Zamek po drugiej stronie lustra

Wzruszająca książka o samotności, przyjaźni i tym, jak dzieciom potrafi być ciężko, nawet jeśli mają wsparcie osób w swoim otoczeniu (a jeszcze ciężej, jeśli oczywiście nie mają). O tym, że trzeba w dzieci wierzyć i im pomagać, zamiast je oceniać i że są to mniejsi ludzie (o czym dużo osób zapomina). O tym, że pomimo różnic w statusie, warunkach życia i wcześniejszej historii, w życiu każdego nastolatka może nastąpić kryzys, który utrudni im funkcjonowanie.

Bardzo mi się podobała ta różnorodność postaci, ich dobór. Książka od samego początku wciąga, coraz mocniej, im lepiej poznajemy poszczególnych bohaterów.

Sam temat niezwykle ważny, szczególnie w czasach, w których żyjemy i dobrze poprowadzony. Plot twist był do przewidzenia, ale nie przeszkadzało to absolutnie. Wszystko pięknie napisane. Styl autorki jest naprawdę wyjątkowo przyjemny w odbiorze, choć dosyć prosty.

Książka zarówno dla nastolatka, jak i dla dorosłego!

Wzruszająca książka o samotności, przyjaźni i tym, jak dzieciom potrafi być ciężko, nawet jeśli mają wsparcie osób w swoim otoczeniu (a jeszcze ciężej, jeśli oczywiście nie mają). O tym, że trzeba w dzieci wierzyć i im pomagać, zamiast je oceniać i że są to mniejsi ludzie (o czym dużo osób zapomina). O tym, że pomimo różnic w statusie, warunkach życia i wcześniejszej...

Ogromnie ważny temat i nawet ciekawy pomysł na fabułę, ale niestety - wykonanie totalnie nieciekawe. Styl pisania jest bardzo prosty, ale jeszcze ujdzie. Najgorsze, że nie poczułam większych emocji, do żadnej z postaci się nie przywiązałam. Wielka szkoda, bo powieść opowiada o emocjach, problemach, o różnych traumach dzieci — temat mi nieobcy. A jednak... Czytałam z przerwami prawie miesiąc! Postanowiłam dokończyć, bo podobno przy końcu robi się ciekawie. Rzeczywiście, około 100 ostatnich stron wciąga bardziej, a samo zakończenie jest naprawdę urocze. Ale nie wynagrodzi mi to nudy wcześniejszych stron.

Książka jest uwielbiana na zagranicznym youtube (polskim chyba też) - znak, że nie warto iść za głosem tłumu. ;)

Ogromnie ważny temat i nawet ciekawy pomysł na fabułę, ale niestety - wykonanie totalnie nieciekawe. Styl pisania jest bardzo prosty, ale jeszcze ujdzie. Najgorsze, że nie poczułam większych emocji, do żadnej z postaci się nie przywiązałam. Wielka szkoda, bo powieść opowiada o emocjach, problemach, o różnych traumach dzieci — temat mi nieobcy. A jednak... Czytałam z...

Z perspektywy dorosłej czytelniczki książka wydaje się trochę infantylna i jeden z głównych motywów przewidywalny, ale inny to było miłe zaskoczenie na koniec. Ale targetem są tu nastolatkowie, wg mnie 12-15 lat i ocenię wystwiłam z takiej perspektywy. Pomimo tego , że główną bohaterką jest dziewczynka to chłopcom z grupy jest poświęcone wystarczająco uwagi by zainteresować też nastoletnich chłopców. W opisie książki tego brakuje, a wg mnie to ważna informacja - ta grupa nastolatków nie chodzi do szkoły z powodu dręczenia lub braku porozumienia z rówieśnikami. Dla czytelnika z podobnymi świeżymi doświadczeniami ta książka może być odskocznią lub wręcz odwrotnie przywołać bolesne wspomnienia, więc nie polecam jej na ślepo każdemu.

Z perspektywy dorosłej czytelniczki książka wydaje się trochę infantylna i jeden z głównych motywów przewidywalny, ale inny to było miłe zaskoczenie na koniec. Ale targetem są tu nastolatkowie, wg mnie 12-15 lat i ocenię wystwiłam z takiej perspektywy. Pomimo tego , że główną bohaterką jest dziewczynka to chłopcom z grupy jest poświęcone wystarczająco uwagi by zainteresować...

Początkowo strasznie dziwna. Potem akcja się rozwija, ale specyficznie napisana. Miło bylo wypróbować coś innego, ale mam wrażenie, ze po prostu nie dla mnie. Jednak zakończenie kiedy w końcu wszystko sie wyjaśnia skad sie wziął zamek i co on tak naprawdę oznacza i kim jest wilczyca to podniosło ocenę.

