacjami o śmierci Kiera pojawiają się liczne komentarze. Należy nadmienić, że swoją potężną firmę Kier zbudował opierając się na nieuczciwych zagraniach, na swoim sprycie, nie okazując serca wspólnikom, którzy przecież byli zwykłymi ludźmi, z własnymi problemami. Kier również w stosunku do swojej rodziny zachowywał się podobnie. Kochany, troskliwy ojciec i mąż stał się człowiekiem pozbawionym uczuć. Zostawił żonę i syna i zajął się swoim imperium. Pracownicy okazywali mu respekt, jednak wynikał go głównie ze strachu przed nim, a nie z sympatii. Prawda jakiej dowiaduje się o sobie z komentarzy pozostawionych w Internecie działa jak potężny impuls. Ten ogromny bodziec powoduje, że Kier pragnie naprawić wyrządzone krzywdy. Postanawia odkupić część swoich win.

„Stokrotki w śniegu” to wzruszająca powieść, świadcząca o tym, że nawet najbardziej skamieniali ludzie nie posiadający uczuć mogą się zmienić. Nasuwa się tylko jedno pytanie: czy ta przemiana nie przyjdzie za późno? Odpowiedź na nie oczywiście uzyskamy czytając powieść. Język Evansa cechuje prostota i lekkość. Książkę czyta się znakomicie. Nie dość, że jest wciągająca, to brak w niej sztuczności i nadęcia. Evans nie próbuje nikomu udowodnić, że jego literatura jest z wyższej półki. W zamian daje coś dużo cenniejszego - nadzieję i wiarę. To powieść z pięknym świątecznym akcentem.

http://czytadlatetiisheri.blogspot.com/

Główny bohater tej historii - James Kier - to naprawdę antypatyczna postać. Swój egoistyczny, wredny charakterek, Kier ujawnia już w pierwszych trzech rozdziałach. A dalej nie jest wcale lepiej. Kier to facet bezwzględny i zły. Nie liczy się z niczyim zdaniem, na nim też nie można polegać. W świecie, w którym żyje James Kier najważniejszy jest... James Kier. On jest wielkim biznesmenem, wielce bogatym, wielce mądrym i wielce przekonanym o swojej wyższości. Niewielu go lubi. Nienawidzi go nawet najbliższa rodzina, w szczególności jego syn. Czytając książkę wielokrotnie wcale się mu nie dziwiłam. Tak, tak - czytelnik też nie cierpi tej postaci...
Jednak, czy będąc nawet najbardziej wrednym egoistą można zauważyć swoje błędy? I co takiego musi się stać, żeby w końcu zrozumieć, że pewne sposoby ludzkiego postępowania mogą krzywdzić życie innych, niszczyć nie tylko bliskich, ale także prowadzić do autodestrukcji? Jakie wydarzenia "otworzą Jamesowi oczy"?
Aby się tego dowiedzieć polecam przeczytać książkę.

Książkę czyta się jednym tchem. Jest jedną z tych powieści, które karzą do siebie wrócić po każdym ukończonym rozdziale. Ta historia przekazuje nam przesłanie, że człowiek czyniąc dobro przyniesie więcej szczęścia innym, a przy tym także samemu sobie.

Muszę przyznać, ze zupełnie nie miałam pomysłu na napisanie recenzji książki Richarda Paula Evansa. Ilekroć zabierałam się za tę czynność, to po stworzeniu zaledwie kilku zdań wymazywałam je i rozpoczynałam swoją pracę od początku. W pewnym momencie postanowiłam wziąć się za siebie i na poważnie przystąpić do wykonywanego zadania.

"Stokrotki w śniegu" przedstawiają nam historię bezwzględnego rekina biznesu, którego nie interesuje nic poza powiększeniem własnego majątku. James Kier przez 7 dni w tygodniu - 24h na dobę - czerpie przyjemność z poniżania ludzi i odbierania im godziwych warunków do życia. Krzywda innych upewnia go w poczuciu własnej wartości, które z kolei mobilizuje mężczyznę do dalszego działania. Taki stan rzeczy trwa aż do momentu, w którym biznesmen zapoznaje się z treścią - umieszczonego w gazecie - nekrologu. Główny bohater - pod wpływem impulsu, a także przeczytanej na swój temat rozmowy - podejmuje jedną z najważniejszych decyzji w swoim życiu. Właściciel firmy - ze wszelkich sił - stara się wynagrodzić innym swoim winy i mimo wielu przeciwności losu nie poddaje się...

