Kat Dunn

Uwielbiam dziwną, nieoczywistą literaturę, dlatego nie zwlekałam długo z sięgnięciem po tę książkę. Zwłaszcza że nie czytałam jeszcze „Carmilli”, a ta powieść jest jej bardzo swobodnym retellingiem. Lenore jest żoną magnata stalowego. Po dziesięciu latach małżeństwa ich relacja jest na skraju rozpadu. Nie doczekali się dziecka, które mogłoby ich do siebie zbliżyć. Jej mąż, Henry, planuje opuścić Londyn i wydać przyjęcie myśliwskie w surowej posiadłości Nethershaw. Lenore musi doprowadzić to miejsce do porządku i przygotować je na przyjazd gości. Podczas podróży są świadkami wypadku powozu i to właśnie wtedy w życiu kobiety pojawia się Carmilla. Za dnia wydaje się słaba, jednak nocą tętni życiem. Budzi w Lenore coś pierwotnego i niepokojącego. Wkrótce dziewczęta z okolicznych wiosek zaczynają zapadać na tajemniczą chorobę, która objawia się nieposkromionym głodem. Książka rozpoczyna się niezwykle intrygująco, a ogromną rolę odgrywa tutaj wyraźnie wyczuwalny gotycki klimat. Wątek female rage jest dla mnie bardzo atrakcyjny i tutaj zdecydowanie go nie brakuje. Lenore to bohaterka, która już od najmłodszych lat wiele przeszła. Po stracie rodziców musiała zamieszkać z ciotką, a później bardzo szybko została wydana za mąż. Jej życie nie układa się tak, jakby tego chciała, a brak potomka dodatkowo pogłębia kryzys w małżeństwie. Kobieta funkcjonuje jakby w półśnie, nie dostrzegając sygnałów świadczących o tym, że jej świat powoli się rozpada. Dopiero pojawienie się Carmilli staje się impulsem do zmian. To ona uświadamia Lenore prawdę o jej życiu i budzi w niej głód, który trudno zaspokoić. Początkowo Lenore może wydawać się postacią bierną i pozbawioną wyraźnego charakteru, jednak z czasem przechodzi wyraźną przemianę. Zdejmuje różowe okulary i zaczyna konfrontować się z rzeczywistością, odzyskując kontrolę nad własnym życiem. Powieść jest momentami bardzo brutalna, a motyw krwi odgrywa w niej istotną rolę. Spodziewałam się większego nacisku na wątek wampiryczny, jednak jego ograniczona obecność nie stanowi dużego minusu, ponieważ historia broni się innymi elementami. To opowieść z jednej strony tragiczna, a z drugiej będąca początkiem czegoś nowego. Ukazuje proces odnajdywania siebie, odzyskiwania głosu i sprawczości. Styl autorki jest lekki, a jednocześnie doskonale dopasowany do epoki, co pozwala w pełni poczuć niepokojącą atmosferę i emocje towarzyszące bohaterce. Ta książka jest dopracowana pod wieloma względami. Wciąga, angażuje i momentami wręcz hipnotyzuje. Właśnie dla takich emocji sięgam po tego typu literaturę i zdecydowanie ją polecam!