Biała jak mleko, czerwona jak krew

Uważam, że w życiu nie ma przypadków. Pewne rzeczy dzieją się z jakiegoś powodu, a inne nigdy nie mają miejsca. Kupiłam tę książkę na wyprzedaży miejskiej biblioteki za śmieszne pieniądze...2, maksymalnie 4 złote. Zaczynając czytać nigdy nie pomyślałabym, że za grosze otrzymałam czyste złoto. Gdybym w dwóch słowach miała powiedzieć czym jest "Biała jak mleko, czerwona jak krew", odpowiedziałabym, że przepisem na życie. Każda kartka jest drogowskazem, radą dobrego przyjaciela, która zmusza do spojrzenia na własne życie i powtarza "nie zmarnuj ani sekundy". Nie ma strony, która nie zawierałaby cennej uwagi i spostrzeżenia na temat świata. Pan D'Avenia ma niezwykły talent, bo pokazał rzeczywistość dokładnie taką jaką ona jest, używając do tego pięknych metafor barw i nawiązań do literatury.
Dobrze czasem trafić na historię, która przypomni o wartości życia, czasu, miłości i relacji. Tak bardzo brakuje światu takich książek...książek pełnych nadziei i prawdy. Wydaje nam się, że jesteśmy wyjątkowi, ale tak naprawdę wszyscy jesteśmy książkami, które mają ten sam początek i koniec, różni nas tylko to co pomiędzy. Dawno już żadna książka nie doprowadziła mnie do łez, ale tej nie da się bez nich czytać. W odpowiednim momencie, płyną same.
"To gasnące spojrzenie w jednej chwili pozwoliło mi zrozumieć, że ja mam wszystko, co ona właśnie traci". Myślę, że absolutnie każdy potrzebuje przeczytać tę historię.

Uważam, że w życiu nie ma przypadków. Pewne rzeczy dzieją się z jakiegoś powodu, a inne nigdy nie mają miejsca. Kupiłam tę książkę na wyprzedaży miejskiej biblioteki za śmieszne pieniądze...2, maksymalnie 4 złote. Zaczynając czytać nigdy nie pomyślałabym, że za grosze otrzymałam czyste złoto. Gdybym w dwóch słowach miała powiedzieć czym jest "Biała jak mleko, czerwona jak...

Po 13 latach przeczytałam ją ponownie, jesienią 2025 r. Jej urok i moc są dalej silne. Piękna opowieść. Oderwana od czasów i wieku. Głęboko humanistyczna.

Po 13 latach przeczytałam ją ponownie, jesienią 2025 r. Jej urok i moc są dalej silne. Piękna opowieść. Oderwana od czasów i wieku. Głęboko humanistyczna.

Idealna pozycja dla fanów powieści m. in. Johna Greena, Rachael Lippincott, Mikki Daughtry i Tillie Cole.

Idealna pozycja dla fanów powieści m. in. Johna Greena, Rachael Lippincott, Mikki Daughtry i Tillie Cole.

Brdzo dobra ksiązka . polecam. super sie czyta

Brdzo dobra ksiązka . polecam. super sie czyta

Przeczytana praktycznie jednym tchem. Przepiękna i przejmująca opowieść, jednak nie z tych ckliwych romansów, a napisana w dobry sposób, prostym, czasami kolokwialnym językiem nastolatka.

Przeczytana praktycznie jednym tchem. Przepiękna i przejmująca opowieść, jednak nie z tych ckliwych romansów, a napisana w dobry sposób, prostym, czasami kolokwialnym językiem nastolatka.

Książkę przeczytałam dawno, krótko po tym gdy wyszło polskie wydanie. Niedawno zrobiłam rereading po wielu latach - ocena pozostaje taka sama.
Książka należy do gatunku młodzieżówek, czy jak to teraz popularnie nazywane - Young Adult. D'Avenia stworzył zgrabną historię o szkole, pierwszej miłości, nieuleczalnej chorobie i śmierci pisanej z perspektywy młodego chłopaka. Napisana w formie dziennika, pozwala w pewien sposób wczuć się w uczucia głównego bohatera. Mając naście lat, byłam zachwycona, teraz nieco mniej, ale nadal powieść ta mnie porusza.
Bardzo podobały mi się nawiązania do literatury, a postać pana od filozofii to totalny strzał w dziesiątkę - w końcu bohaterami są nastolatkowie, więc nauczyciel przejął swoistą rolę przewodnika w życiu, trudnym i bolesnym.
Jedna z lepszych książek dla młodzieży, które czytałam.