W moim odczuciu "Stokrotki w śniegu" spełniają swoje zadanie niemalże w całości. Richard Evans zabiera swoich czytelników w niezwykłą podróż, która uświadamia każdemu z nas wiele istotnych kwestii. Autor ukazuje nam do czego - w skrajnych wypadkach - może doprowadzić chęć zapewnienia swoim bliskim przyzwoitych warunków życia. Po wnikliwej analizie okazuję się, że tak naprawdę bardzo dużo zależy od charakteru człowieka. W sposób jawny musimy dbać o otaczającą nas rzeczywistość, a także o to, byśmy podczas - popularnego w dzisiejszych czasach - 'wyścigu szczurów' nie zapomnieli o naszym prawdziwym JA.

Zagłębiając się w kolejnych rozdziałach książki miałam wrażenie, iż jest ona pewną przestrogą przed popełnianiem błędów, które mogą nas drogo kosztować. Czasami lepiej jest ugryźć się w język i przemyśleć kilka spraw na spokojnie, by potem nie okazało się, iż zgubimy się w wirze własnych decyzji. Panu Kierowi udało się przejrzeć na oczy dopiero po wielu latach bezmyślnych decyzji, które doprowadziły do rozpadu jego małżeństwa, a także braku jakichkolwiek więzi z własnym synem.

Czytając lekturę napisaną przez Richarda Evansa bardzo łatwo można dostrzec jej nawiązanie do powieści stworzonej niegdyś przez Charlesa Dickensa. Autor mówi o tym od samego początku, więc bez wątpienia można uznać, iż "Stokrotki w śniegu" są współczesną wersją "Opowieści Wigilijnej". Oczywiście brakuje w niej tego czegoś co posiadać może tylko oryginał, jednak mimo wszystko uważam, iż naprawdę warto jest zapoznać się z tą pozycją literacką... Z czystym sumieniem polecam tą pozycję literacką każdemu - bez względu na wiek.


Wydawnictwo Znak, Listopad 2010
ISBN: 978-83-240-1460-6
Liczba stron: 304
Ocena: 7/10

Sięgnęłam po książkę, dlatego że bardzo lubię "Opowieść Wigilijną" Charlesa Dickensa, a "Stokrotki w śniegu" zapowiadały się na książkę w podobnym klimacie :)

U Paula Evansa rolę Ebenezera Scroogea przyjął James Kier, bezwzględny rekin biznesu, który niszczy ludzi bez skrupułów. Rani nawet osoby, które mimo wszystko darzą go uczuciem i wierzą w to, że jest w nim coś dobrego.
Całe życie i światopogląd Jamesa zmieniają się, kiedy pewnego dnia biznesmen czyta umieszczony przez pomyłkę w gazecie nekrolog... własny nekrolog. Postanawia się zmienić i naprawić krzywdy, które wyrządził innym ludziom... ale czy po takim czasie jest to możliwe i czy James ma szansę naprawić to co kiedyś zepsuł... sprawić,żeby żona i syn znowu mu zaufali i obdarzyli uczuciem?

Książka idealna do przeczytania w okresie przedświątecznym... ja także miałam w planie zrobić to przed Wigilią, ale jakoś ciągnęło mnie do czytania i nie wytrzymałam. Od razu rzuca się w oczy nawiązanie do "Opowieści Wigilijnej" i niestety, wg. mnie tej książce brakuje magii, którą mogliśmy znaleźć u Dickensa. Owszem... wzruszyła mnie, czytało się ją szybko i przyjemnie, ale jednak czegoś brakowało. Może powinnam jednak poczekać z książką na pierwszy śnieg i trochę świątecznej atmosfery?

Książka niesie proste przesłanie... człowiek jest kowalem własnego losu i to jak nas odbierają ludzie, zależy tylko i wyłącznie od nas... Miłości i prawdziwej przyjaźni nie można kupić za pieniądze, a czasami zapominamy, że to właśnie miłość i przyjaźń nadają sens naszemu życiu.

