Profil użytkownika: azw2

Zdarzyło mi się przeczytać powieść czyli fikcję literacką ( rzadkie dla mnie ) - Elizabeth Strout "Mam na imię Lucy". Ta niezbyt obszerna książka ( dla mnie plus bo odstręczają mnie siedmiusetstronicowe cegły, nawet najbardziej ciekawe ) opisuje wycinek z życia bohaterki, którą w szpitalu odwiedza jej matka - w Ameryce jak wiadomo to nie jest takie oczywiste że najbliżsi z rodziny się widują nawet w ekstremalnych sytuacjach. Nie byłoby w tym nic niezwykłego ale autorce znakomicie się udało opisać i oddać emocjonalnie wszechogarniający wstyd. Wstyd z biedy, dziwactwa, zachowań rodziców, szperania po śmietnikach.
Wstyd, który nie ustaje kiedy bohaterka opuszcza rodzinę i wyjeżdża do NY ( w którym jest zakochana ) i ma całkiem dobre w porównaniu do reszty rodziny życie. Wstyd jest normą. Wyzwalanie się z wstydu.
Cytat: "i myślę sobie , że nie było aż tak źle. Może i nie było. Ale zdarza się tez , że gdy idę po zalanym słońcem chodniku, spoglądam na rozkołysaną na wietrze koronę drzewa lub wpatruję się w niskie listopadowe niebo nad East River , nieoczekiwanie wypełnia mnie mrok tak wielki, że z moich ust mógłby wyrwać się jakiś dźwięk".
To nie jest autobiografia Elizabeth ale czyta się tak jakby nią była. Rzadko - przynajmniej dla mnie- postać fikcyjna jest tak konsekwentnie prawdziwa jak tu.
Ja tylko mogę zakończyć jak bohaterka, Lucy Barton "wszelkie życie mnie zadziwia".

Zdarzyło mi się przeczytać powieść czyli fikcję literacką ( rzadkie dla mnie ) - Elizabeth Strout "Mam na imię Lucy". Ta niezbyt obszerna książka ( dla mnie plus bo odstręczają mnie siedmiusetstronicowe cegły, nawet najbardziej ciekawe ) opisuje wycinek z życia bohaterki, którą w szpitalu odwiedza jej matka - w Ameryce jak wiadomo to nie jest takie oczywiste że najbliżsi z...

Książki o "wariatach" są mi bliskie. Mając w rodzinie całą gałąź "wariatów", która na szczęście połechtała mnie tylko lekko po głowie epizodami depresyjnymi w miarę łagodnymi. Ale doświadczenie domowe przybliża mnie do głosów, nademocjonalności, dziwnych zachowań, groźnych wspomnień z Tworek przekazywanych szeptem i nie do końca. Lavant porusza się na bardzo cienkiej linii pomiędzy "normalnością" a "nienormalnością". Jest zbyt "normalna" aby traktowano ją jako chorą i jest zbyt "nienormalna" aby w pełni uczestniczyć w życiu z innymi ludźmi . Znam to. Taka Plath tylko 20 lat wcześniej (Lavant pisze powieść w 1946, Plath w 1963 ). Gubiłam się trochę w gąszczu wątków, postaci, chaosu odzwierciedlającego emocje bohaterki. Ale tak mam zawsze jak jest więcej niż 3 bohaterów :).

Książki o "wariatach" są mi bliskie. Mając w rodzinie całą gałąź "wariatów", która na szczęście połechtała mnie tylko lekko po głowie epizodami depresyjnymi w miarę łagodnymi. Ale doświadczenie domowe przybliża mnie do głosów, nademocjonalności, dziwnych zachowań, groźnych wspomnień z Tworek przekazywanych szeptem i nie do końca. Lavant porusza się na bardzo cienkiej linii...

Liczba książek o Zagładzie, które przeczytałam idzie już w dziesiątki. Jednak każda następna nie powoduje wzruszenia ramion "ale to już było". Za każdym razem "to" jak Facehugger wpija się i składa do środka człowieka kolejny zalążek. Co z tego kiedyś urodzę - nie wiem jeszcze. Michał Głowiński nie szafuje słowem, nie zalewa potokiem opisów i szczegółów. On opisuje szczegóły, urywki, fragmenty nie dążąc do syntezy ale znajduje te najwłaściwsze aby opisać czym były "czarne sezony" w Turkowicach, w Warszawie, w Otwocku.

Liczba książek o Zagładzie, które przeczytałam idzie już w dziesiątki. Jednak każda następna nie powoduje wzruszenia ramion "ale to już było". Za każdym razem "to" jak Facehugger wpija się i składa do środka człowieka kolejny zalążek. Co z tego kiedyś urodzę - nie wiem jeszcze. Michał Głowiński nie szafuje słowem, nie zalewa potokiem opisów i szczegółów. On opisuje...