Profil użytkownika: koal

Uważajcie na tą pozycję. Zawiera wymyślone lub wygenerowane przez AI źródła, a zatem twierdzenia i opinie w tej książce mogą nie wynikać z kumulacji wiedzy a z widzimisię autorki. Jeśli ktoś tak niepoważnie podchodzi do czytelnika, nie powinien od niego otrzymywać najmniejszej uwagi.

Edit: sprawa jest dużo głębsza. Liczni czytelnicy znajdują kolejne znamiona wykorzystania AI przy pisaniu książki, a autorka jak i wydawnictwo postanowili obrać taktykę oblężonej twierdzy. Sytuacja jest absolutnie kuriozalna. Żadne z powyższych - ani autorka, ani wydawnictwo - nie powinno zasługiwać na złamany grosz przy jakichkolwiek kolejnych publikacjach.

https://niestatystyczny.pl/2025/11/05/w-ksiazce-karoliny-opolskiej-pojawily-sie-zmyslone-przypisy-autorka-obwinia-wydawce/

Uważajcie na tą pozycję. Zawiera wymyślone lub wygenerowane przez AI źródła, a zatem twierdzenia i opinie w tej książce mogą nie wynikać z kumulacji wiedzy a z widzimisię autorki. Jeśli ktoś tak niepoważnie podchodzi do czytelnika, nie powinien od niego otrzymywać najmniejszej uwagi.

Edit: sprawa jest dużo głębsza. Liczni czytelnicy znajdują kolejne znamiona wykorzystania...

Książka o tym jak rozwijał się gaming w Polsce od pierwszych gier i konsol, przez nieudane eksperymenty, nasze lokalne porażki i zwycięstwa, pogoń za trendami, aż po macki firm sięgające po nasze podstawowe odruchy zbieractwa aby zachęcić do gier. Czyta się bardzo przyjemnie! Warto zaznaczyć tym, którzy nie wiedzą czym ta książka jest, że to nie jest pozycja popularnonaukowa (a sądząc po niektórych ocenach, niektórzy chyba się czegoś w tym stylu spodziewali, bo mają straszne dąsy o to, że nie dostali tego co chcieli. Swoją drogą o nich poniekąd jest ostatni rozdział książki, czyli o iluzji ocen w internecie). To książka napisana z perspektywy gracza, obserwatora i fascynata tej części popkultury i technologii. Gracza który jest recenzentem i eseistą.

Lekko irytującą manierą są wstawki wydawcy - Andrzeja Kotarskiego. Ja rozumiem, że też jest graczem od czasów fazy kijanki i miał okazję doświadczyć tego i owego, ale czasami jego uwagi nic nie wnoszą. Ba, czasami potrafią irytować np. wtedy gdy smaruje olejkami swoją wypiętą pierś chwaląc się (dwukrotnie w całej książce), że należał do awangardy gamingu, jak czuł się pionierem bo miał pierwszy konsole lub znał tych którzy mieli pierwsi konsole. Albo gdy stwierdza, że nie ma taryfy ulgowej dla wydawców gier w kontekście pierwszych prób wydawniczych w Polsce w latach 80'/90'. Mają być konkurencyjne i kropka. Jak mogły być konkurencyjne? Kto w ogóle pytał?

Nieszczególnie potrzebna wydaje się też być rozmowa z nim na 28 stron przy finiszu książki. Facet miał okazję powiedzieć co myśli i jak pamięta czasy w swoich ramkach. Nie lepszy byłby wywiad z kimś kto realnie współtworzył gaming w Polsce?

Jeśli ktoś chce powspominać stare czasy, lub o nich poczytać, a przy okazji chce doświadczyć kilku zaskoczeń i poznać kilka ciekawostek ze świata gamingu w Polsce i na świecie (np. o wozach Drzmymały, czy o pustynnym wysypisku gier) to jak najbardziej można mu tą pozycję polecić.