Mimo iż brakuje mi w tej książce odrobiny tego czegoś... magicznego... polecam, bo czyta się naprawdę dobrze, a nawet kilka łez ze wzruszenia można uronić :)

Czytałam z lekką obawą, że książka okaże się schematyczna i zbyt podobna do "Opowieści wigilijnej". Sam autor przyznał we wstępie, że właśnie na powieści Dickensa się wzorował. Nie rozczarowałam się jednak. "Stokrotki w śniegu" mają swój niezwykły klimat a postać Jamesa Kiera jest doskonale zarysowana. Daje się lubić od samego początku, mimo wielu wad. Być może dlatego, że najpierw jest zabawna i groteskowa, dopiero później staje się wzruszająca.
Powieść jest historią rozpoczynającą się od pomyłki dziennikarskiej, główny bohater bowiem czyta pewnego dnia swój nekrolog w lokalnej gazecie. Dzięki niemu dowiaduje się na jaką opinię sobie zapracował wśród bliskich i znajomych. Wiadomość ta jest tak wstrząsająca, że Kier postanawia zmienić swoje życie... I, tutaj zaskoczenie, początkowo wszystkie jego przedsięwzięcia kończą się niepowodzeniem! Nie jest to banalna, cukierkowa historia o tym, jak to łatwo zmienić swoje życie. O nie. To książka o rozczarowaniach, wysiłku, trudnych relacjach syna i ojca, tragediach rodzinnych, woli walki i potrzebie nie poddawania się aż do końca...
Opowieść jest też wzruszająca. Przez ponad 250 stron czekałam na tytułowe stokrotki, ale kiedy się wreszcie pojawiły, rozczuliły mnie zupełnie...
Myślę, że to książka warta przeczytania, doskonała też na prezent.
Motywuje do zastanowienia się nad skutkami własnego postępowania, a miejsce na notatki pod koniec publikacji, niejako zobowiązuje do stworzenia listy osób, z którymi może nie do końca ułożyło się tak, jak powinno...

Opowieść wigilijna XXI wieku, to myślę najbardziej trafne określenie dla tej chwytającej za serce powieści.

James Kier jest człowiekiem który wiedzie życie o którym marzą miliony ludzi - ma piękną dziewczynę i świetnie prosperującą firmę, która zapewnia mu bardzo luksusowe życie.
Los jednak bywa bardzo przewrotny, kiedy więc w pewnej gazecie przez przypadek pojawia się informacja o jego śmierci Kierowi będzie dane się przekonać ilu ludzi ucieszyła ta informacja, a ktoś po kim najmniej by się tego spodziewał będzie go żałował.

"Stokrotki w śniegu" to książka o przemianie, książka która przypomina nam o tym jak ważne są nasze czyny oraz pokazuje magię która otacza święta.

Jest jeden wspaniały cytat z tej książki który zapamiętam na pewno na bardzo długo
"Wszyscy, a na pewno niektórzy z nas, mamy poważną wadę. To co jest dla nas najważniejsze, potrzebne do życia bierzemy za oczywiste, za dane. Powietrze. Wodę. Miłość.
Jeśli jest obok was ktoś, kogo kochacie, jesteście szczęściarzami. A jeśli ta osoba i was darzy miłością - możecie mówić o prawdziwym błogosławieństwie. Jeśli zaś marnujecie czas dany wam na tę miłość, jesteście głupcami"

Cieszę się, że tak wspaniałą książką otworzyłam rok 2011 i nie tylko w tym roku ale i w następnych postaram się pamiętać, że chcieć to móc, i że życie ma się tylko jedno i ważne jest to jak je przeżyjemy.

Już nie chciałam sięgać do kolejnych powieści pana Richarda Paula Evansa, aby móc skupić się na tych zadanych przez uniwersytet;-) Jednak wypożyczyłam 'Stokrotki...' dla kogoś, komu nauczycielka powiedziała, że ta powieść idealnie nadaje się na prezentację maturalną o przemianach wewnętrznych. Co prawda, to prawda - jako mól książkowy musiałam to przeczytać:-).
James Kier, główny bohater, to taki Scrooge osadzony w naszych realiach. Zły, pracoholik, zaniedbujący rodzinę (i to dość mocno) i nie liczy się z uczuciami i życiem innych. A to, że akcja zostaje umieszczona w grudniu, to nadaje całej powieści niesamowitego klimatu.
Ktoś może powiedzieć, że przemiana Kiera jest naciągana, ale ja mam na to obronę - traktuje 'Stokrotki w śniegu' jak baśń, ponieważ sam styl trochę mi przypominał ten gatunek. Na dodatek magia Świąt pozwala na oderwanie się od mglistego października.
Osobiście uważam, że ta powieść Evansa ustępuje tylko 'Szukając Noel'. Obie pozycje są bardzo dobre i mają swój wyjątkowy nastrój, natomiast wcześniejsze, czyli 'Kolory tamtego lata' i 'Bliżej słońca' wydają się być tak bardzo podobne, że rożni je tylko miejsce akcji i imiona bohaterów.
Warto to przeczytać, szczególnie przed Wigilią.

