Profil użytkownika: rememberlostbooks

„Jeżeli jestem szalona, to tylko dlatego, że sami doprowadzili mnie do szaleństwa”.

Głód, któremu ciężko się oprzeć. Groza, która sprawia, że oddychamy pełną piersią. A także miłość podsyta pragnieniem niezależności. Zmysłowa reinterpretacja znanej mi „Carmilli”, czyli „Hungerstone” autorstwa Kat Duun.

Lenore to kobieta, która przeszła z jednej klatki do drugiej. Jest świadoma swojej pozycji, a jednocześnie boi się wyjść poza swoją strefę komfortu. Trwoni ją niepohamowany głód i żądza zemsty. To dzięki Carmilii rozwija skrzydła i tym samym dojrzewa na przestrzeni całej książki.

Niektórych wątków nie rozumiałam, ale to pewnie przez tę "falę" dziwności, która przewyższała wszystko inne. To książka dla osób o mocnych nerwach. Nie mówię tutaj jedynie o tych naprawdę zwariowanych momentach, ale również o sytuacji życiowej Lenore. Główna bohaterka gra żonę idealną. Nie sprzeciwia się mężowi, bo tak została wychowana, ale również ma swiadomość tego, jaki zawarła układ. Pojawiają się wspomnienia, które łączą historię w spójną całość. A sama postać Carmilli wprowadza do fabuły: tajemnicę, lęk przed prawdziwym życiem oraz nieubłagalny koniec.

Nie nastawiałam się na nic wielkiego. I przyznam szczerze, że w momencie kiedy ją zaczęłam to chwilowo przeszła mi ochota na takie klimaty. Dopiero w trakcie czytania mocno się wczułam w tę historię i już później ciężko mi było odłożyć ją na bok.

[ współpraca z @wydawnictwostorylight ]

„Jeżeli jestem szalona, to tylko dlatego, że sami doprowadzili mnie do szaleństwa”.

Głód, któremu ciężko się oprzeć. Groza, która sprawia, że oddychamy pełną piersią. A także miłość podsyta pragnieniem niezależności. Zmysłowa reinterpretacja znanej mi „Carmilli”, czyli „Hungerstone” autor...

Rozwiń

Zwiń

[ współpraca reklamowa z @sqn_imaginatio ]

Czy wy też uważacie, że cmentarz to idealne miejsce na randkę? 😆

Osobiście uwielbiam grozę, stare nagrobki i bujną roślinność, ale czy zdecydowałabym się na taką rozrywkę? Raczej nie.

„Dom Saphirów” to kolejny retelling autorstwa Marissy Meyer, a jego treść skrywa wszystko, co najlepsze:
✨ duchy
✨ starą, klimatyczną posiadłość
✨ przystojnego barona
✨ egzorcyzmy (👀)
✨ potwory

Niejednokrotnie, w trakcie czytania, porównywałam tę książkę do jednego z moich ulubionych filmów – „Wzgórze krwi”. Było tak samo niepokojąco i tajemniczo, ale i niebezpiecznie (😩)!

Armand skradł moje serce od pierwszych stron, a jego relacja z Mallory była fenomenalna! Od samego początku czuć tą chemię pomiędzy nimi. Ale, ale! Również bardzo się polubiłam z postaciami duchów, a z Triphine najbardziej. 🫶🏻

Powiedzieć, że ta historia ma w sobie to "coś" to za mało. Marissa po prostu się na tym zna i wie, czego dokładnie oczekują od niej fani (w tym ja). „Dom Saphirów” to przede wszystkim: otulający jak szal mrok, trochę kłamstw i oszustw, oraz bohaterowie, których losy śledzisz z uwagą.

Co prawda, pod koniec pojawił się mały zgrzyt, ale resztę książki pochłonęłam w mig. Ha!

[ współpraca reklamowa z @sqn_imaginatio ]

Czy wy też uważacie, że cmentarz to idealne miejsce na randkę? 😆

Osobiście uwielbiam grozę, stare nagrobki i bujną roślinność, ale czy zdecydowałabym się na taką rozrywkę? Raczej nie.

„Dom Saphirów” to kolejny retelling autorstwa Marissy Meyer,...

Rozwiń

Zwiń

[ współpraca reklamowa z @wydawnictwobukowylas ]

Czy ktoś z was pamięta jeszcze bajkę „Dzwonnik z Notre Dame”? 🥸

W „Co budzi dzwony” naszego Quasimodo zastąpiła Mina – strażniczka dzwonu, której zdarzyło się popełnić kilka błędów. Warto również dodać, że główna bohaterka ma swój obiekt uczuć, którym jest Max – całkiem uroczy chłopak, który szanuje jej granice i ją wspiera.

Niestety, ale książka nie spełniła w pełni moich oczekiwań. I naprawdę jest mi ogromnie przykro z tego powodu. 😭

Ten świat magiczny nie do końca mi podpasował, niektóre wątki trochę się nie kleiły, a jeszcze inne zostały dziwnie rozwiązane. Były momenty, kiedy śledziłam losy bohaterów z ogromnym zaangażowaniem, ale były też takie, kiedy czułam nudę. Żeby nie było: są aspekty tej historii, które były naprawdę super, ale w niektórych momentach czegoś zabrakło (w szczególności na końcu).

Bardzo jednak chwalę wątek romantyczny! 🥰 To, że główna bohaterka była demiseksualna, w jakiś sposób sprawiło, że odbiór lektury był przyjemniejszy. W dodatku... Max nie jest typem bad boya!

Ogółem relacja Miny z matką została naprawdę fajnie rozwinięta i ta ich kłótnia oraz pogodzenie się – było super. Podobało mi się to, że brat Miny nieustannie okazywał jej wsparcie (zresztą nie tylko on).

Dobrze się czytało, ale to nie do końca było to, czego chciałam.

[ współpraca reklamowa z @wydawnictwobukowylas ]

Czy ktoś z was pamięta jeszcze bajkę „Dzwonnik z Notre Dame”? 🥸

W „Co budzi dzwony” naszego Quasimodo zastąpiła Mina – strażniczka dzwonu, której zdarzyło się popełnić kilka błędów. Warto również dodać, że główna bohaterka ma swój obiekt u...

Rozwiń

Zwiń