Cesarstwo zachodnio rzymskie, pomimo, wielu turbulencji przetrwało pięćset lat. Wiele archeologicznych obiektów i eksponatów przetrwało do dzisiaj. Był to okres wielu wojen i kampanii. Czasy, które były dla nas odległe, do dzisiaj mają wpływ, na nasze życie codzienne. Więc co doprowadziło do jego upadku? Wiele jest czynników, które miały na to wpływ. Najgłówniejszym to zbyt wielki obszar, którym musiała administracja rzymska zapanować. Ale to nie będzie, lekcja historii, ale miedzy innymi moje wrażenia, na świeżo po lekturze książki brytyjskiego pisarza Petera Heathera pod tytułem „Upadek Cesarstwa Rzymskiego”.


Jako, laik i miłośnik historii, sięgnąłem po to dzieło, w celu dowiedzenia się czegoś nowego. Faktów, które nie zostały wyeksponowane w czasach szkolnych. Zawsze miałem pamięć do dat. Nieskromnie, się przyznam, że byłem najlepszy w klasie z tego przedmiotu. Więc została mi w pewnym stopniu inklinacja natury humanistycznej. Jak ocenić dzieło brytyjskiego historyka? Książkę, trochę długo mi było przeczytać. Trochę z braku czasu, a może z samej narracji, która wydawała mi się za bardzo nieco akademicka. Ale summa summarum, była to przygoda, która poszerzyła, dostarczyła i uwypukliła, moją wiedze o tych czasach. Bowiem upadek cesarstwa zachodnio rzymskiego w roku 476, czyli jak dobrze wiemy, data graniczna i przełomowa…- „koniec starożytności, początek średniowiecza”. Oczywiście, niektórzy mają pojęcie, w jakich realiach przyszło żyć mieszkańcom wiecznego miasta, czy to z filmów hollywoodzkich, czy zasłyszanych wiadomości z lekcji historii. Dla mnie te czasy to wykładnia prawa rzymskiego, czyli studiów, które nie oszukujmy się są bardzo wymagające. Ale jednocześnie otwierające wiele drzwi, ku dalszej karierze. Może temat zawarty w dziele nie jest mi najbardziej bliski, ale na tyle darzę ten okres atencją, że zaopatrzyłem się w ten egzemplarz. Może trochę „zalatuje”, podręcznikowym podejściem do tematu, ale jednak książkę, dosyć dobrze mi się czytało. Niektóre wiadomości przyswajałem z wielkim zainteresowanie, a niektóre z mniejszym. Ale summa summarum jest to pozycja dosyć dobra. Pomimo, że liczy pięćset stron, nie dłużyła mi się. Wracałem do niej, kiedy miałem chęć, przeczytać coś edukacyjnego, a nie „racząc” się jedynie bestselleryką. Co dobrze mi robiło i poszerzyło moje horyzonty.


Reasumując, dobra pozycja. Trudno wszystkim czytelnikom polecić tą powieść. Bowiem jednak forma i treść mogą nieco odstraszyć i stłamsić w zarodku, zainteresowanie tematem. Ale jednak, myślę, że w pewnych kręgach, jest to pozycja godna uwagi. Dla mnie to pozycja, po której czuje się wyedukowany. Moje oczekiwania w pewnym stopniu, zostały zaspokojone. Ogółem polecam.

Cesarstwo zachodnio rzymskie, pomimo, wielu turbulencji przetrwało pięćset lat. Wiele archeologicznych obiektów i eksponatów przetrwało do dzisiaj. Był to okres wielu wojen i kampanii. Czasy, które były dla nas odległe, do dzisiaj mają wpływ, na nasze życie codzienne. Więc co doprowadziło ...

Rozwiń

Zwiń

Legenda o wieży Babel, wywodzi się z księgi Rodzaju. Była to budowla, którą ludzie stawiali, aby dotknąć ręki Boga. Wszyscy wiemy jak to się skończyło. Według niektórych tę przypowieść, można zinterpretować jako cel i dążenie, które niesie za sobą jedynie zamęt i chaos. Jakby nie patrzeć jest to tematyka, fundament i clue powieści Rebecci F. Kuang pod tytułem „Babel, czyli o konieczności przemocy”. Czy powieść, której opis mi się bardzo spodobał, sprostała moim oczekiwaniom? Czy świat przedstawiony to wartość dodana powieści? I czy interakcje pomiędzy bohaterami, przypadły mi do gustu. Zanim odpowiem na te ważkie pytania, chciałbym nieco, przybliżyć zarys fabularny książki.


Robin osierocony pół- Chińczyk trafia do Anglii, gdzie ma tylko jedno zadanie: uczyć się. Zdobywać wiedzę, poznawać nowe języki, a potem odpracować dług wobec imperium w oksfordzkim instytucie Babel. Wszystko się zmienia w dniu, a właściwie w nocy, gdy Robin poznaje pewnego człowieka. Bliźniaczo podobnego fizycznie, ale żyjącego według całkowicie innych zasad. To spotkanie zrujnuje misternie budowany świat Robina. Obróci wniwecz jego poczucie sprawiedliwości, wypali złudne poczucie bezpieczeństwa i zmusi do zadania sobie pytania: komu należy się moja wierność?