Książkę przeczytałam dawno, krótko po tym gdy wyszło polskie wydanie. Niedawno zrobiłam rereading po wielu latach - ocena pozostaje taka sama.
Książka należy do gatunku młodzieżówek, czy jak to teraz popularnie nazywane - Young Adult. D'Avenia stworzył zgrabną historię o szkole, pierwszej miłości, nieuleczalnej chorobie i śmierci pisanej z perspektywy młodego chłopaka....

Według mnie książka jest naprawdę dobra, jednak trzeba mieć na uwadze, że należy do gatunku YA. Zmyliła mnie nieco poważna okładka i opis, bo spodziewałam się melodramatu we włoskim stylu. Tymczasem spędziłam wieczór z młodzieżowym romansem. I chociaż nie należę do fanów tego rodzaju literatury, pozwoliłam, by strumień myśli szesnastoletniego Leo porwał mnie i poniósł ku wspomnieniom własnego nastoletniego okresu życia.

Mimo trudnej tematyki, książka nie wyciska na siłę łez czytelnika. Akcja płynie sobie leniwie, za to po drodze można podziwiać pejzaż uczuć młodego zakochanego chłopaka. Cały świat przedstawiony ogląda się przez kolorowe szkła. Widzimy go tak jak Leo - co i rusz zabarwia się na odcienie czerwieni, a czasami nagle wszystko wokół bieleje, gdy chłopak doświadcza pustki i bezsilności. Co prawda chwilami irytowało mnie jego zachowanie, jego brak zrozumienia rzeczywistości, jednak może zapomniałam już jak to jest znajdować się nieustannie wśród hormonalnej burzy...Poza tym pozostałe postaci spowija mgła, są bardzo niewyraźne zarysowane, ale w końcu na pierwszym planie ma być Leo, mieniący się feerią barwnych uczuć.

Spodobał mi się styl narracji, pełen delikatności, wrażliwości, a jednocześnie nieprzesadzony. Czytałam powieść z lekkim dystansem, po czym po skończeniu nie mogłam zasnąć od nadmiaru przemyśleń. Zaskoczyło mnie, że nastoletni chłopak może doświadczać świata tak głęboko i mieć tak złożone życie wewnętrzne. A w pamięci zostają przemyślenia Naiwniaka i Gandalfa, których jest całkiem sporo. Na uwagę zasługuje też odwołanie do klasyków literatury włoskiej - zapragnęłam zapoznać się z nimi bliżej. A przede wszystkim zatęskniłam za kolejnymi książkami autora - z tego co wiem napisał dwie powieści. Mam nadzieję, że stworzy utwór skierowany do dorosłych czytelników - chwilami podczas lektury odnosiłam wrażenie, że założył za ciasny strój i z chęcią odetchnąłby w wygodniejszym kostiumie pełnoletniego narratora.

Według mnie książka jest naprawdę dobra, jednak trzeba mieć na uwadze, że należy do gatunku YA. Zmyliła mnie nieco poważna okładka i opis, bo spodziewałam się melodramatu we włoskim stylu. Tymczasem spędziłam wieczór z młodzieżowym romansem. I chociaż nie należę do fanów tego rodzaju literatury, pozwoliłam, by strumień myśli szesnastoletniego Leo porwał mnie i poniósł ku...

Piękna książka. Wydaje mi się życiowa, nawet jeśli ma w sobie nutkę wymuszonej filozofii. Sympatyczni bohaterowie, podoba mi się też motyw kolorów. Napisana w ciekawy sposób, z perspektywy młodej osoby, która dopiero poznaje życie. Może dlatego nie trafiła do mnie w 100%, bo lata nastoletnie mam już za sobą. Poza tym wydaje mi się, że nie zapamiętam jej na długo.

