Profil użytkownika: MagdasDay

Do tej książki podeszłam z ciekawością – sam pomysł połączenia motywu Robin Hooda z historią prawie dziewięćdziesięcioletniej Colette wydał mi się intrygujący. I rzeczywiście, fabularnie było tu kilka elementów, które mnie zainteresowały.
Największe wrażenie zrobiła na mnie sama bohaterka. Chciałabym mieć w jej wieku tyle energii, determinacji i siły. To zdecydowanie najmocniejszy punkt tej historii.
Książkę przeczytałam szybko, bo miałam wolny weekend i byłam ciekawa, jak rozwinie się fabuła oraz jak zakończy się historia Colette. Jednak mimo potencjalnie wzruszających momentów, nie poczułam większych emocji. Przy scenach, które miały poruszać, miałam raczej spokojne „okej, zobaczmy, co dalej”.
To nie jest zła książka. Po prostu mnie nie porwała. Cieszę się, że mogłam poznać twórczość autorki, ale nie była to lektura, która zostanie ze mną na długo.
Nie jestem ani zdecydowanie na tak, ani na nie.
Po prostu poprawna historia.

Do tej książki podeszłam z ciekawością – sam pomysł połączenia motywu Robin Hooda z historią prawie dziewięćdziesięcioletniej Colette wydał mi się intrygujący. I rzeczywiście, fabularnie było tu kilka elementów, które mnie zainteresowały.
Największe wrażenie zrobiła na mnie sama bohaterka. Chciałabym mieć w jej wieku tyle energii, determinacji i siły. To zdecydowanie...

Miałam wobec „Zwierzęcia ofiarnego” naprawdę spore oczekiwania. Lubię thrillery, które budują napięcie psychologiczne i zostawiają czytelnika z lekkim niepokojem jeszcze długo po zamknięciu książki. Tutaj potencjał zdecydowanie był – ciekawy punkt wyjścia, atmosfera i kilka intrygujących wątków.

Niestety początek bardzo mi się dłużył. Czytałam tę książkę od premiery, „na raty”, z przerwami, bo trudno było mi wciągnąć się na tyle, żeby przepaść w historii na kilka godzin. Tempo momentami było dla mnie nierówne, a napięcie, zamiast narastać, trochę się rozmywało.

Jest jeden wątek, który wydał mi się nieco przesadzony – rozumiem zamysł, ale miałam wrażenie, że balans między wiarygodnością a sensacyjnością został zachwiany. Z drugiej strony – kilka elementów fabuły faktycznie mnie zaciekawiło i sprawiło, że doczytałam do końca.

Mam też mocne przeczucie, że to dopiero początek większej historii. Nie wszystkie kwestie zostały wyjaśnione, a zakończenie zostawia przestrzeń na kontynuację. I tu pojawia się mój dylemat: jestem na tyle zainteresowana, by sprawdzić, co dalej – ale nie na tyle, by z niecierpliwością wyczekiwać drugiego tomu.

To nie była zła książka. Po prostu nie była „moja”.

Jeśli lubicie thrillery z mocniejszym, momentami odważniejszym skrętem fabularnym i otwartymi zakończeniami, możliwe, że odbierzecie ją lepiej niż ja.

Miałam wobec „Zwierzęcia ofiarnego” naprawdę spore oczekiwania. Lubię thrillery, które budują napięcie psychologiczne i zostawiają czytelnika z lekkim niepokojem jeszcze długo po zamknięciu książki. Tutaj potencjał zdecydowanie był – ciekawy punkt wyjścia, atmosfera i kilka intrygujących wątków.

Niestety początek bardzo mi się dłużył. Czytałam tę książkę od premiery, „na...

To już ósme spotkanie z Robertem i nadal mam wrażenie, że przy tych książkach niczego nie można być pewnym.
No… może tylko tego, że Robert żyje dalej (i oby Carlos też! 🤞), bo przecież wiemy, że są kolejne tomy 🤭

Czytało mi się bardzo dobrze – jeśli przy takiej literaturze można w ogóle użyć słowa „dobrze” 😂
Jest napięcie, są emocje, momentami miałam totalnie zszargane nerwy i właśnie dlatego Cartera sobie dawkuję.
Ale nie będę udawać: po skończeniu od razu miałam ochotę sięgnąć po następną część.

Moja ocena: 8,5/10 – solidny, mroczny, mocno trzymający w napięciu tom.

To już ósme spotkanie z Robertem i nadal mam wrażenie, że przy tych książkach niczego nie można być pewnym.
No… może tylko tego, że Robert żyje dalej (i oby Carlos też! 🤞), bo przecież wiemy, że są kolejne tomy 🤭

Czytało mi się bardzo dobrze – jeśli przy takiej literaturze można w ogóle użyć słowa „dobrze” 😂
Jest napięcie, są emocje, momentami miałam totalnie zszargane...