Profil użytkownika: Piotr

Autorka dobitnie opisuje sytuację post-transformacyjną w Zawierciu, ale większych konkluzji dotyczących Zagłębia Dąbrowskiego tu brak, jest tylko kilka rozdziałów o Będzinie i Sosnowcu. Jest to mocny reportaż o jednym mieście, ale nie regionie - tu jestem rozczarowany.

Autorka dobitnie opisuje sytuację post-transformacyjną w Zawierciu, ale większych konkluzji dotyczących Zagłębia Dąbrowskiego tu brak, jest tylko kilka rozdziałów o Będzinie i Sosnowcu. Jest to mocny reportaż o jednym mieście, ale nie regionie - tu jestem rozczarowany.

W książce brakuje rozdziału poświęconego genezie góralskiej mentalności. Kolejne rozdziały opisują różne aspekty życia na Podhalu, ale nie dowiemy się z niej, dlaczego tak się dzieje. Brakuje też jakiegoś podsumowania, książka wręcz urywa się bez żadnej konkluzji.

W książce brakuje rozdziału poświęconego genezie góralskiej mentalności. Kolejne rozdziały opisują różne aspekty życia na Podhalu, ale nie dowiemy się z niej, dlaczego tak się dzieje. Brakuje też jakiegoś podsumowania, książka wręcz urywa się bez żadnej konkluzji.

Mam problem z tą książką z powodu nastawienia autorki do miejscowości, której dotyczy reportaż. Pochodzę z Lublińca, gdzie temat zbrodni nazistowskiej jest bardzo żywy, dlatego zdecydowałem się na przeczytanie tej pracy. Autorka dobrze wyczerpała temat, reportaż czyta się szybko i sprawnie, ale ostatnie rozdziały z wizytą w Lublińcu są... przykre.
Pani Błażejewska przyjeżdża do miasta jako miejsca kaźni i jest wyraźnie poirytowana, że tu dalej toczy się życie, miasto ma czelność mieć serduszko w logotypie reklamowym (sic!), oburza się nawet na to, że lokalna grupa miłośników historii nazywa się "Uroczy Lubliniec".
To powielanie narracji o Oświęcimiu - zabierania jego mieszkańcom normalności i podmiotowości, co jest bardzo przykre i bardzo nie na miejscu, tym bardziej, że Pani Błażejewska na kartach książki wiele razy odznacza się empatią do opisywanych w książce bohaterów. W wywiadzie dla OKO.press autorka odżegnuje się od "grania traumą" w swojej książce, tymczasem ten krótki pobyt w Lublińcu jest napisany na granie na emocjach i mocno niespójny z resztą książki, gdzie zarówno mieszkańcy Gostynina, jak i Śremu nie zostają poddani przez autorkę takiemu osądowi.
Przykro się to czyta i zostawia to duży niesmak po przeczytaniu dobrej książki.

Mam problem z tą książką z powodu nastawienia autorki do miejscowości, której dotyczy reportaż. Pochodzę z Lublińca, gdzie temat zbrodni nazistowskiej jest bardzo żywy, dlatego zdecydowałem się na przeczytanie tej pracy. Autorka dobrze wyczerpała temat, reportaż czyta się szybko i sprawnie, ale ostatnie rozdziały z wizytą w Lublińcu są... przykre.
Pani Błażejewska...