Początkowo strasznie dziwna. Potem akcja się rozwija, ale specyficznie napisana. Miło bylo wypróbować coś innego, ale mam wrażenie, ze po prostu nie dla mnie. Jednak zakończenie kiedy w końcu wszystko sie wyjaśnia skad sie wziął zamek i co on tak naprawdę oznacza i kim jest wilczyca to podniosło ocenę.

Ma w sobie coś jednocześnie ciepłego i smutnego, a historia wciąga spokojnie, ale bardzo mocno emocjonalnie. Najbardziej urzekło mnie to, jak autorka pokazuje samotność i problemy bohaterów w delikatny, ale trafiający prosto w serce sposób.

Ma w sobie coś jednocześnie ciepłego i smutnego, a historia wciąga spokojnie, ale bardzo mocno emocjonalnie. Najbardziej urzekło mnie to, jak autorka pokazuje samotność i problemy bohaterów w delikatny, ale trafiający prosto w serce sposób.

Całkiem fajna książka, ale zdecydowanie dla młodszej młodzieży.
Na początku fabuła bardzo mi się podobała, ale gdy minął pierwszy szok, moimi głównymi przemyśleniami stało się: ALE ONI SĄ DURNI, fabuła jest przewidywalne, co samo w sobie nie jest minusem. Jest nim gdy za pomocą bohaterów próbuje się wmówić czytelnikowi, że tak nie jest. Koniec trochę ratuje sytuację, ale nie wynagradza ok. 300 stron mordęgi.
Za to język całkiem znośny, często w młodzieżówkach jest strasznie:
-infantylny
-niedopracowany,
tutaj nie jest tragicznie.
Dowiedziałem się o tej książce z plebiscytu Lubimy Czytać, więc oczekiwania miałem całkiem spore, niestety zawiodłem się. BARDZO. Co nie zmienia faktu, że oceniam ją na 7/10.

Całkiem fajna książka, ale zdecydowanie dla młodszej młodzieży.
Na początku fabuła bardzo mi się podobała, ale gdy minął pierwszy szok, moimi głównymi przemyśleniami stało się: ALE ONI SĄ DURNI, fabuła jest przewidywalne, co samo w sobie nie jest minusem. Jest nim gdy za pomocą bohaterów próbuje się wmówić czytelnikowi, że tak nie jest. Koniec trochę ratuje sytuację, ale...

Bardzo wciągająca, nieoczywista i ciekawa.

Bardzo wciągająca, nieoczywista i ciekawa.

Pierwsza połowa - w porządku. Druga połowa - cudowna lektura.

Na początku jakoś nie mogłam wbić się w tę książkę. Pomysł i nawiązania do rozmaitych baśni (w tym jednej polskiej) mi się spodobały, były takie kreatywne i swobodne, ale za to miałem pewien problem ze stylem. Z jednej strony dość dobrze oddawał osobowość Kokoro i jej paranoję, a z drugiej - był dla mnie trochę zbyt przesadzony, wręcz mangowy, a taki styl nie przekłada się zbyt dobrze na literaturę.

Ale później coś zaskoczyło - konkretniej to w momencie, w którym rzekomo idealna ucieczka bohaterów zaczyna się rozpadać. Tsujimura dobrze zagłębiła się wtedy w motywy eskapizmu i pokazała prozaiczny powód, z jakiego on po prostu nie działa - bo w pewnym momencie twoje problemy i tak cię dogonią.

Podobał mi się też komentarz społeczny obecny w powieści - nie jest to nic odkrywczego, ale jednak dobrze pokazuje, jak łatwo dzieci dają sobą manipulować, i jak media i paranoja potrafią kształtować naszą sytuację. I, co ważniejsze, że z tego wszystkiego można przecież wybrnąć, jeśli tylko poszuka się pomocy.

Z bohaterów najbardziej lubię Aki i Fuukę. Aki jest antybohaterką, ale dzięki temu jest też bardzo ludzka, a przy tym jest ona najtragiczniejszym Czerwonym Kapturkiem w powieści. Fuuka z kolei była ze wszystkich protagonistów moralnie najlepsza i najbardziej aktywna.

Podsumowując - książkę polecam, choć raczej dla czytelników przed 15. rokiem życia.

Pierwsza połowa - w porządku. Druga połowa - cudowna lektura.

Na początku jakoś nie mogłam wbić się w tę książkę. Pomysł i nawiązania do rozmaitych baśni (w tym jednej polskiej) mi się spodobały, były takie kreatywne i swobodne, ale za to miałem pewien problem ze stylem. Z jednej strony dość dobrze oddawał osobowość Kokoro i jej paranoję, a z drugiej - był dla mnie trochę...

Spoko pomysł, natomiast jego wykonanie już mniej mi podeszło

Spoko pomysł, natomiast jego wykonanie już mniej mi podeszło

Absolutne zaskoczenie. Niesamowita I wzruszającą. Końcówkę czytałam z opuszczoną szczęką.

Absolutne zaskoczenie. Niesamowita I wzruszającą. Końcówkę czytałam z opuszczoną szczęką.