Książka o tym jak rozwijał się gaming w Polsce od pierwszych gier i konsol, przez nieudane eksperymenty, nasze lokalne porażki i zwycięstwa, pogoń za trendami, aż po macki firm sięgające po nasze podstawowe odruchy zbieractwa aby zachęcić do gier. Czyta się bardzo przyjemnie! Warto zaznaczyć tym, którzy nie wiedzą czym ta książka jest, że to nie jest pozycja...

Nie chciałbym się znacząco powtarzać po innych opiniach o książce. Są dość spójne z moją oceną, choć pomijają niektóre minusy publikacji. Nie do końca zgodziłbym się tylko z opinią, że opisy świetnie oddają przyrodę dzikiej Brazylii, bo o ile momentami są wręcz poetycko przepiekne, tak szereg nazw zwierząt z dość skąpymi charakterystykami nie powiedziały mi nawet 1/5 tego, ile zdjęcia znalezione na googlu.

Poza zaletami publikacji, o których wspominali inni, chciałbym napisać co nieco o realizmie, który wydaje się być czasami odsunięty na korzyść samego opowiadania historii. Chociażby z krótkiego opisu poznania się dwóch głównych bohaterów - autora i pana "Myśliwca" wynika, że ten pierwszy jest najwidoczniej naiwny jak niemowlę. Ciężko go wytłumaczyć przyparciem do finansowego muru, gdy najpierw spaceruje sobie spokojnie po Rio a chwilę później oddaje życiowe oszczędności obcemu facetowi który brzmi jak oszust, zachowuje się jak oszust, więc jest oszustem. Tłumaczyć to może tylko koloryzowanie historii, lub jej spłycanie aby nie wdawać się w szczegóły. Dodatkowo autorowi czasami mylą się rzeczy (np. wg niego stała mieszkanka Brazylii to corioca - w rzeczywistości to nazwa na obie płcie; autor pisze o byłej stolicy Mato Grosso - Villa Bella. W rzeczywistości to Vila Bela. Villa Bella leży w Boliwii; a mamangaba to nie mucha a pszczoła) lub może powtarza zasłyszane fakty, które mogą nie być prawdziwe (np. wg autora czarna wdowa to największy pająk Brazylii, co świadczy o tym, że chyba jej nie widział. Zwłaszcza, że chwilę później wspomina ptaszniki które są zdecydowanie większe; albo twierdzenie że 120kg dorada pada ofiarą piranii. To nie są tak duże ryby. Raczej 12kg; Także, mimo szczerych chęci, nie znalazłem informacji o wspomnianych morderczych mrówkach novato). Te uproszczenia, przeinaczenia i podkoloryzowany dramatyzm (lot pewnego ptaka ponoć przypomina dźwięk śmigła samolotu; mały ptaszek stąpając po liściach i gałęziach jest tak głośny jak idący, 100x cięższy jaguar; strzały z broni nie odstraszają niektorych ptaków podczas polowania, ale szept, pluśnięcie wody już tak, więc trzeba zachować całkowitą ciszę, co kontrastuje to z licznymi stwierdzeniami, że dzikie zwierzęta nie znając człowieka się go nie boją) wyznacza tory całej relacji z pobytu autora na Mato Grosso. Jeśli podejdzie się do książki ze świadomością, że jest ona subiektywną relacją osoby nie znającej realiów w jakich się znalazła, pisaną z perspektywy czasu i nieco dobarwianą, to historię będzie się czytało z zaciekawieniem. Choćby dlatego, że pan Korabiewicz ma bardzo przyjemny styl i często sięga po poetyckie, chwytające za serducho, plastyczne opisy. Czasami wraca też wspomnieniami do ojczyzny i boleśnie pointuje bezmiar głupoty ludzkiej.

Nie chciałbym się znacząco powtarzać po innych opiniach o książce. Są dość spójne z moją oceną, choć pomijają niektóre minusy publikacji. Nie do końca zgodziłbym się tylko z opinią, że opisy świetnie oddają przyrodę dzikiej Brazylii, bo o ile momentami są wręcz poetycko przepiekne, tak szereg nazw zwierząt z dość skąpymi charakterystykami nie powiedziały mi nawet 1/5 tego,...