Profil użytkownika: Achaja

Do przeczytania książki zachęcił mnie sam autor na targach książki w Krakowie. Już wtedy miałam sposobność poznania "toku myślenia" Feranosa, kupił mnie całkowicie każdym słowem.
Książka nie zawiodła mnie, wciągnęła, pokazała że nie tylko ja mam pokręcony umysł i chore fantazje. Bardzo spodobał mi się styl autora i sposób prowadzenia narracji dzięki czemu mogłam "płynąć" przez cudze koszmary jak przez swoje własne.

Do przeczytania książki zachęcił mnie sam autor na targach książki w Krakowie. Już wtedy miałam sposobność poznania "toku myślenia" Feranosa, kupił mnie całkowicie każdym słowem.
Książka nie zawiodła mnie, wciągnęła, pokazała że nie tylko ja mam pokręcony umysł i chore fantazje. Bardzo spodobał mi się styl autora i sposób prowadzenia narracji dzięki czemu mogłam...

Wszędzie pełno rozmów odnośnie lektury "A ja żem jej powiedziała..." co skłoniło mnie do przeczytania tej pozycji. Tekst został okrzyknięty ciekawym, humorystycznym i trafiającym w punkt, jednak na mnie nie wywarło to wrażenia. Poznajemy kawałek życia autorki w formie krótkich, niejako śmiesznych anegdotek, zebranych w jednym miejscu. Swój początek miało to w krótkich jedno lub kilku minutowych filmikach zamieszczanych w mediach społecznościowych które cieszyły się uznaniem widzów. Kiedy zostały spisane i wydane nakładem wydawnictwa Wielka Litera, nastąpił boom. Książka okazała się bestsellerem. Niestety, mnie to zupełnie nie zachwyciło. Jest płytko, bez tego humoru który był zapowiadany i śmiesznie, ale nie w pozytywnym znaczeniu. Rozumiem że to miała być swego rodzaju satyra i parodia, ale to do mnie nie przemówiło. Podczas chwilowej lektury czułam tylko znużenie i kołatało mi się jedno pytanie w głowie: " Po co to zostało stworzone?" bo ja tu rozrywki nie uświadczyłam.
Co do formy, styl prosty, bardzo prosty, z momentami gdzie zostały zastosowane kosmiczne porównania i metafory które nie pasowały w cale do treści. Trzeba na prawdę myśleć absurdalnie żeby zrozumieć przekaz tych metafor, za co plus, ale nie nadawały się niemniej do tego rodzaju książki.
Tekst przeczytałam szybciutko ponieważ treści w nim mało, do tego czcionka w rozmiarze słoniowym żeby objętości narobić i strasznie męczące, niesprzyjające epileptykom zmiany jaskrawych kolorów zastosowanych na stronach. Niezwykle męczące były te wszystkie kolory. Mnie osobiście się nie podobało i uznaje czas poświęcony na tą lekturę za lekko stracony :(

Wszędzie pełno rozmów odnośnie lektury "A ja żem jej powiedziała..." co skłoniło mnie do przeczytania tej pozycji. Tekst został okrzyknięty ciekawym, humorystycznym i trafiającym w punkt, jednak na mnie nie wywarło to wrażenia. Poznajemy kawałek życia autorki w formie krótkich, niejako śmiesznych anegdotek, zebranych w jednym miejscu. Swój początek miało to w krótkich...

Po kilku latach od pierwszego czytania tej książki postanowiłam sięgnąć po nią ponownie aby przypomnieć sobie co nieco przed kontynuacją. Miałam bardzo dobre wspomnienia z odczuć towarzyszących przy lekturze i tym razem było podobnie. Tak jak za pierwszym razem wciągnęłam się w treść bez reszty, zapominając o całym świecie. Nie było mowy żeby odłożyć z własnej, nieprzymuszonej woli czytanie na później, bądź do rana. Musiałam poznać dalszy ciąg. Książka zaczyna się mocnym, wyraźnym "akcentem" wrzucając nas w wir tragedii czym zapoczątkowała fabułę którą potem rozwijała z lekkim napięciem, zasiewając ziarno niepewności w umyśle czytelnika. Tajemnicą owiana była cała rozegrana na początku tragedia, całe to zdarzenie i mimo że wielu chciało rozwikłać tą zagadkę, rząd zacierał poszlaki. Można domyślać się, jak przebiegnie fabuła, na podstawie innych thrillerów czy sensacyjnych powieści, ale tu, nie jest schematycznie. Im dalej w treść tym człowiek bardziej chce dowiedzieć się o co tak na prawdę chodzi, ale jego wnioski które po drodze wysnuwa nie znajdują pokrycia w treści.
Sama fabuła jest spójna, tajemnicza i inteligentna, nie ma tutaj zbyt wielu zapychaczy treści czy wyszukanych ozdobników, ale za to jest ciekawie. Napięcie nie jest utrzymywane na jednym czy też rosnącym poziomie, mamy niestety do czynienia z jego sukcesywnym spadkiem. Język jest zrozumiały i bardzo przejrzysty, na pewno nie jest potoczny, ale również nie kwiecisty. Na szczęście nie ma tutaj wyszukanych porównań czy metafor, to by zniszczyło całkowicie przekaz, a nie o to chodzi.
Ogólnie uważam że autorka świetnie się spisała, szczególnie przy swoim debiucie literackim i pokazała światu że z tak prostego tematu można stworzyć bardziej niż zadowalające dzieło.
Książkę bardzo szybko można przeczytać, nawet w jeden wieczór i na pewno ten czas nie zostanie uznany za zmarnowany.

Po kilku latach od pierwszego czytania tej książki postanowiłam sięgnąć po nią ponownie aby przypomnieć sobie co nieco przed kontynuacją. Miałam bardzo dobre wspomnienia z odczuć towarzyszących przy lekturze i tym razem było podobnie. Tak jak za pierwszym razem wciągnęłam się w treść bez reszty, zapominając o całym świecie. Nie było mowy żeby odłożyć z własnej,...