Profil użytkownika: rememberlostbooks

„Mech jest lepszy od chwastów. Rozświetla świat swoją obecnością i trwa, coraz silniejszy, nawet wtedy, gdy wszystko jest przeciwko niemu”.

To właśnie przeznaczenie wiedzie ku przygodzie. Elizabeth Lim znana z „Tkając świt” oraz „Sześciu szkarłatnych żurawi” powraca w nowej odsłonie. Podwodny świat smoków, gadające żółwie, pradawna magia oraz klątwa. Z książki na książkę coraz bardziej przekonuję się do azjatyckich historii, a wy?

Truyan jest wybitną malarką i oszustką, ale również posiadaczką wyjątkowego daru, który pozwala jej malować przyszłość. Na jej barkach spoczywa ciężar utrzymania sióstr oraz matki, ponieważ kilka lat temu jej ojciec zaginął na morzu. Los w końcu zaczyna jej sprzyjać, kiedy dostaje od Księcia Demona propozycję otrzymania pieniędzy w zamian za zostanie jego żoną i namalowanie Smoczego Króla...

Naprawdę chciałam pokochać tę książkę! To była dość przyjemna w odbiorze lektura, ale w trakcie czytania nie czułam żadnych emocji. Nie przywiązałam się za bardzo do bohaterów i nie płakałam na końcu. Relacja Elanga i Tru była moim zdaniem zbyt płytka i niestety zabrakło tutaj głębi.

Genialny pomysł na fabułę i konstrukcję świata, choć nie ukrywam, że liczyłam na odrobinę więcej podwodnej fauny i flory. A mimo to, czułam się zaintrygowana podwodnym królestwem. Można powiedzieć, że Elizabeth przekonała mnie do siebie za pomocą języka i stylu, więc chętnie poznam inne historie spod jej pióra.

[ współpraca barterowa z @weneedyabooks ]

„Mech jest lepszy od chwastów. Rozświetla świat swoją obecnością i trwa, coraz silniejszy, nawet wtedy, gdy wszystko jest przeciwko niemu”.

To właśnie przeznaczenie wiedzie ku przygodzie. Elizabeth Lim znana z „Tkając świt” oraz „Sześciu szkarłatnych żurawi” powraca w nowej odsłonie. Podwodny świat smoków, gadające żółwie, pradawna magia oraz klątwa. Z książki na książkę...

„Była bronią. Może stać się zagładą”.

Diabolika. Imperatorka. Nemezis.

Trzy role. Trzy tytuły. Lecz tylko jedna bohaterka. Przemoc rodzi się się z miłości, a zemsta z obsesji. S.J Kincaid przychodzi do nas z kolejną dawką intryg, które zburzą nasz świat. Historia dobiega końca, ale zanim na zawsze pożegnamy się z bohaterami „Diaboliki” to musimy jeszcze trochę pocierpieć.

„Nemezis” to ostatni tom spektakularnej serii, która po wielu latach doczekała się wznowienia i wydania w całości. Początkowo byłam sceptycznie do niej nastawiona, ze względu na to, że nie czytam zbyt dużo książek tego typu. Ale jednak, „Diabolikę” pokochałam. Po „Imperatorce” miałam mieszane uczucia. A „Nemezis” idealnie podsumowała całą resztę (choć nie w pełni).

Enemies to lovers jest wam dobrze znane, ale czy słyszeliście, aby w jakiejś książce pojawił się motyw "od kochanków do wrogów"? Bohaterowie przechodzą od miłości do nienawiści, a walka pomiędzy dobrem, a złem to czysta fikcja. Uwielbiam i zarazem nienawidzę S.J. Kincaid za wprowadzanie czytelnika w otępienie. Kiedy myślisz, że już wszystko wiesz to 100 stron później okazuje się, że byłeś w błędzie. Specyfika tej historii sprawia, że czujemy wiele. Choć mi osobiście (tym razem) nie było żal Nemezis. To właśnie w tym tomie główna bohaterka wydała mi się strasznie niezdecydowana...

Ta seria zdecydowanie wyróżnia się na tle innych, ale nie skłaniam się ku decyzji o ponownym sięgnięciu po nią w przyszłości. Uważam, że była ona ciekawą przygodą na krótką metę. Nemezis i Tyrus zapiszą się w mojej pamięci. A dzięki autorce miałam flashbacki z „Alchemised”. Dziękuję.

[ współpraca reklamowa z @wydawnictwo.bliss ]

„Była bronią. Może stać się zagładą”.

Diabolika. Imperatorka. Nemezis.

Trzy role. Trzy tytuły. Lecz tylko jedna bohaterka. Przemoc rodzi się się z miłości, a zemsta z obsesji. S.J Kincaid przychodzi do nas z kolejną dawką intryg, które zburzą nasz świat. Historia dobiega końca, ale zanim na zawsze pożegnamy się z bohaterami „Diaboliki” to musimy jeszcze trochę...

„Jeżeli jestem szalona, to tylko dlatego, że sami doprowadzili mnie do szaleństwa”.

Głód, któremu ciężko się oprzeć. Groza, która sprawia, że oddychamy pełną piersią. A także miłość podsyta pragnieniem niezależności. Zmysłowa reinterpretacja znanej mi „Carmilli”, czyli „Hungerstone” autorstwa Kat Duun.

Lenore to kobieta, która przeszła z jednej klatki do drugiej. Jest świadoma swojej pozycji, a jednocześnie boi się wyjść poza swoją strefę komfortu. Trwoni ją niepohamowany głód i żądza zemsty. To dzięki Carmilii rozwija skrzydła i tym samym dojrzewa na przestrzeni całej książki.

Niektórych wątków nie rozumiałam, ale to pewnie przez tę "falę" dziwności, która przewyższała wszystko inne. To książka dla osób o mocnych nerwach. Nie mówię tutaj jedynie o tych naprawdę zwariowanych momentach, ale również o sytuacji życiowej Lenore. Główna bohaterka gra żonę idealną. Nie sprzeciwia się mężowi, bo tak została wychowana, ale również ma swiadomość tego, jaki zawarła układ. Pojawiają się wspomnienia, które łączą historię w spójną całość. A sama postać Carmilli wprowadza do fabuły: tajemnicę, lęk przed prawdziwym życiem oraz nieubłagalny koniec.

Nie nastawiałam się na nic wielkiego. I przyznam szczerze, że w momencie kiedy ją zaczęłam to chwilowo przeszła mi ochota na takie klimaty. Dopiero w trakcie czytania mocno się wczułam w tę historię i już później ciężko mi było odłożyć ją na bok.

[ współpraca z @wydawnictwostorylight ]

„Jeżeli jestem szalona, to tylko dlatego, że sami doprowadzili mnie do szaleństwa”.

Głód, któremu ciężko się oprzeć. Groza, która sprawia, że oddychamy pełną piersią. A także miłość podsyta pragnieniem niezależności. Zmysłowa reinterpretacja znanej mi „Carmilli”, czyli „Hungerstone” autorstwa Kat Duun.

Lenore to kobieta, która przeszła z jednej klatki do drugiej. Jest...