To nie jest moje pierwsze spotkanie z twórczością Amerykańskiej pisarki, Chińskiego pochodzenia. Po przeczytaniu trylogii „Wojen Makowych”, mniej więcej wiedziałem na co stać pisarkę. Może nie miałem wygórowanych oczekiwań, ale zostałem mile i pozytywnie zaskoczony. Konstrukcja fabularna trzyma się kupy. Wszystko pod względem warsztatowy zostało przemyślane i dopięte na ostatni guzik. Z samej narracji, od razu było wyczuwalne, że pisarka przyłożyła się do reserchu. Pomimo, że paradoksalnie bardziej mi się podobała pierwsza połowa książki, kiedy notabene akcja była spowolniona, to jakościowo autorce, udało się dokończyć wszystkie wątki. Chciałbym trochę się pochylić nad faktem, dlaczego to ekspozycja bardziej mi przypadła do gustu, a nie same zwroty akcji. Z prostego powodu…- książka jest napakowana polityką, zwłaszcza w fazie powyższej. Co jak ktoś śledzi moje recenzje, nie może ten fakt dziwić. Trochę jakości mi zabrakło w niektórych momentach, ale summa summarum jestem ukontentowany.


Jeśli zaś, chodzi o świat przedstawiony, to jest usatysfakcjonowany. Anglia pierwsza połowa XIX wieku, to czasy, które literacko bardzo mocno do mnie przemawiają. Próg wejścia w fabułę nie jest wysoki. Więc dla większości czytelników, powieść nie powinna pod tym względem być wielkim problemem. Oś fabularna, kręci się między innymi, wokół imperializmu Brytyjskiego, co rzutuje na dalszym przebiegu fabuły. Jest to temat historycznie, rzecz ujmując interpretowany na rożne sposoby. Będący źródłem wielu dyskusji. Mamy tu do czynienia z realizmem magicznym. Niniejsza powieść nie jest stricte powieścią „fantastyczną”. Są tu elementy magii, które nie są jednak nad gminne i przytłaczające. Mamy tu motyw szkoły, może oklepany, ale dzięki talentowi pisarki, jest to opakowane w sposób bardzo atrakcyjny. Również świetnym wątkiem jest nauka i przekład rożnych terminów językowych. Można bowiem z książki wiele się dowiedzieć. Niniejsza pozycja to kopalnia nie tylko wiedzy historycznej, ale również językoznawstwa. Co nadaje powieści niezwykłości, unikatowości i oryginalności. Wisienką na torcie są przypisy, które dopełniają dzieła, iście poetyckiego i edukacyjnego.


Rebecca F. Kuang, również się spisała jeśli, chodzi o interakcje między bohaterami. Mamy tu czwórkę bohaterów, którzy się przyjaźnią. Ale ich emocje i poczynania są zgoła odmienne. Nie tylko różnice charakterów, ale również środowisko jakim się wychwali, miały, niebagatelny wpływ na ich relacje. Pomimo, że połączyła ich wspólna pasja, to jednak różnice etniczne są nie do zasypania. Na tym tle bardzo mi się podobały i jednocześnie zaskakiwały zwroty akcji, które w zupełnie innym świetle, ukazują motywację głównych bohaterów. Chciałbym w tym gronie wyróżnić Robina, czyli główną personę tego „dramatu”. To głównie z jego perspektywy śledziłem całą historie zawartą w tym dziele. Dzięki wyczuciu autorki i subtelnemu i profesjonalnemu podejściu do problematyki, na moich oczach postać Robina ewoluowała. Jest to typ bohatera, który poprzez przeżycia wewnętrzne i zewnętrzne musi sobie zadać pytanie, co dla niego jest najważniejsze. Przebieg ostatniego rozdział, to wypadkowa dotychczasowych wydarzeń. Kto czytał trylogie „Wojna makowa”, może się domyślić finału, który moim zdaniem piękną klamrą, zakończył całą historię.


Podsumowując, „Babel, czyli o konieczności przemocy”, to powieść nietypowa. Połączenie książki historycznej z fantasy. Ale ten mariaż, okazał się bardzo udany. Bowiem pisarce udało się stworzyć historię, która na wielu płaszczyznach bryluje. Wszystkie wątki. może mi nie przypadły do gustu, ale jest to książka jak najbardziej godna uwagi. Pozycja obowiązkowa, dla fanów pisarki, ale również czytelników, którzy szukają czegoś innego i niespotykanego. Powieść, która nie tylko zaskakuje fabularnie, ale również jest rollercoasterem emocjonalnym. Dla mnie pozycja, która okazała się skarbnicą wiedzy..- czasów, które jako laik bardzo mnie interesują. Polecam.

Legenda o wieży Babel, wywodzi się z księgi Rodzaju. Była to budowla, którą ludzie stawiali, aby dotknąć ręki Boga. Wszyscy wiemy jak to się skończyło. Według niektórych tę przypowieść, można zinterpretować jako cel i dążenie, które niesie za sobą jedynie zamęt i chaos. Jakby nie patrzeć j...

Rozwiń

Zwiń