Profil użytkownika: camiwithbook

„Bo przecież o moim szczęściu nie decyduje ani duma moich rodziców, ani podziwy innych. To ja o nim decyduję.”

Przeklęty mistrz.
Orion Williams.
Wiele mówi się na tego chłopaka, pojawia się również wiele opinii o tym jaki jest i do czego może doprowadzić współpraca z nim, dlatego w momencie kiedy otrzymuje informację o przydzieleniu mu nowej partnerki nie jest zachwycony nawet w minimalnym stopniu, tym bardziej, że jedyne o czym marzy to zakończenie kariery łyżwiarskiej. Niestety w tym przypadku życie miało dla niego inny plan i takim oto sposobem dostaje w parze Lily chociaż obawia się, że ta współpraca sprawi, że i dziewczyna dozna kontuzji jak jego poprzednie partnerki.

„A co, jeśli to było dzieło przeznaczenia? Co, jeśli to ono właśnie wysłało Lily, by przeprosić za całą resztę? Być może Lily reprezentuje koniec mojej udręki. Jest moim szczęśliwym talizmanem.”

Lily to wschodząca gwiazda łyżwiarstwa figurowego. Marzy o tym, żeby zdobyć złoty medal, stanąć na podium i żeby ludzie wiedzieli kim jest. Osiągnięcie swojego celu w tej dziedzinie to jej największe marzenie. Dodatkowo Lily jest wielką fanką Oriona i kiedy tylko okazuje się, że ma z nim współpracować jest zachwycona, w żadnym stopniu tego nie ukrywa. Niestety chłopak nie robi na niej dobrego pierwszego wrażenia…

„Nie możesz zawsze gonić za pierwszym miejscem, bo to niewykonalne. Nie zawsze będziesz pierwsza, Lily. Ani druga. I to nie znaczy, że coś zrobiłaś źle.”

Historia tej dwójki jest przedstawiona w naprawdę fajny i powiedziałabym, że prawidłowy sposób. Wszystko toczy się we właściwym tempie co tylko sprawia, że czyta się to z zachwytem.
Początkowo między tą dwójką zdecydowanie czuć niechęć. Ze strony Oriona przez jego przeświadczenie o przesądzie, ze strony Lily z powodu złego pierwszego wrażenia. Jednak jak to w relacjach bywa, zwłaszcza w taki w których spędza się ze sobą dużo czasu, często przymusowo ich relacja powoli przeradza się w przyjaźń. Mamy możliwość obserwowania ich zmiennych uczuć i tego jak z niechęci powstaje wsparcie, walka o siebie nawzajem, wiara w partnera czy partnerkę. W tym momencie wydaje mi się, że i oni nie spodziewali się, że z tego mogą powstać jakieś poważniejsze uczucia, a jednak.

„„Błyszczałeś jak tysiące gwiazd. Jestem z ciebie dumna. Musiało być ciężko, ale wytrzymałeś. Nigdy nie przestanę cię podziwiać, Orionie Williamsie.”

Podsumowując mogę tylko powiedzieć, że to druga książka autorki która wywarła na mnie takie wrażenie. Jestem zachwycona tym jak dobrze i szybko czyta się jej książki. Podobała mi się kreacja bohaterów, cały zamysł na tą historię, ich wspólna droga przez wszystkie wyboje i to wsparcie które później pojawiało się nawet w tych najtrudniejszych momentach. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom tej serii!

„Bo przecież o moim szczęściu nie decyduje ani duma moich rodziców, ani podziwy innych. To ja o nim decyduję.”

Przeklęty mistrz.
Orion Williams.
Wiele mówi się na tego chłopaka, pojawia się również wiele opinii o tym jaki jest i do czego może doprowadzić współpraca z nim, dlatego w momencie kiedy otrzymuje informację o przydzieleniu mu nowej partnerki nie jest zachwycony...

„Wszystko zaczyna się od bólu. Lub od miłości, jeśli akurat nie są jednym i tym samym.”

Kocham książki Erin Doom i to zdecydowanie się nie zmieni! Jest to jej trzecia książka, którą miałam przyjemność zrecenzować i przeczytać, i kolejna która okazała się cudowną lekturą.

Mireya. Nieokiełznana piękność o nieodpartym uroku i ciemnych oczach, w których roi się od koszmarów. Jej serce bije w rytmie dawnych ran, które nigdy w pełni się nie zagoją.

Andras. Naznaczony piętnem przeszłości, utkany z bólu i tajemnic. Niebezpieczny jak trucizna – i równie uzależniający.