Piękna książka. Wydaje mi się życiowa, nawet jeśli ma w sobie nutkę wymuszonej filozofii. Sympatyczni bohaterowie, podoba mi się też motyw kolorów. Napisana w ciekawy sposób, z perspektywy młodej osoby, która dopiero poznaje życie. Może dlatego nie trafiła do mnie w 100%, bo lata nastoletnie mam już za sobą. Poza tym wydaje mi się, że nie zapamiętam jej na długo.

Współczesne Love Story. Historia pierwszej miłości.


Ale miłość to coś innego. Miłość nie daje spokoju. Miłość jest bezsenna. Miłość obdarza siłą. Miłość jest szybka. Miłość jest jutrem. Miłość to tsunami. Miłość jest czerwona jak krew.


Leo jest młody, odważny, trochę bezczelny. I co ważne: świeżo zakochany, tą pierwszą, romantyczną, czerwoną jak krew miłością. Czerwień to zresztą jego ulubiony kolor, w przeciwieństwie do bieli, która kojarzy mu się ze smutkiem, pustką, samotnością. Leo postrzega świat poprzez kolory, także emocje i ludzi utożsamia z konkretnymi barwami.

Czerwień to huragan, marzenia, pasja i... Beatrice - śliczna, ognistoruda dziewczyna, w której Leo potajemnie się kocha. Przyjaźń natomiast jest błękitna. Jak niebo, jak woda i ... jak Sylwia, najbliższa, najlepiej znana, rozumiejąca wszystko bez słów. Barwy się przenikają, łączą, powodują lekki zawrót głowy... A Leo zrobi wszystko, żeby zrozumieć, czym jest prawdziwa miłość.

Współczesne Love Story. Historia pierwszej miłości.


Ale miłość to coś innego. Miłość nie daje spokoju. Miłość jest bezsenna. Miłość obdarza siłą. Miłość jest szybka. Miłość jest jutrem. Miłość to tsunami. Miłość jest czerwona jak krew.


Leo jest młody, odważny, trochę bezczelny. I co ważne: świeżo zakochany, tą pierwszą, romantyczną, czerwoną jak krew miłością. Czerwień...

Egzaltacja. To słowo najlepiej oddaje ducha tej powieści. Choć tematy w niej poruszane są ważne - problematyka radzenia sobie ze śmiercią w młodym wieku, poszukiwanie samego siebie oraz uczenie się doceniania tego, co się ma - to język pełen egzaltacji sprawia, że książka staje się płytka, czasem wręcz irytująca. Kolejne perypetie szesnastoletniego bohatera, Leo, są coraz bardziej chaotyczne i enigmatycznie. W drugiej połowie książki trudno zrozumieć nawet motywacje głównego bohatera. Cały czas brakowało mi też spojrzenia Beatrice, poznajemy ją tylko oczami bardzo nieobiektywnego Leo. Powieść ma formę luźnego dziennika chłopaka, przemyśleń i strumienia świadomości, dlatego poza próbą walki z chorobą ukochanej znajduje się tu wiele opisów gry w piłkę, spędzania popołudni w Macdonaldzie i rozmów z przyjaciółmi. W powieści dominują opisy przeżyć wewnętrznych bohatera. Mało dialogów sprawia, że czasem książkę czyta się wolno, choć w tej książce aż roi się wakatów.

Więcej: morderczynimarzen.blogspot.com/2019/03/biaa-jak-mleko-czerwona-jak-krew.html

Egzaltacja. To słowo najlepiej oddaje ducha tej powieści. Choć tematy w niej poruszane są ważne - problematyka radzenia sobie ze śmiercią w młodym wieku, poszukiwanie samego siebie oraz uczenie się doceniania tego, co się ma - to język pełen egzaltacji sprawia, że książka staje się płytka, czasem wręcz irytująca. Kolejne perypetie szesnastoletniego bohatera, Leo, są coraz...