„Stokrotki w śniegu” to ciepła powieść, która porusza do głębi i zmusza do refleksji: Jakim jestem człowiekiem? Jakie reakcje wśród ludzi, którzy mnie znają, wywoła informacja o mojej śmierci? Będą tęsknić, żałować a może odetchną z ulgą, ucieszą się a nawet odczują satysfakcję?

James Kier dostał niezwykle rzadką szansę przekonania się o tym jeszcze za życia, bowiem wieść o jego śmiertelnym wypadku okazała się być pomyłką dziennikarza. Komentarze, które przeczytał w Internecie pod artykułem na temat swojej śmierci, nie należały do miłych i skłoniły Jamesa do zastanowienia się nad swoim życiem, stylem prowadzenia interesów oraz relacjami z rodziną. I tak to stopniowo i niezwykle boleśnie dokonuje się przemiana bezwzględnego szefa, wspólnika, który wykorzystał własnego przyjaciela, ojca, który nie ma czasu dla syna, męża, który zostawił swoją umierającą żonę a teraz interesownie kalkuluje korzystny dla siebie moment rozwodu. Człowieka z zasadami, za to bez sumienia.

Akcja książki ma miejsce w grudniu, w czas poprzedzający Święta Bożego Narodzenia. Jest to zatem optymalny czas na taką właśnie lekturę, ale zapewniam – po świętach nie traci ona ani trochę z klimatu, dotyka przecież spraw ponadczasowych a i na refleksję i danie sobie (i innym) drugiej szansy zawsze jest dobra pora.

Powieść przypomina, że mamy tylko jedno życie, że powinniśmy należycie wykorzystać dany nam czas, żyć tak, by nikt przez nas nie płakał, nie krzywdzić, nie dążyć do celu po trupach. Bo przecież nasza śmierć jest nieuchronna ale to od nas samych zależy, co kiedyś inni napiszą… w naszym nekrologu.

Pamiętacie „Opowieść Wigilijną”. To bardzo ładna bajka pokazująca jak skąpy człowiek może w ciągu jednej nocy przejść dogłębną przemianę. Ostatnio miałam okazję przeczytać książkę, która bardzo przypominała mi opowiadanie Karola Dickensa.
Książka nosi tytuł „Stokrotki w śniegu” i opowiada o mężczyźnie o imieniu James. Według informacji jakie podały gazety James zginął w wypadku samochodowym. I właśnie w czasie porannej lektury dowiaduj się on tym. Ponieważ James jest osobą wpływową i znaną szerokiemu gronu osób informacja o wypadku ukazuje się nie tylko w lokalnej gazecie, ale i w prasie ogólnokrajowej, w Internecie i telewizji. Śmierć biznesmena jest powodem do radości dla wielu osób, bo było mu daleko do miana dobrego przyjaciela.
Przez wiele lat James był bezwzględnym szefem, który uważał, że świąteczne dekoracje i prezenty dla pracowników to strata pieniędzy. Był rekinem biznesu wyznający zasadę „po trupach do celu”. Nie był również idealnym mężem i ojcem. Zostawił swoją umierającą żonę, a syn go nienawidzi.
Po przeczytaniu informacji o swojej śmierci, a także komentarzy swoich znajomych James postanawia wszystko zmienić, zacząć swoje życie od nowa. Czy jest to możliwe?
Czy w parę tygodni można wynagrodzić krzywdy wyrządzane przez wiele lat?
Tego dowiecie się po przeczytaniu książki.
Ja, mogę jedynie powiedzieć Wam, że „Stokrotki w śniegu” to piękna i bardzo wzruszająca opowieść. Znajdziecie w niej wielką miłość i nadzieje, siłę rodzinnych więzi i przyjaźni. Książka pokazuje, że tylko kochając i będąc kochanym, można odnaleźć własną drogę w życiu, a także to, że nigdy nie jest za późno na zmiany i słowo „przepraszam”.
Magii książce nadaje jeszcze świąteczny czas – cała akcja dzieję się na kilka tygodni przed Bożym Narodzeniem. Tak jak w „Opowieści Wigilijnej” tu też największe zmiany dokonują się w Wigilię.
Polecam książkę „Stokrotki w śniegu” autorstwa Richard Paul Evans. Myślę, że jest to dobry pomysł na prezent mikołajkowy lub pod choinkę.