„W tamtym momencie, patrząc mu w oczy, zrozumiałam jedną rzecz. Na świecie roiło się od potworów i wystarczyło tylko na niego spojrzeć, żeby zrozumieć, że jest jednym z nich. Jednak to monstrum różniło się od innych. Nie było zwykłym demonem. Było piękne jak anioł i nosiło koronę z krwiaków i odłamków kości.”

Nasza główna bohaterka w tej historii przyjeżdża do Filadelfii totalnie bez środków, planu i zupełnie samotna. Jedyna rzecz, która jej towarzyszy to stara walizka i złudzenia, które zdecydowanie w niczym jej już nie pomogą. Takim oto sposobem - sama w obcym mieście, bez dalszych planów trafia do klubu „Milagro” nieświadoma tego co skrywa się w środku i jak wiele tajemnic może kryć się w takim miejscu.
Andras jest szefem ochrony. Jego postawa i on sam zdecydowanie budzą w niej niepokój, i każde spotkanie z nim, nawet tylko to przelotne gdzie na moment ich oczy się ze sobą spotykają budzą w Mireya (wybaczcie nie mam pojęcia jak odmienić to imię) dziwne uczucia. Dziewczyna odnosi wrażenie, że Andras samym spojrzeniem byłby gotowy zrobić jej krzywdę.

Czy tak się właśnie stanie?
Czy ta niechęć przerodzi się w coś innego?
Jak cienka jest granica między nienawiścią, a obsesją?

Erin Doom kolejny raz udowodniła mi, że na spokojnie może trafić do mojej topki autorek. Jej historie są pisane pięknym językiem, powiedziałabym nawet że dość poetycki co mi osobiście jak najbardziej odpowiada. Kreacja bohaterów, możliwość towarzyszenia im w ich drodze w taki sposób jakby było się naocznym świadkiem? Coś cudownego.

„Doświadczyłam zła tego świata. Zaznałam go na własnej skórze. Widziałam piekło w oczach tych, których kocham, ale nigdy, przenigdy nie ujrzę nieba w oczach tych, których nienawidzę.”

„Wszystko zaczyna się od bólu. Lub od miłości, jeśli akurat nie są jednym i tym samym.”

Kocham książki Erin Doom i to zdecydowanie się nie zmieni! Jest to jej trzecia książka, którą miałam przyjemność zrecenzować i przeczytać, i kolejna która okazała się cudowną lekturą.

Mireya. Nieokiełznana piękność o nieodpartym uroku i ciemnych oczach, w których roi się od koszmarów....

„Idź własną drogą. Życie jest zbyt krótkie, żeby nie robić tego, co się kocha.”

Trzy dni, by się zakochać. Sześć lat, by spróbować zapomnieć i ułożyć sobie życie na nowo. Ellie nigdy by nie przypuszczała, że zakocha się podczas podróży po Europie. Ale nie spodziewała się też, że spotka mężczyznę takiego jak Ash. Okazało się jednak, że trzy upalne dni w Lizbonie wystarczyły, aby stworzyć nierozerwalną więź – na tyle głęboką, że oboje zrezygnowali ze swoich planów i umówili się na ponowne spotkanie w Madrycie.
Jednak Ellie zjawia się na miejscu spóźniona, a Asha nigdzie nie ma.

Paige Toon uwielbia tego typu tematy i o tym przekonałam się już w jej wcześniejszych książkach. Mimo wszystko co by nie mówić czyta mi się je cały czas z ogromnym zainteresowaniem i ciekawością co jeszcze wymyśli.
Historia w tej książce zdecydowanie uderza emocjonalnie w serce i pozostaje z czytelnikiem na długo. Dodatkowo sposób w jaki autorka pokazuje uczucia mimo upływu lat, całą tą relację i wszystkie następstwa przez ten czas jest wprost intrygujący.

Autorka idealnie kreuje bohaterów. Pozwala poznać ich myśli, uczucia i przeżycia dzięki czemu czytelnik jeszcze lepiej „wgryza” się w jej historię. Ja zdecydowanie polecam, bo lubię czytać jej książki kiedy potrzebuję jakiegoś emocjonalnego uderzenia.

„Idź własną drogą. Życie jest zbyt krótkie, żeby nie robić tego, co się kocha.”

Trzy dni, by się zakochać. Sześć lat, by spróbować zapomnieć i ułożyć sobie życie na nowo. Ellie nigdy by nie przypuszczała, że zakocha się podczas podróży po Europie. Ale nie spodziewała się też, że spotka mężczyznę takiego jak Ash. Okazało się jednak, że trzy upalne dni w Lizbonie...